Max Rouen - The Magnetic Wave of Sound

Ooit heb ik geroepen dat er van sampleplaten niet genoeg gemaakt kunnen worden. Het zal wel in een euforische bui geweest zijn, na het beluisteren van een geniale mixset van The Avalanches of na het horen van de oude DJ Shadow-tracks tijdens diens laatste optreden op Lowlands. Maar dit debuut van de Antwerpse Max Rouen (alias Niels Borrey) kan daaraan nog lang niet tippen. Wel fijn dat de triphopstroming weer wat opleeft, trouwens. Het begint namelijk oké met het Cinérex-achtige "Tape Fear", maar meteen in track twee ("The Earnest Of Being Cool") klopt het plaatje al niet. Als je spookachtig geluid 1 bij spookachtig geluid 2 optelt, krijg je niet automatisch iets heel beklemmends. Dat Jamiroquai-achtige dwiepjeskeyboard helpt ook niet echt. "Juke Joint Venture" heeft eenzelfde probleem: alsof een nummer van de Sneaker Pimps door Krezip is ingezongen. In "Zerokini" besloot de drummer in een modderpoel te gaan zitten en zo is het overal net niet echt goed. Her en der durft Rouen wel los te gaan, een beetje op zijn goeie-ouwe-Junkie XL's, maar het is te lief, te vrijblijvend, te kort en de combinaties van instrumenten en melodieën verrassen niet genoeg. Van een plaat met zo'n titel en zo'n hoes (hulde!) verwacht ik meer. Durf eens wat gemener te zijn, zou ik tegen Rouen willen zeggen: talent heb je zat ("Virgin Tape"!), het is niet genoeg om de luisteraar slechts onder te dompelen in een bad van vaag interessante geluiden. Die bekende sample uit "Mechanic Trip" zou je bijvoorbeeld helemaal uit elkaar kunnen trekken. En de cover van "A Pox On You" is origineel en geslaagd, maar had best een zwaardere baslijn kunnen gebruiken. (Laat dat nummer eens remixen!)

Zeg er het uwe van...