Hellogoodbye - Zombies! Aliens! Vampires! Dinosaurs!

Nog niet zo lang geleden kreeg ik een nieuwe teamleider. Hij had, zoals gebruikelijk is bij ons, een kennismakingsgesprek met alle teamleden. We babbelden met de benen op tafel over werk, thuissituatie, hobby's. Nu praat ik niet heel veel over File Under op mijn werk, maar op zo'n moment kan ik er moeilijk onderuit. Veel tijd voor andere hobby's houd ik namelijk niet over. Bovendien bleek mijn nieuwe baas een groot muziekliefhebber met een grote vinylverzameling, dus, ach, dat kon best. Een paar dagen later kwam 'ie mijn kamer in en zei dat 'ie File Under een hele leuke site vond. En dat hij blij was dat ik net als hem Panic! At the Disco zo kon waarderen. Ik grinnikte dat ik blij was dat ook ik niet meer alleen stond. Ik ga 'em nu zeker tippen eens naar Hellogoodbye te gaan luisteren. Deze Californische kids vallen namelijk zo'n beetje in dezelfde categorie als PATD. Al gaan ze wel net iets minder doldriest over de top als Brendon Urie en zijn mannen, ze zijn echter minstens zo divers en kitscherig. Neem alleen al de tragisch lege single "Here (in my arms)" met zijn potsierlijke vocodergebruik. Heerlijk nutteloos, maar ik ga wel helemaal los als de track gedraaid wordt. Ook struint Hellogoodbye zo ongeveer alle foute muziek af van de afgelopen decennia. Met als hoogtepunt het überkitscherige en doodsimpele "Touchdown Turnaround". Toch spelen ze tussendoor ook gewoon een straf banjonummer met "Oh, It's Love" waarna met "Baby It's A Fact" een nummer volgt dat herinneringen aan zonnige zomers aan de Californische kust oproept en zo springen ze wel vaker van de hak op de tak. Zombies! Aliens! Vampires! Dinosaurs! laat een band horen die lak heeft aan hokjes. Bovendien zou frontman Forrest Kline het best nog wel eens een eind zou kunnen schoppen als hij een beetje met beide benen op de grond blijft staan. Maar gezien de schreeuwende kids in de live bonustracks op deze editie kan dat best eens moeilijk worden. In die livetracks klinken ze in ieder geval wel beter dan PATD. Dat scheelt al de helft.

Had ik al gezegd dat ik een blij konijn word van deze cd?

Panic! At The Disco waarderen...? Moehahahaahahahahahaahaha!

Het is inderdaad niet cool om PATD leuk te vinden. Vind ik stiekem wel, maar was er inderdaad al wel achter dat het niet echt iets is om live te kijken. Vind dit trouwens wel lekker klinken.

Zijn er tegenwoordig nog wel punk/"emo"-bandjes waar je gewoon naartoe kunt gaan voor een fatsoenlijk optreden en niet gehinderd wordt gillende middelbare scholieres?

Zeg er het uwe van...