Great White - Back To The Rhythm

Dat Great White nog steeds onder deze naam optreedt, is indirect te danken aan een drama dat altijd aan de bandnaam verbonden zal blijven. In 2003 trad een band onder de naam Jack Russell's Great White (inderdaad, het eigenlijke Great White was in 2002 ontbonden) op in een club in Rhode Island. Bij het begin van het optreden ging er iets gruwelijk mis met het vuurwerk aan het begin van de set en vloog de club in de hens. Resultaat: 100 doden, waaronder de gitarist van de band, Ty Longley. Great White's manager en de eigenaren van de club werden veroordeeld. Great White spande zich tot 2005 in met benefietconcerten in voor slachtoffers en nabestaanden. Jack Russell mocht daarna ook nog eens een ontwenningskliniek in vanwege een alcohol- en crackverslaving. Pas ruim in 2006 kwamen de heren weer bijeen, voor het 25-jarig jubileum. Deze keer mét oudgedienden Mark Kendall, Michael Lardie, Audie Desbrow en bassist Sean McNabb. Het grootste succes had de band als hairband in de jaren tachtig. Eén ding maakt meteen duidelijk uit welke tijd ze komen: de zang van Jack Russell, die ergens tussen Vince Neil (Mötley Crüe) en Robin McAuley (ex-MSG, nu Survivor) hangt. En anders dan je dat bij de meeste heropgerichte hairbands tegenkomt, is het geluid nog steeds vrij braafjes. Een track als "Play On" is bijvoorbeeld een gladde powerballad in de beste Poison-traditie. Sowieso is een flink deel te kenmerken als semi-ballad. Maar zelfs een Stonesachtige rocker als "Standin' On The Edge" zal geen ouder grijze haren bezorgen. Het zal duidelijk zijn: dit is een album met pure, brave radiorock. Voor mij iets té braaf, maar in zijn soort zeker niet slecht.

Zeg er het uwe van...