Slough Feg - Hardworlder

In de bio roept Slough Feg dat ze muziek "outside of schemes, of momentary trends" spelen. Doorgaans word ik daar nogal wantrouwig van. Voor hetzelfde geld is het een band die domweg niet goed genoeg is om zich met anderen te meten, is het een allegaartje van stijlen dat hiermee wordt toegedekt of is het juist enorm doorsnee en moet het met gezwollen taal nog ergens op lijken. Dit blijkt bovendien het zesde album van de heren te zijn terwijl ik niet eerder van ze gehoord heb. Of het niet onthouden, wat alleen maar erger is. Maar verdomd, bij Hardworlder klopt die omschrijving als een bus. 'Outside of momentary trends'? Nou en of. Recht-zo-die-gaat jaren-tachtig-NWOBHM-gitaren met veel dubbele gitaarsolo's en prima, hoewel weinig verfijnde zang van Michael Scalzi. Maar het 'outside of schemes'-gedeelte klopt óók. Want ondanks de Italiaans en Latino aandoende namen van de bandleden zit er een fikse portie Ierse folkinvloeden in. Nee, geen fluiten en violen, wel in stoere metalanthems. De zanglijnen van Scalzi en de opbouw van de refreinen doen regelmatig aan bands als The Pogues denken. Op andere momenten denk je meer aan Maiden, of heb je het idee dat er een intro van southern rockers Foghat is geleend. Kortom: deze mannen maken reuze traditionele metal - en toch weer niet. De productie is okee, hoewel niet bijzonder, maar dat past wel bij de uitstraling van Slough Feg. Maiden meets Pogues meets Foghat, zeg nou zelf, dat is zo 'outside of schemes, of momentary trends' als het maar zijn kan. En verrassend lekker.

Zeg er het uwe van...