The Polyphonic Spree - The Fragile Army

Het überste Annie-moment dat ik dit jaar hoorde, zit in "Section 28 (Guaranteed Nightlite)", het achtste nummer van The Polyphonic Spree's derde cd The Fragile Army. Een liedje dat de zon doet schijnen en op mijn netvlies het koddige roodharige meisje tovert dat zingt samen met haar medeweesjes om de moed erin te houden, ondanks de boosaardige Miss Hannigan. Om het warm van te krijgen en alles van je af te laten vallen, inclusief je kleren. Kun je daarna mooi je zwarte overall (of zijn het echt legeruniformen wat ze dragen?) aantrekken om mee te zingen met Tim DeLaughter en zijn gevolg. Inderdaad, de kenmerkende witte hippie gewaden hebben ze gelaten voor wat ze waren. Zwart is het nieuwe wit dus. Dat is tevens het grootste verschil ten opzichte van voorganger Together We're Heavy. Weinig nieuws onder de zon dus, maar als je zo geraffineerd Annie, The Musical mengt met The Flaming Lips en David Bowie in zijn goede jaren en d'r een toef Arcade Fire bij insmijt, ach, wat zal het dan allemaal? Nou, ehm d'r is toch nog wel wat. Ik vind de liedjes van deze nieuwe cd namelijk leuker en beter dan die van zijn voorganger. Gepassioneerder op een bepaalde manier ook, of moet ik gezien de nieuwe outfits misschien strijdbaarder zeggen? Enige spijtige blijft dat Tim DeLaughter met zijn stem een beetje de zwakke schakel blijft in het geheel. Zal er tussen al dat volk dat hij om zich heen verzameld heeft nou echt geen betere zanger(es) te vinden zijn? Ik kan het me bijna niet voorstellen en ik zou het zijn prettige, uitbundige liedjes van harte gunnen.

Zeg er het uwe van...