Caribou - Andorra

The Milk Of Human Kindness, de vorige plaat van Caribou, werd door de hippe jongens die van moeilijke muziek houden de platenzaak uitgedragen alsof ze eindelijk het goud in handen hadden waar ze zo lang naar op zoek waren geweest. Ik weet dat nog goed. Groot was dan ook mijn verbazing, de verbazing van een popmeisje, toen ik kweetniethoeblij werd van deze plaat. Eenmaal op de hoogte van een op stapel staande nieuwe release, keek ik waarschijnlijk net zo uit naar het verschijnen ervan als de hippe jongens die van moeilijke muziek houden een paar jaar geleden. Andorra overtreft mijn verwachtingen. Niet dat Dan Snaith een heel andere richting ingeslagen is, nee, maar het is wel zo dat Snaith het popliedje een warmer hart lijkt toe te dragen dan voorheen. Niet dat hij zijn voorliefde voor elektronica (en de geschiedenis ervan - "Sundialing" is gewoon hedendaagse krautrock, zoals die ook al weerklonk op The Milk Of Human Kindness) is verloren, maar de sixties-pop, mét uitdrukkelijke zangmelodieën nemen een belangrijker plaats in. Snaith dúrft te zingen en verstopt zijn stem niet langer als instrument tussen alle andere samples, gitaren, schaarse percussie, baslijnen, strijkers, fluiten en andere instrumenten. Dat is heel prettig, zo blijkt al uit de sterke opener "Melody day". Het begin van "She's the one" doet zelfs even denken aan The Flaming Lips' "Yeah yeah yeah song", en al lijkt Caribou niet écht op The Flaming Lips, de gelaagdheid van beider liedjes is om te roemen. Andorra is een sterke plaat,voor mensen die van moeilijke muziek houden én voor mensen die van pop houden.

Zeg er het uwe van...