Foo Fighters - Echoes, Silence, Patience & Grace

Bij ieder volgend album ben ik weer bang dat Foo Fighters echt niets fatsoenlijks meer heeft weten te verzinnen. Hoeveel platen kun je immers maken met riffy, door drums en slaggitaren voortgejaagde stadionrock? Het werkterrein van de Foo's is daardoor behoorlijk beperkt. De Amerikanen hebben daar een mooie uitdrukking voor: "painting yourself into a corner". En toch, op studio-album nummer zes krijgen ze het weer voor elkaar een stel lekkere songs te bakken. Het begint al met opener "The Pretender". De perfecte opener voor een concert: een eenvoudig en herkenbaar intro, met daarna heftig binnenknallende gitaren die je vanzelf via een sterk refrein naar het einde van de song jagen. "Summer's End" heeft iets vaag countryrockachtigs met (heel) in de verte referenties aan Crosby, Stills, Nash & Young en "Statues" heeft iets van Tom Petty, wat beiden wonderwel goed blijkt te klinken. Opvallendste bijdrage is "Home", de afsluiter waarbij de begeleiding van slechts een piano komt. Goed idee, best iets mee te doen, maar dan wel met een wat minder zouteloos nummer, graag. Het songmateriaal is sowieso een probleem. Een song als "Stranger Things Have Happened" lijkt een aaneenschakeling van citaten uit eigen werk. Dat is iets dat bij het beperkte werkterrein hoort en dat hebben de heren ook door. Er zijn verschillende songs sterk genoeg om gewoon puike rockers te zijn ("The Pretender", "Cheer Up, Boys (Your Make-Up Is Running)", "Erase/Replace") maar er zijn voorzichtige aanzetten naar een nieuwe richting. Omdat die aanzetten niet altijd even overtuigend zijn heb ik nog mijn vraagtekens bij de houdbaarheid op lange termijn van de Foo Fighters. Voor de korte termijn hebben we hiermee niettemin een album met genoeg briljantjes om de moeite waard te blijven.

Omdat wij zo lief zijn, en Sony ook, gaven wij drie exemplaren van Echoes, Silence, Patience & Grace weg. Het enige wat je hoefde te doen was meedoen aan onze prijsvraag. En dat kan nu niet meer.

Njaaaa. Half terecht, ook half zo'n typische recensentenmening. Ik ben allang blij dat Dave gewoon weer eens een goede plaat gemaakt heeft. De vorige was toch wat minder.

Stonehead: typische recensentenmening? Hoezo? Omdat het niet hip zou zijn Foo Fighters goed te vinden? Hip is een kwalificatie die op mijn smaak amper van toepassing is...

Hey, als het niet "hip" is om graag naar Foo Fighters te luisteren, laat mij dan maar lekker een buitenbeentje zijn!

Onhipper dan ik gaat je niet lukken, Arvidium... ;-)

Ik ga toch zeker een poging wagen. Hoe kunnen we ons hip-gehalte meten?

http://mainstream.vincentahrend.com/ 15,27 %

36.63%

Mwoah. Overigens vind ik het een typische Foo Fighters cd: Zoek je een fijne rockplaat? Krijg je een rockplaat! Zoek je iets nieuws? Zoek dan verder!

Oh, da's bijna mainstream JayJay! Ik scoor: 9.70 % mainstream

Mooie tool, maar het is een mainstream-o-meter. Geen hip-o-meter... :)

Stonehead: mensen die zichzelf hip vinden lopen achter de hypes aan, dus da's bijna hetzelfde.... ;-)

Ja euh, jij begon erover. De Foo Fighters zijn net zo hip als de Red Hot Chili Peppers, zou ik zeggen.

Dat mensen die zichzelf hip vinden doorgaans juist enorm mainstream zijn is een interessant psychologiscg fenomeen, maar het wordt er niet minder waar van.... ;-)

Wat een gezeik hier zeg! Kunnen we het niet gewoon hebben over een grote 'mainstream' band die een voor hun doen vernieuwende weg is ingeslagen, die uiterst boeiend en afwisselend is. Doordat de band zo 'mainstream' is vergeten sommigen al snel dat op deze plaat uiterst strak en inventief muziek gemaakt wordt. En ja, er staat ook een klein aantal mindere goden op. Maar de wegen niet op tegen het aantal erg goede poprocksongs!!

@ Bas

Goed, sorry Bas. Vergeef het ons. Bij deze voor jou:

Foo Fighters zijn inderdaad niet vernieuwend (meer). Desalniettemin blijft het geweldige muziek in mijn ogen. Ze hebben in de jaren niet heel erg veel aan hun sound veranderd en daar kan ik toch echt niet mee zitten. In tegenstelling tot bands als U2, Coldplay, Keane (om maar wat te noemen) gaat de Foo-sound mij nooit vervelen. Nog 10 van dit soort albums graag!

Zeg er het uwe van...