Ben Harper & The Innocent Criminals - Lifeline

De muziek van Ben Harper heeft alles in zich om saaie, voorspelbare dreutelmuziek te worden. Collega's als G. Love, Jack Johnson en aanverwanten donderen nog wel eens in die valkuil, met als gevolg een op zijn zachtst gezegd wisselvallig repertoire. Ben Harper is degene die het minst experimenteert met sounds en stijlen, dus je zou zeker bij hem dezelfde wisselvalligheid verwachten. De laatste pakweg tien jaar heeft deze Californische bard echter steeds werk van hoog niveau afgeleverd, met voor mij als hoogtepunt het gospelalbum met The Blind Boys Of Alabama, There Will Be A Light. Het vorige album Both Sides Of The Gun was een dubbelaar en zelfs die was een album lang prima. Iets doet Harper dus beter dan die anderen. Een ding wat volgens mij al helpt, is het opnameproces. Dat is altijd kort - nu ook weer, zeven dagen - en zonder ingewikkelde apparatuur. Daarmee blijft het rootsy, bluesy karakter van Harper's songs bewaard. Dit album is opgenomen direct na een Europese tournee, met een band die dus helemaal ingespeeld was en waar bovendien elk van de bandleden al een hele tijd met Harper werkt. Dat heeft dan weer het voordeel dat partijen niet tien keer hoeven te worden ingespeeld voor ze er goed opstaan. Ook dat draagt bij aan het authentieke karakter van deze plaat. En de songs? Die zijn vertrouwd, goed en vertrouwd goed. Na een paar luisterbeurten haalt ieder er zijn eigen favorieten uit. Voor mij zijn dat op dit moment "Say You Will" en de instrumental "Paris #7". Lifeline is het logische - en weinig verschillende - vervolg op Harper's eerdere werk. En toch is het gewoon weer een prachtplaat.

Zeg er het uwe van...