Heaven & Hell - Live From Radio City Music Hall

Een van de betere bands op het afgelopen Fields of Rock was Heaven and Hell. Klassieke songs van niet meer dan drie albums, ten gehore gebracht door een viertal in zwart geklede heren. De beweging moest van zanger Ronnie James Dio komen, maar dat is hem als rasentertainer wel toevertrouwd. Optreden onder de naam Black Sabbath mocht niet van Sharon Osbourne, hetgeen Maiden-zanger Bruce Dickinson - ook al eens het slachtoffer van Sharon Osbourne's onsympathieke omgangsvormen - later op hetzelfde podium de opmerking "They should call themselves Black Sabbath and fuck it!" ontlokte. En zo is het natuurlijk ook. Niemand zal ontkennen dat Ozzy met Sabbath een legendarische combinatie vormde, maar met Ronnie James Dio kreeg het destijds zieltogende Black Sabbath een artistieke impuls van jewelste en bleek diens stem met de zware riffs van Tony Iommi evenzeer hoogtepunten in de rijke Sabbath-geschiedenis op te leveren. In 2006 staken Iommi, Dio, Butler en Appice de koppen weer bij elkaar om drie songs op te nemen voor de verzamelaar The Dio Years. Er werden weer optredens gepland - met, anders dan voorheen, alleen songs van de albums met Dio. Zeker, "War Pigs" en "Iron Man" zijn altijd fijne songs om te horen, maar het materiaal met Dio doet er niet voor onder. Drie albums hebben meer dan voldoende klassiek materiaal opgeleverd. De weerslag van een van die live-optredens is te vinden op dit album. Zes songs van Heaven And Hell, vijf van Mob Rules, drie van Dehumanizer en twee van de drie nieuwe songs van The Dio Years. Is dit een must have? Natuurlijk, zoals elk Sabbath-album met Dio dat is. Dio mag dan een 65-plusser zijn, hij is knap vitaal en goed bij stem. Hier en daar hapert het wat ("Computer God"), maar 'wat haperen' is in zijn geval nog steeds beter dan bijna elke andere rockzanger. Muzikaal is het ook exact wat je zou verwachten. Bijna vlekkeloos uitgevoerd en het geluid is mooi in balans. En live-versies van bijvoorbeeld "Falling Off The Edge Of The World" en "I" waren nog niet voorhanden. Is dit dan het ultieme Sabbath-met-Dio-album? Nee. Het heeft niet de heerlijke loodzware mix van de studio-albums, waardoor het voor mijn gevoel niet dezelfde overdonderende kracht heeft. Het blijft niettemin een fraai document van een van de beste en meest invloedrijke rockbands ooit. Nog steeds een must have, dus.

Ik zou me kapotschamen om een album te kopen met de letters Black Sabbath er op, want die naam heeft zoveel negatieve bijklanken gekregen voor mij. En daar is Ozzy de oorzaak van :)
Prima naam Heaven and Hell.

Komkom, Wezli. Ozzy heeft mooie dingen gedaan met Sabbath. Voor mij heten beide bezettingen Black Sabbath, maar zijn het bands die voor mijn gevoel niets met elkaar te maken hebben.

Dit is gewoon BLACK SABBATH! En dio heeft zoveel meer te bieden dan dat zielige alzheimer patient-je

Zeg er het uwe van...