Alter Bridge - Blackbird

Scott Stapp was in alles het boegbeeld van Creed. Eerlijk gezegd had ik dan ook verwacht dat de rest van het kwartet in de vergetelheid zou geraken na het opdoeken van deze christelijke rockband en lekker zouden gaan rentenieren van hun in korte tijd verworven miljoenen. Wij zouden vervolgens - helaas - tot in de eeuwigheid getergd worden door het ellendige gekweel van Scott Stapp. Geluk bij een ongeluk was dat Stapp debuteerde met een barslechte plaat: The Great Divide. Daar zijn we, in ieder geval hier in Nederland, hopelijk voorlopig vanaf. De drie andere bandleden gingen echter niet bij de pakken neerzitten, vonden in Myles Kennedy een nieuwe zanger en noemden zich Alter Bridge. En die Kennedy, da's helemaal geen beroerde zanger. Helemaal niet voor het soort poseurrock dat Alter Bridge maakt. Een veel betere dan Stapp zelfs, naar mijn bescheiden mening. Zetten ze die gladjanus mooi postuum nog een hak. Blackbird is de tweede worp van het viertal en dat album trapt knap hard af met "Ties That Bind" en "Come To Life". Veel harder en furieuzer (lees: meer metalgeori�nteerd ) dan Creed ooit deed. Vooral gitarist Mark Tremonti gaat hierin (maar ook verderop op de cd) helemaal los. Helaas trekken ze deze stevige lijn niet de hele cd door. Nu trek ik na die twee nummers de Whitesnake-achtige ballad "Brand New Start" nog wel, maar daarna had van mij het gas nog wel wat vaker vol open getrokken mogen worden. Nu zakt de band toch af en toe bijna weg in het enge post-grunge-drijfzand en je daaruit los wurmen is verdomd lastig. Dat ze zich uiteindelijk, vooral dankzij het gitaarwerk van Tremonti, toch redelijk eenvoudig los weten te wrikken en de overkant halen, dat had ik niet verwacht.

Zeg er het uwe van...