Leadfinger - The Floating Life

De mensen vonden hem vreemd. Hij wist het, maar kon er niet mee zitten. Mensen, wat moest je er mee? Oké, hij had wel vrienden, maar vooral om muziek mee te maken. Hij kon zich prima alleen vermaken. Zo was het altijd geweest. Hij kon als puber helemaal verdwalen in de bluesplaten van zijn ouders, maar ook in die van Thin Lizzy en Lou Reed met zijn Velvets. Hij tokkelde ook graag op zijn gitaar, soms versterkt, maar andere keren niet. Het liefst zwierf hij door de uitgestrekte Australische natuur, wandelend, maar geregeld ook op zijn fiets. Soms ging de gitaar mee en zocht hij een fijne plek om te gaan zitten waar hij dan heerlijk voor zich uit zong met hoogstens een paar schapen als toeschouwer. Iedereen met een beetje ambitie vluchtte het dorp uit, maar hij niet. Hij had een hekel aan de stad, en de mensen hier nam hij maar op de koop toe. Vandaag had hij zich op het weer verkeken. Hij nam het weer normaliter zoals het kwam. Je kon er tenslotte toch niets aan veranderen. Nu regende het echter pijpenstelen en wandelde hij door en door nat mokkend langs de lange verlaten weg. Over een kilometer zou er een café komen waar hij dan koffie kon bestellen om weer wat op temperatuur te komen. Hij verlangde er naar. De mensen aan de bar zouden weer wat te praten hebben. Het kon hem niet schelen. Hij was dan wel een vreemde in zijn eigen dorp, maar hij hield van het leven. Alleen, zonder en met zijn gitaar.

(Alle overeenkomsten met bestaande situaties en personen zijn louter toeval)

Zeg er het uwe van...