Status Quo - In Search Of The Fourth Chord

Ik heb grote waardering voor muzikanten die zichzelf op de hak kunnen nemen. Ego's zijn er al genoeg in het wereldje, of ze nu 50 Cent, Bono of Axl Rose heten. Status Quo valt ruim aan de goede kant van het spectrum. Al jaren worden ze afgedaan met een meewarig "ach ja, drie akkoorden, hè?" en hoe noemen ze studio-album nummer 33? In Search Of The Fourth Chord... Album nummer 32 miste elke sprankeling en dynamiek en dat vonden ze zelf blijkbaar ook, want oudgediende Pip Williams is nu als producer aangetrokken. En met succes, want het geluid klinkt als een klok en de gitaren staan weer in het geluidsbeeld waar ze horen: vooraan. Instant-klassiekers zitten er niet tussen, of het zou de bijna ouderwetse rocker "Bad News" moeten zijn, maar de variatie is groot. Ballads, recht-op-en-neer-boogie, een slow blues ("Electric Arena"), rocksongs met een vleugje country, het is allemaal voorhanden. Zelfs een heuse primeur voor Status Quo: "One By One", de Europese bonustrack, met akoestische gitaren - al vrij zeldzaam bij Quo - en, echt waar, een cello! Bassist Rhino Edwards - inmiddels langer in de band dan oerbassist Alan Lancaster - zingt een eigen song, het voornoemde "Bad News". De lekker voortdenderende song "Gravy Train" is ook van Edwards, terwijl de laatste toevoeging, drummer Matt Letley, ook al zo'n lekkere rocksong aanlevert in de vorm van "You're The One For Me". Met recht een bandalbum dus, en dat hoor je. Verrast Status Quo op dit album? Natuurlijk niet, zou ik bijna zeggen. Maar qua songs krijg je precies wat je wilt bij Quo: lekkere boogie met de vertrouwde dreun en een stel rustiger songs, deze keer voorzien van een fraaiere sound dan ooit tevoren. The Party Ain't Over Yet was een fikse teleurstelling, maar ze revancheren zich groots met dit album.

Prikkie |

 |

 |

 | 21 september 2007 - 08:53

Kijk eens aan: jij denkt EXACT zo over de Quo als ik!

Naar mijn bescheiden denk jij dan net zo over Quo als ik, maar dat terzijde... ;-p

Ik denk dat ik ongeveer al het legale werk in de kast heb staan van de Quo.
Het commentaar wat ik links en rechts om mij heen hoor is altijd hetzelfde: simpel, altijd hetzelfde.
Dat zal wel dan maar als ik de muziek hoor, denk ik heel vaak: "dit zit heel goed elkaar"
Echt niet simpel en ja....het geluid is heel herkenbaar als de Quo.
Is het niet zo dat als je de muziek van een willekeurige andere band opzet je het geluid herkent als zijnde van die bepaalde band?
Ik bedoel.....bij de eerste akkoorden hoor je ook dat het de Stones zijn.
Maar goed, ieder zijn ding en ik heb alleen maar respect voor die mannen die al een halve eeuw met de muziek bezig zijn en dan toch nog volle zalen trekken.

Ongelooflijk ,dat deze gasten na zoveel jaren nog een duidelijk gemotiveerde cd afleveren ,ik ga niet alle nummers bij langs ,maar dit getuigd van wel degelijk vakmanschap.Het stempeltje van de simpele rockband is hun duidelijk aangedragen door mensen bol van afgunst,want als het allemaal zo makkelijk lijkt te zijn ,wat vele beweren ,dan was het allang achterhaald! Nee Quo fiks het ook nu weer ,na 45 jaar ,om hun fans te behagen.En nu nog iets ,het 3 akoorden principe,gaat niet altijd op bij deze gasten,kijk maar eens naar de nr Rain ,waar Ricky de boel strak houd met welliswaar minder akoorden als Francis,maar Francis daarintegen het met welgeteld 15 akoorden presteerd.Men HOORT DE OERDRIVE VAN RICK,,maar dat wil men ook horen ,immers iets wat je in gehoor ligt ,ga je niet wegcijferen.Pluk zelf ook wat aande snaren,en ben tot conclusie gekomen ,dat deze Boys ,vol met trucjes ,zitten ,dus zo makkelijk is het niet.Gooi met een optreden ,waarvan de sfeer tot een bedenkelijk peil is gedaald,een paar klassiekers van quo ,door de zaal ,en de mensen veren op als springveren in een oud matras.Nee blijf van deze gasten af,allom SJAPPOOOOO!!

Dit album staat als een huis. Jammer dat dit soort muziek niet meer in de hitlijsten voorkomt. Quo heeft al jaren geen hit meer in Nederland. "Ouwelullenmuziek"? Misschien. "beginning of the end","alright" en "bad news"... heerlijk! "i don't wonna hurt you anymore" heeft dagenlang in mijn kop gezeten net als "electric arena". Quo is nog steeds in staat om een album te maken dat mij als fan sinds "Down Down" tevreden stelt. Quo is allang niet meer zo heavy als toen maar af en toe staan er op een album weer van die nummers die doen denken aan "vroeger". Wat des te verrassender is is het feit dat de minder heavy songs op "in search" gewoon uitstekende popsongs zijn. Wat wel opvalt is dat de stemmen van Rossi en Parfitt niet meer zijn wat ze ooit waren. Maar ja, wat wil je...na zo'n veertig jaar rock'n roll mag er toch enige slijtage ontstaan? Mijn helden zijn uiteindelijk ook maar gewoon mensen van vlees en bloed... Tot slot: kocht je vroeger wel eens een album van "The Quo" maar is dat al weer lang geleden? "In search" zal je zeker niet teleurstellen. Kom op... voor nog geen tientje bij itunes! (nee ik heb geen aandelen in Quo nog Itunes...)

Eindelijk weer eens een plaat van Quo wat in lijn is met hun beste werk uit de 70 en begin 80 er jaren.
Eigenlijke de eerste plaat na back-to-back die ik weer de moeite van het aanschaffen waard vind.........

Jan: "Back To Back" vind ik eerlijk gezegd geen buitengewoon goede plaat. De plaat waar ik na jaren weer blij van werd was "Under The Influence". Ook dat is een lekkere rockplaat, met vooral gitaren. Over deze zijn we het in elk geval eens. Wie iets met Quo heeft maar al jaren niets meer van ze koopt, moet echt eens naar deze luisteren.

back-to-back is inderdaad niet de beste plaat van ze, die viel me destijds ook tegen, maar er staan wel een paar hele goede nummerss .........ol rag blues vindt ik nog steeds fantastisch.

Maar B-2-B het was wel de laatste tot dan toe die ik eerst gekocht heb en dan pas geluisterd.......

hoe verder je in b2b komt hoe minder de nummers worden. ze hadden dan ol rag blues en mess of the blues om moeten draaien, en de laatste (going down town) moet iets naar voren, maar voor de rest klopt dat aardig.
Trouwens in the army is ook een lekker album, het heerlijike overdose, speechless, hitje zelf, rollin' home en red sky kunnen dagenlang door mijn gedachtes dreunen.
en ja, influence is leuk, voor een paar keer per jaar, dan houdt het op. Het beste album blijft voor mij On the level, daarna dit In search of... dat weer gevolgd wordt door Hello!
Gelukkig is dit eindelijk weer een album wat je ook echt een Quoalbum mag noemen, en dat is dan sinds Ain't complaining, de rest was Bagger, voor zover dat kan natuurlijk bij onze rockers
En inderdaad, een hoop mensen doen het af als ouwelullemuziek, moet je weten, ik ben 14 jaar en er zijn een hoop mensen van mijn leeftijd en jonger, die dagelijks willen stuiteren, want dat wil iedere Quofan (of hij/zij moet dan van psychidelische tijdperk zijn). op de fanhyve van the Quo is er een selectie van ongeveer 250 mensen die de moeite hebben genomen om er lid van te worden. als je dan bij de interesses kijkt zie je er 777, doe dit aantal dan keer 3 (5 miljoen hyvers) krijg je er ongeveer 2300.. dan zijn er ook nog een aantal die het gewoon vergeten om de band der bands toe te voegen, dus ik schat dat ongeveer 3000 fans zijn.

Vind het een heerlijke cd, tuurlijk,in de jaren 80 zijn de heren een -b-tje de weg kwijtgeraakt, maar over all....wat een carriere!!...de live concerten spetteren nog altijd...long live Quo....

Lieve Prikkie,

Ik ben al vanaf de kleuterschool fan van de Quo. Dat kwam zo. (Grotere) buurjongens hadden de fanclub opgericht. Ze verkochten stickers, badhanddoeken, en zo. Van Quo. Mijn papa en mama kochten voor mij Piledriver, Quo en Hello.
Nu ben ik wat ouder, maar heb ze nooit live zien spelen. Altijd als ze hier in Nederland zijn, staan ze in een veehal of op een drassig veld. Quo in een klein zaaltje zien. Kan dat?

Lieve groetjes,

Lieve Mic,

Kleine zaaltjes heeft Status Quo hier al een tijd niet meer aangedaan, dat klopt. Maar die velden zijn niet allemaal zo drassig hoor. En het is heel erg leuk om met heel veel mensen tegelijk een feestje te vieren bij zo'n optreden.

Echt, al die mensen bij elkaar is alleen maar gezellig, dus probeer het eens. Vraag anders je papa en mama of ze je een keer willen meenemen. Net als vroeger, zeg maar.

Sterkte,
Prikkie

Lieve Prikkie,

Op deze mooie zondag kon ik eens uitgebreid alle locaties checken die Quo dit jaar aandoet. En je hebt gelijk: zelfs het paviljoentje van Plymouth, daar past de Bijlmerbierhal twee keer in. Voor kleiner doen ze het niet: evenementenhallen, rugbystadions, Wembley Arena's. racebanen, kastelen, complete natuurparken komen er aan te pas.

Daar is de feesttent van Alem een knus, gezellig tentje bij. Klompen en overall aan en na afloop haalt papa me op. Achterop de fiets naar huis, net als vroeger.

Lieve groetjes,

Zeg er het uwe van...