Omar Rodriguez-Lopez - Se Dice Bisonte, No Bufalo

Ik ben fan van The Mars Volta. Al sinds die debuut EP, Tremulant, volg ik de band en ben ik onder de indruk van de sfeer, de complexiteit, de energie, de moed, en de kunde. Geweldige band, en dat blijft het, ook al is de eerste verrukking weg, de verrassing voorbij, en de verwondering verdwenen. De band doet waar ze goed in is: het maken van progpunklatinrockjazz. Inmiddels voorspelbaar in hun onvoorspelbaarheid, maar hey, zo gaan die dingen. De waanzinnige opwinding van De-Loused in the Comatorium komt toch niet meer terug. Behalve bijna ieder jaar een Mars Volta album uitbrengen doet bandbaas Omar Rodriguez-Lopez ook nog aan soloplaten, die veel meer richting latin, improvisatie en jazzrock gaan dan het moederschip. Leuke plaatjes, maar wat vrijblijvend en nauwelijks echt beklijvend. En zo is het ook met Se Dice Bisonte, No Bufalo, een album waar relaxte, latin-getinte rocksongs afgewisseld worden met sfeerschetsen en jazzy solo's. Goede vrind John Frusciante komt eens langs, broer Rodriguez Lopez mag drummen (maar kan meesterdrummer en tegenwoordig helaas ex-Mars Volta lid Jon Theodore geen moment doen vergeten), Money Mark doet wat toetsenwerk, en Mars Volta zanger Cedric doet ook zijn duit in het inmiddels overlopende zakje. Nergens gefocussed, altijd relaxt; en zo kabbelt het maar wat voort. Pas bij afsluiter "La Tirania de la Tradicion" is er sprake van energie en kracht, ook al stelt het punk-achtige nummer vol suizende synths weinig voor. Even checken in het cd-boekje leert dat drummer Jon Theodore juist op dit nummer meespeelt. Veelzeggend? Volgens mij wel. Ik hou mij hart vast voor de volgende Mars Volta-plaat.

Zeg er het uwe van...