Modern Life Is War - Midnight In America

Een jaartje of twee geleden sloeg ik steil achterover van Modern Life Is War's tweede plaat Witness. Die plaat maakte zo'n enorme indruk dat hij de nummer 1 positie in mijn jaarlijst van 2005 wist in te nemen. De verwachtingen voor de nieuwe waren dan ook hoogespannen in huize Marty. Zouden ze het hoge niveau weten te handhaven? En hoe zou nieuwe Nederlandse gitarist en Asice.net-forumregular Sjarm13 vergaan in deze band? Welnu, met deze nieuwe schijf Midnight In America is het weer helemaal raak. Op het gebied van creatieve hardcore zullen er dit jaar niet veel zijn die dit gaan overtreffen. Modern Life Is War is zo'n zeldzame band die van een relatief uitgemolken genre als hardcore nog iets ongelooflijk spannends weet te maken. De heren zijn ook niet bang om wat stijlvreemde elementen te verwerken in hun songs, zonder de felheid en de woede die zo kenmerkend is voor dit soort genre te verliezen. Zo kom je mooie posthardcore-achtige gitaarakkoorden tegen in "Humble Streets", raggen de heren feller dan ooit in zevenkwarts in opener "Useless Generation", en is de song "Stagger Lee" een geslaagde bewerking van een oude bluessong. Ook qua teksten valt er enorm veel te genieten bij Modern Life Is War. Zanger Jeffrey Eaton geldt wat mij betreft als een van de meest eerlijke tekstdichters in deze hoek, als een soort van beat-poëet voor de hardcore-generatie draagt hij zijn bespiegelingen voor over het leven on the road, het draaien van nachtdiensten in de fabriek (de song "Nightshift At The Potato-Factory", met als geniale ondertitel Sjarm13 got out and so can you!) en valse punknostalgie in het briljant getitelde "Fuck The Sex Pistols". En ook de productie staat als een huis met dank aan Jawbox-veteraan J. Robbins, die het geheel een heerlijk warme analoge sound heeft meegegeven. Kortom, dit is een van de beste platen van het jaar en een geduchte kandidaat voor plaat van het jaar. Alweer.

Zeg er het uwe van...