The Devil Wears Prada - Plagues

Ik vertrouw ze niet, bands die in hun persbericht opscheppen over het aantal MySpace-vriendjes dat ze hebben. Meestal zijn het van die inwisselbare Amerikaanse net-van-highschool-afkomstige-stoere-jongens-bandjes. The Devil Wears Prada uit Dayton, Ohio heeft 135.000 vriendjes, zo staat prominent in het persbericht. Hun debuut-cd Dear Love: A Beautiful Discord deed het met 30.000 verkochte exemplaren niet slecht. Stel nou dat iedereen die dit schijfje kocht ook vriendjes met de band is op MySpace. Dat betekent dat 105.000 vriendjes de plaat niet gekocht dan wel gedownload hebben. Lekkere vrienden heb je dan. Wat ik maar wil zeggen; dat hele MySpace leidt maar af van de muziek. En dat is, zeker in het geval van The Devil Wears Prada (vernoemd naar het boek, niet de film), eigenlijk best jammer. Want Plagues het tweede album van deze christelijke Amerikanen is best lekker. Hun technische metalcore met melodische stukken komt goed uit verf. Niet overdreven origineel, maar wel lekker. Met afwisselende zang. En de nodige breakdowns. Het bekende recept. En toch heeft de band iets eigen. Misschien is het wel het contrast dat tussen de extreem harde nummers en de bijna mainstream tussenstukjes. Plagues is een toegankelijke metalcore-plaat en daar zijn er niet zoveel van. Zodra er geflirt wordt met technische metal, compleet met synthesizers, wordt het wat minder aangenaam. Maar ach, de heren zijn net geslaagd voor hun highschool (dus toch!), ze mogen dus nog hier een daar een foutje maken. Aardige tweede plaat.

Lekker boeien van het persbericht, lekker boeien van de MySpace vrienden. Het gaat om de muziek en die beukt hárd!

Zeg er het uwe van...