Patrick Watson - Close To Paradise

We moesten er even op wachten, aan de andere kant van de plas verscheen de cd al in oktober 2006, maar nu ligt Close To Paradise dan eindelijk ook hier in Nederland in de winkels. Ik weet niet of de cd op Lowlands al wel te verkrijgen was, maar gezien de verhalen die ik afloop hoorde over Patrick Watson's geweldige optreden, hadden er een boel verkocht kunnen worden. En gezien de kwaliteit van het gebodene op Close To Paradise verbaast me al dat enthousiasme helemaal niets. Deze tweede cd van Watson is namelijk een prachtige popparel die alles in zich heeft om een klassieker te worden. Pardon? Ja, inderdaad, dat leest u goed: klassieker. Je weet wel zoals Grace van Jeff Buckley, waar Watson al tot op het irritante af mee vergeleken is. Ik vind die vergelijking overigens quatsch, al is het alleen al omdat Watson veel meer werkt met de piano als uitgangspunt dan Buckley. En hij klinkt ook degelijk heel anders, pakt veel breder uit qua sound dan Buckley. Noem het avontuurlijker zo je wilt. Maar als het helpt om deze schitterende cd aan de man te brengen, ach, doe het dan ook maar. Het mooie vind ik dat Watson de platgetreden paden mijdt en hopt van decennium naar decennium om wat in zijn mandje te stoppen. Dat leidt bijvoorbeeld tot een liedje als "Daydreamer". Dat begint met een fraai, ontroerend intro en wordt naarmate het nummer vordert steeds complexer en onwerkelijker, maar vindt middenin het nummer een rustpunt op banjo en schakelt vervolgens weer door. Dat klinkt als geforceerd en pseudo-intellectueel en kan nooit in vier minuut vierendertig? Pah! Dan ken je Watson nog niet. Die verwerkt dat met gemak in een nummer zonder dat het ontoegankelijk klinkt. Zo is Close To Paradise dertien nummers lang een grillige, avontuurlijke plaat om te zoenen zo mooi.

Maar ik heb dat album al maanden geleden, nou ja, op 2 juni, aangeschaft bij iTunes. Dus nu pas uit is relatief.

Ja, dat had in oktober vorig jaar ook al gekund Maarten. Maar goed, fysiek ligt hij nu pas 'echt' in de winkel hier.

Fysiek nu pas? Ik heb hem twee maanden geleden al gewoon in de winkel gekocht. Zal wel een importexemplaar geweest zijn dan.

Dit is de plaat van het jaar. Vind ik. Er moet iemand van goeie huize komen wil dat nog veranderen. En eind oktober staat ie in de Melkweg met Cold War Kids, waarvan het optreden dit jaar ook al niet te versmaden was. Er zijn nog kaarten!

Trouwens:
[url=http://www.patrickwatson.net/files/uploads/Luscious%20Life.mp3]Lucious Life[/url] en [url=http://www.patrickwatson.net/files/uploads/Giver.mp3]Giver[/url], zo van de officiële site!

plaat van het jaar. ja, dat dacht ik ook, totdat ik onlangs omver werd geblazen door de nieuwe van Les Savy Fav. nummer 2 dan maar.

Sjeesus Riny. Misschien heb je wel gelijk!

Zeg er het uwe van...