Fog - Ditherer

'There are people in the world that like weird noises and there are people that like pop songs and there are some people that like both. And we're those people.' Aan het woord is Andrew Broder. De rare snuiter bracht me vier jaar geleden flink in verwarring met zijn cd Ether Teeth. Toen gold voor hem dat hij vooral tot de eerste groep behoorde. Ether Teeth was een album dat wars was van alles dat maar een beetje leek op een liedjesstructuur. Fascinerend en verwarrend. Zijn nieuwe cd Ditherer is dat ook nog steeds op bepaalde momenten, maar er staan in ieder geval vooral nummers op die ik met een gerust hart liedjes durf te noemen en niet meer alleen maar geluidsescapades die aan het brein van Broder ontsproten zijn. Het zal ook wel komen doordat Fog tegenwoordig een echte band geworden is. Het toevoegen van Mark Erickson op bas en Tim Glen achter de drumkit heeft Fog wat mij betreft veel goed gedaan. Broder zelf noemt Ditherer zelfs een debuutalbum. Feit is wel dat Ditherer heel anders klinkt dan zijn voorgangers. Dichterbij Radiohead (Kid A-periode) dan zoals Fog nu klinkt in het imponerende "On The Gallows" kwam wat mij betreft nog geen act. Maar ik moet ook geregeld aan de oude Modest Mouse denken en soms zelfs aan Wilco, maar dan met wat meer rare fratsen. Allemaal namen waar ik van ga glimmen. Net als van de samenwerkingen met Alan Sparhawk en Mimi Parker van Low, Andrew Bird, Why? en Phil Elverum. Die doen dat niet voor niets. Zij weten ook dat Broder een klein genie is en assisteren met grote graagte. Het maakt Ditherer tot een van de fijnere albums van dit jaar tot nu toe. Maar goed, ik houd net als Broder ook van weird noises en pop songs. Dus dat ik dat vind is misschien wel helemaal niet zo raar.

Zeg er het uwe van...