Dropkick Murphys - The Meanest of Times

Toch lijkt me dat niet gemakkelijk, iedere keer albums uitbrengen als je het vooral van je livereputatie moet hebben. En dat geldt ten zeerste voor Dropkick Murphys. Al sinds het begin van hun carrière trekken ze de hele wereld over om zalen en festivals, bij wijze van spreken, in rokende puinhopen achter te laten. En dat lukt ze aardig, getuige, de constant groeiende populariteit van de band. Maar gelukkig blijven ze platen uitbrengen, al was het maar om weer een reden te gaan hebben om te toeren. The Meanest of Times is het zesde reguliere album en het eerste op hun eigen label, Born and Bred Records. Ze hebben Hellcat verlaten omdat ze als band een volgende stap wilden zetten en alles meer in eigen hand wilden houden. En die stap is gezet, want The Meanest of Times is een stap voorwaarts in de carrière van Dropkick Murphys. De plaat klinkt veel compacter dan haar voorgangers en heeft veel meer een rockgevoel. Niet dat de folkinvloeden verloren gegaan zijn, integendeel zelfs, met een nummer als "Flannigan's Ball" gaat het dak er weer ouderwets af, maar de plaat klinkt als één geheel. Wellicht ook omdat er tekstueel een centraal thema is: loyaliteit naar vrienden en familie. Want de heren worden ook een dagje ouder en lijken zich steeds bewuster te worden waar ze vandaan komen. Wat overigens dus niet betekent dat er gas terug genomen wordt. Kortom, ik kan niet wachten tot de heren hier weer ten lande komen, er staan namelijk hier nog zat zalen, die nog in rokende puinhopen veranderd kunnen worden.

Zeg er het uwe van...