Tomahawk - Anonymous

Ik ben een uitermate beschaafd ventje als het op muziek aankomt. Gehoorbeschadiging zal ik niet oplopen door m'n mp3-speler en ook in m'n auto is het niveau alleszins beschaafd. Slechts bij een enkele cd maak ik daar een uitzondering voor: Tomahawk's Mit Gas was er een paar jaar geleden zo een. Het was zomers en dag na dag knalden de klanken van Mit Gas uit de speler in m'n auto. Bij opvolger Anonymous zal dat niet het geval zijn. Niet omdat het een slechte plaat is, maar omdat het zo'n volstrekt andere plaat is. Want in tegenstelling tot Mit Gas en het titelloze debuut is Anonymous amper een rockplaat. Grote man op dit album is niet zozeer frontman Mike Patton, maar gitarist Duane Denison. Hij is in de klanken van de Indianen gedoken en heeft die als basis voor deze cd genomen. Dat leidt in veel gevallen tot gedragen melodieën met bijzondere zanglijnen. Als er al overeenkomsten zijn met eerder werk, dan is dat met Mr. Bungle's California. Luister maar eens naar "Song Of Victory". Pas in "Sun Dance", de negende van de dertien songs, gaat Patton vocaal flink tekeer. In veel gevallen zijn het soundscapes vermomd als song. Daarmee is het wel degelijk in lijn met Patton's andere werk en in elk geval is Patton hier weer stukken spannender bezig dan met Peeping Tom. Dat wil echter niet zeggen dat het ook meteen iets voor de doorsnee rocker is. Wie een logisch vervolg op Mit Gas verwachtte, moet eerst eens luisteren. Wie het experiment niet schuwt heeft hier een fijn album aan, maar een album voor het grote publiek is het zeker niet.

Zeg er het uwe van...