AaRON - Artificial Animals Riding On Neverland

Sinds zanger Craig Walker zijn biezen gepakt heeft bij Archive, vind ik niet bepaald dat die band er beter op geworden is. You All Look The Same To Me en Noise zijn vaak volkomen over het hoofd geziene wereldalbums, opvolger Lights was voor mij, door de gevaren koers en het ontbreken van Walker een grote teleurstelling. Gelukkig is er nu een alternatief voor handen. Even dacht ik zelfs dat Craig Walker met AaRON (kort voor Artificial Animals Riding on Neverland) een nieuw bandje begonnen was, zo sterk lijkt de stem van Fransman Simon Buret van tijd tot tijd op die van Walker. Op andere momenten doet hij me een beetje aan Ozark Henry denken, nog zo'n held die lang niet meer goed is als hij vroeger was. AaRON was tijdens de opnamen van deze eerste cd geen echte band, maar een tweetal - de andere helft heet Oliver Coursier - dat samen alle partijen voor haar rekening nam. Overigens houden qua Archive de overeenkomsten niet op bij alleen de stem. Bij lange na niet zelfs. Muzikaal gezien is AaRon zo ongeveer het de goede kant op door gegroeide tweelingbroertje van de Archive die ik zo goed vond. Je zult mij hierover dan ook niet belerend het vingertje zien heffen, ik ben maar wat blij dat er een band is die dit magnifieke geluid oppikt en gebruikt als fundament om een haar oeuvre op op te bouwen. Dat doen ze bijvoorbeeld door her en der wat meer 'Kid A' (lees experiment) in hun liedjes te stoppen dan Archive. Maar bovenal schrijft het tweetal liedjes, vaak met dank aan de beetje treurige ondertoon die ze met zich meedragen, die je net zo rücksichtslos naar je strot als die van Archive. En als je dat bij mij lukt als je zingt over je net gestorven goudvis, dan ben je een knappe jongen.

Lekker album zeg! De vergelijking met Archive is wel goed inderdaad, alleen mis ik dan wel de sporadische zwaardere beats van Archive.

Niet onaardig, maar ik vind het meer lijken op de de latere (en mindere) Archive. Deze plaat wil namelijk maar niet ontvlammen, helaas...

Ik ben het met je eens, Gr.R. Ik heb hem nu drie keer gedraaid en ik zit maar te wachten en te wachten op die uitbarsting. Toch maar weer een oude Archive uit de kast in plaats van deze plaat.

Een beetje laat, maar feedback kan nooit kwaad. Archive en Aaron zijn inderdaad aan elkaar gewaagd. Ik ben het echter niet eens met de 'mindere' kant die Archive opgegaan is. Lights was misschien niet beter (een daarmee misschien een teleurstelling te noemen) dan Noise, maar na alle wisselingen in geluid die Archive doorgemaakt heeft, is het mooi om te horen dat ze de vooral op Noise geconsolideerde sound hebben doorgezet op Lights. Dan nog Aaron. Dat ze enorm goed zijn moge duidelijk zijn en bij mij grepen bepaalde songs me zeker naar de strot, zoals Archive dat kan doen. Twee mindere nummers daargelaten, is het een album dat de competitie met Noise en Lights zeker aan kan. Vooral omdat Noise geen zwakke plekken kent en de eerste van de drie is, ben ik geneigd om die plaat voor de anderen te classificeren. Liever heb ik ze alle drie, achter elkaar!

Zeg er het uwe van...