The Blackout Argument - Decisions

Lieve muziekvrienden. Er moet me iets van het hart. Er is iets dat me stoort. Iets waaraan tegenwoordig elk metalcore-, emocore- en (post)hardcore-album lijkt te lijden. Vroeger was het nog een scheldwoord, nu zet elk bandje het schaamteloos op zijn album: de ballad. Zo'n klef liedje, zachtjes en gevoelig gezongen door de stoere volgetatoeëerde zanger van dienst. Of je nou naar de laatste werkjes van Still Remains of Atreyu luistert, hij staat er op. Of het nou de punkrock van Against Me of de emo van Bleed the Dream is, de ballad ontbreekt niet. Een best wel leuk gitaargroepje als de Plain White T's heeft zelfs zo'n cliché luisterliedje nodig om Europees door te breken. Een enkele keer, let op een enkele keer, mag je zo'n nummer opnemen. Als je Rise Against bent en je liedje "Swing Life Away" heet bijvoorbeeld. Maar in de meeste andere gevallen is een ballade een overbodige afsluiter of een irritante onderbreking. Het uitstekende metalcore gezelschap The Blackout Argument meent om op debuutalbum Decisions mee te moeten gaan met de tranentrekker-trend en zet met "Glassbead Game" een draak van een nummer op een verder uitstekende plaat. In mei van dit jaar zag ik ze in het voorprogramma van Boysetsfire, nog zo'n band die met "Fashion As A Weapon" laat zien dat een ballad niet klef hoeft te klinken, en was onder de indruk. De metalcore van de Duitsers is lekker melodisch. In vergelijking met de Munich Valor EP van eerder dit jaar is de band nog iets meer richting emocore opgeschoven. Je moet er van houden, die afwisseling tussen screams en cleane zang. Het is allemaal al eens eerder gedaan, maar The Blackout Argument doet het wel verdomde goed. Op die klere-ballad na dan.

Zeg er het uwe van...