Joe Henry - Civilians

De eerste keer dat ik kennis maakte met Joe Henry was bij het horen van Sweet Relief II, Guilty by Association, het benefietalbum dat bekende vrienden voor Vic Chesnutt opnamen in 1996. Meer nog dat het me verraste haar naam te zien verbaasde het me dat Madonna een duet deed met een mij volstrekt onbekende artiest. Later kwam ik erachter hoe dat precies zat: Henry bleek de zwager van Madonna te zijn. Hij bleek ook al een hele trits solo-cd's opgenomen te hebben. Het lijkt wel alsof dat benefietalbum een beetje een keerpunt was in de carrière van Henry, want sindsdien produceerde hij onder andere Aimee Mann, Solomon Burke, Elvis Costello en Ani DiFranco. Maar ondertussen werkte hij ook stug door aan zijn eigen oeuvre waarvan zijn laatste twee cd's Scar (2001) en Tiny Voices (2003) over het hoofd geziene prachtplaten zijn. Het zou fijn zijn als Henry met Civilians eindelijk eens echt in de spotlight zou komen te staan. Civilians is namelijk ook weer een prachtplaat. Hierop vlecht Henry blues, folk, jazz en pop vakkundig aan elkaar in gestaag voortrekkende, verhalende en kritische liedjes waarin soms een beetje de geest van Tom Waits en Bob Dylan rondwaart. Het geeft een beetje een donkerbruine kroeg gevoel aan de plaat, maar wel eentje van een kroeg waar intellectuelen zich verzamelen. En op het podium staat Henry zijn liedjes te vertolken. Samen met Van Dyke Parks, Bill Frisell en Loudon Wainwright III. Geen slecht gezelschap voor hem, maar zo denkt dit drietal ook over Henry. Je zou die kroeg nodig eens moeten bezoeken. Ik zit er al aan het schap.

Zeg er het uwe van...