Super Furry Animals - Hey, Venus!

Het was een klein cadeautje, de promo van Hey, Venus! net voor mijn zomervakantie in de brievenbus. Dat bleek al na eerste beluistering, nu al een hele tijd geleden. Gruff Rhys, die na het toch ietwat zoete soloalbum Candylion blijkbaar toch weer behoefte had aan een lekker ongecompliceerd popplaatje, heeft met zijn mannen een puike plaat afgeleverd die voor velen de soundtrack van de zomer had kunnen worden, ware het niet dat de plaat pas na de zomer gereleased zou worden. Dat is om twee redenen jammer. Ten eerste ken je de liedjes op Hey, Venus! na één keer uit je hoofd en lenen deze zich dus verschrikkelijk goed voor begeleiding op zomerse autotochtjes, al dan niet op vakantie. Ten tweede zou deze zomerse ongecompliceerdheid de SFA wel eens fataal kunnen worden, nu recensenten én doorgewinterde SFA-fans weer de donkere herfst in gaan en derhalve niet op zoveel vrolijkheid zitten te wachten. Ik bedoel, deze vrolijkheid wordt op deze plaat niet overstemd door gekke piepjes, breaks, bliepjes, psychedelica en experimenten en die elementen maakten de SFA juist tot wie ze waren en waar ze bekend om werden: de beste band uit Wales. Maar ik mis deze uitstapjes naar vroeger niet. (Begrijp me overigens niet verkeerd. Het is natuurlijk niet zo dat de mannen ál hun eigenwijsheid zijn verloren. De achteloosheid waarmee over alle "Suckers" van de hele wereld wordt gezongen is daar bijvoorbeeld al een goed voorbeeld van.) Hey, Venus! mag dan een ander soort plaat zijn, het is zeker geen slechte plaat. Ik zing alle liedjes mee, doe in de auto nog steeds of het zomer is en ben nu al veel gaan houden van alle liedjes op deze plaat. Halverwege de single "Show your hand" is het schijfje zelfs al kapot. Koop ik 'm gewoon. Zou iedereen moeten doen.

Zeg er het uwe van...