Widow - Nightlife

'Kom, we beginnen een metalband!'
'Goed plan! Maar dan moeten we wel een originele naam hebben.'
'Ik weet het, Widow!'
'Jaaaaaaaaah! Een motto hoort er ook bij. Wat dacht je van 'Metal, Horror and Beer'?'
'Helemaal goed. High five!'

Zucht. Ik ben al moe voordat ik de cd begin te beluisteren. En hoewel het muzikaal allemaal best aardig in elkaar zit, gaat die vermoeidheid niet meer helemaal over. Widow heeft namelijk gewoon heel goed naar Iron Maiden geluisterd en gooit daar de nodige grunts en brullen tussendoor. De vergelijking met Alice Cooper in de bio kan ik zo nu en dan nog wel volgen, maar Randy Rhoads en Eddie Van Halen? Kom op, zeg! De songs zijn prima opgebouwd, de dubbele solo's zijn goed, de productie eenvoudig maar effectief, de zang is niet heel bijzonder maar wel gewoon okee. Dat ze zich niet enorm vertillen aan de covers "Ain't talking 'bout love"(Van Halen) en Ï Stole Your Love"(Kiss) zegt wel iets over hun technische kwaliteiten en live zal dit waarschijnlijk een heerlijke band zijn voor festivals. Maar uiteindelijk is dit een Amerikaanse band die Iron Maiden combineert met een randje Amerikaanse glam á la Mötley Crüe, kortom een goede band zoals er al heel veel zijn. Er zijn best de nodige liefhebbers te vinden voor muziek als deze - ik ben er een van - maar laten we wel zijn, het heeft de originaliteit van een hamburger in een McDonald's. Een hamburger is soms prima te verteren, maar het zal nooit haute cuisine worden.

Zeg er het uwe van...