Appelpop 2007, zaterdag achteraf

Op het hoofdpodium staat Van Velzen garant voor entertainment. Dat hij dit in zich had wist ik al doordat ik vroeger wekelijks in Crazy Piano's kwam, maar de barmuziek is de kleine man inmiddels ontgroeid. De goed uitgebalanceerde popliedjes en het enthousiasme wat hij brengt maakt deze show tot een waar feestje. Tijdens "Baby get higher", denkt Van Velzen ook nog even aan de dove medemens door het refrein in gebarentaal te vertolken. Sympathiek niet?

Het is moeilijk voor me om niet in superlatieven uit te barsten over Charlie Dée. Dus dat ga ik ook niet proberen. Charlie neemt me mee in haar wereld en houdt me gedurende haar hele optreden gevangen. Niet dat ik weg wil, want het optreden had voor mij wel wat langer mogen duren. Opvallend is dat de show voornamelijk gebaseerd is op haar laatste album (ik tel één nummer van het debuut) en dat ze met het nieuwe liedje "Fragile Heart" een heel publiek stil kan krijgen mag op Appelpop een wonder heten.

Op het hoofdpodium mag daarna After Forever van start gaan. En dat doen ze met strakke gitaarriffs, veel orkestrale bombast en de terugkeer van hun gitarist Sander Gommans, die na een korte break vanavond eindelijk weer de grunts voor zijn rekening neemt. Appelpop vormt de start van hun nieuwe tournee en dat is te merken aan het enthousiasme van zangeres Floor. Zij betovert het publiek vanaf de eerste noot.

In de tweede tent staat Peter Pan Speedrock garant voor een bak takkenherrie waar je u tegen zegt. En dat Tiel daar warm voor loopt, is te zien aan de uitpuilende tent, waar de mensen rijen dik buiten de tent staan om een glimp proberen op te vangen van de imposante Dikke Dennis, die de band op brullende wijze aankondigt. Ook hier wordt retestrak gespeeld en het publiek gaat volledig uit zijn dak. Extra security wordt ingezet om de moshpit in de gaten te houden.

Ilse DeLange dan weer op het hoofdpodium. Geen moshpits hier in ieder geval. De voormalige schoenenverkoopster uit Almelo staat bekend om degelijke shows met weinig verrassingen. Daarbij vind ik zelf de handbewegingen van mevrouw vrij irritant. Gelukkig hanteert ze ook een paar keer de gitaar zodat ik me daar minder aan hoef te ergeren. Muzikaal is het perfect, Ilse heeft nog steeds een gouden strotje, maar het is mij, net als Johan gisteren, net wat te braafjes.

Doordat de inwendige mens ook behoeften heeft mis ik Relax. Maar eigenlijk maak ik me stiekem op voor Bløf. Alles wat deze heren doen verandert bij voorbaat al in platina en het publiek gaat alleen al compleet uit zijn dak bij het horen van het intromuziekje van Bob Schneider dat altijd vaste prik is als aftrap voor een Bløf-show. De heren beginnen meteen stevig met "Mens" en vanaf dan komt de ene hit na de andere voorbij. Ook de niet-singles zoals "De Mooiste Verliezers" worden door het publiek luid meegezongen. Bløf zorgt voor een prima show en zoals gezegd kon het ook bijna niet misgaan.

Werd ik eerder op de dag nog overtuigd van het leven te houden door Charlie Dée, nu is het de beurt aan de liefde voor muziek. Want wat een enthousiasme en spelplezier toont de Belg Raymond van het Groenewoud. Prima band, prima songs en wat een enorm charisma heeft deze Zuiderbuur toch. Geen moment dat ik en het massaal toegestroomde publiek ons vervelen. Tel daarbij "Meisjes", "Liefde Voor Muziek" en het onvermijdelijke, maar met hartstocht gebrachte "Je veux de l'amour" bij op en je hebt een prima feestje.

En dan gaat het - bijna - mis. Net voor het optreden van Normaal spuit een ongeletterde proleet midden in het publiek een volledige brandblusser met bluspoeder leeg. Wat een nasty spul is dat, de hele tent is vergeven van smerig fijn stof. Het enige smetje op het weekend, want Normaal maakt er daarna echt wel weer een fijn feest van. "Boeren, boeren, boeren" scandeert het publiek en Bennie Jolink en Co nemen de geuzennaam hartelijk in ontvangst.

Op het brandblusincident na was dit dus een geweldig festival en dan te bedenken dat dit de bezoekers niets kost. Of misschien toch wat hoofdpijn de volgende dag, van al dat bier.