Coliseum - No Salvation

Om te weten welke muziek Coliseum maakt hoef je eigenlijk alleen maar de foto van de bandleden in het hoesje te bekijken. Zanger/gitarist Ryan Patterson ziet er uit als een echte metalman. Breed, kaal en bebaard. Bassist Mike Pascal daarentegen lijkt met zijn lange haren zo weggelopen uit de jaren zeventig. Drummer Chris Maggio tenslotte ziet er een beetje uit zoals Bryan Adams in z'n meest stoere dagen. Vrij normaal dus. Coliseum maakt een mix van metal, punk en rock. Precies zoals de foto doet vermoeden. Een bij tijd en wijle verrassende mix. Laat één ding wel duidelijk zijn: Coliseum maakt een vreselijke bak herrie. Vuisten ballen en gaan. Maar de band durft buiten de geijkte hardcore-paden te treden. Ik moest eigenlijk meteen aan Converge denken bij het beluisteren van No Salvation. Maar het drietal uit Louisville, Kentucky heeft meer in zijn mars. Dertien nummers worden er in een half uurtje voorbijgeramd. Megasnelle hardcore in nummers als 'No Defeat' en 'White Religion' worden afgewisseld met intelligente riffs en drumrolls in 'Profetas' en afsluiter 'The Burden'. Als ik zeg 'worden afgewisseld met' bedoel ik overigens niet dat de ongeoefende luisteraar het verschil hoort. Want de uitgangspositie blijft hardcore, old-school hardcore zelfs. Die kleine afwijkingen en gedurfde zijwegen maken van Coliseum een interessante band. No Salvationis een verschrikkelijk harde plaat vol ongelooflijke herrie. Takkeherrie. En dat is precies de bedoeling.

Zeg er het uwe van...