Black Francis - Bluefinger
Na de in artistiek opzicht mislukte reünie van Pixies - waarom het nieuwe album er nooit is gekomen wordt pijnlijk zichtbaar in de documentaire LoudQuietLoud - raakte Frank Black, die zelfs zijn naam in Black Francis had teruggedraaid, in een creatieve impasse. En dat mag natuurlijk niet gebeuren als je al sinds mensenheugenis ieder jaar minstens een dozijn (of twee) nummers uitbrengt. Dus ging Black Francis digging for fire, op het internet, stuitte op Herman Brood, was terstond obsessed en componeerde de "rockopera" Bluefinger. "Mach eck Engels sprekken?", prevelt Black Francis aan het begin van "Angels come to comfort you". Het klinkt verontschuldigend, alsof hij zich een beetje geneert voor zijn lijkenpikkerij. In elf nummers komen alle aspecten van Broods leven aan bod: zijn schilderijen ("Test pilot blues"), het junkieleven, de rock & roll (de cover "You can't break a heart and have it"), de zelfmoord (waarmee Brood volgens Black het Hilton heeft terug geclaimd van Lennon). "He was no saint but he was Dutch", vat Francis samen. Hoewel de versterkers hier en daar weer eens op 10 zijn gezet is van een radicale koerswijziging in Blacks solotour geen sprake. Toch gilt Black Francis zich met "Threshold apprehension" weer als hysterisch speenvarken terug op niveau. Voor wat hij ten tijde van Pixies jaarlijks vijftien keer op één album wist uit te brengen heeft hij in zijn eentje weliswaar vijftien albums (en vijftien jaar) nodig, maar tijdloze nummers als bovengenoemde blijven het wachten waard, altijd.
File: Black Francis - Bluefinger
File Under: De ene zijn dood, de ander zijn brood
Eindelijk een geneuzelvrije Frank Black plaat!