Seventeen Evergreen - Life Embarrasses Me On Planet Earth

Het gebeurt me niet vaak dat ik bij het tikken van een recensie minutenlang naar een wit scherm zit te staren. Seventeen Evergreen krijgt het voor elkaar. Net als de eilandbewoners van Half Cousin maken ze frisse popmuziek met een twist, al ruilen zij de folk in voor een flinke dosis elektronica. De globalisering heeft ook in de muziek toegeslagen, want als je me had verteld dat dit Britten, Fransen of zelfs Nederlanders waren, had ik 't ook makkelijk geloofd. Seventeen Evergreen bestaat echter uit twee multi-instrumentalisten uit San Francisco, waarvan de ene zingt als Jarvis Cocker (check "Music Is The Wine", waarin ook Sufjan-cheerleader koortjes zitten) en de andere als Odilo van Coparck. Luister voor die laatste vergelijking naar "Constellation", zonder twijfel het beste liedje, met sfeervol toetsenspel. "Grays" is dan weer ineens een instrumentaal nummer, met niet onaardig hakkelende beats. Het slotnummer "Andromedan Dream Of An Octaroon" is zelfs pure ambient om een plant bij te zien groeien. Als recensent zou ik waarschijnlijk moeten kunnen vertellen wat er nu aan deze plaat ontbreekt, want het is eigenlijk van het begin duidelijk dat ondanks de prima productie, dit een plaatje is wat weer even makkelijk vergeten gaat worden. Misschien dat er inmiddels gewoon teveel nerds met laptops zijn, die allemaal navelstaarderige liedjes maken, gefascineerd door de thema's en geluiden die Grandaddy eind jaren '90 ook al verkende. Misschien dat het allemaal net wat te glad is, maar da's stiekem ook wel 'ns lekker.

Zeg er het uwe van...