Ani DiFranco - Canon

Ani DiFranco is geen artiest die houdt van stil zitten. In de bijna twintig jaar dat ze albums uitbrengt staat de teller inclusief de official bootleg serie ver in de twintig, die overigens allemaal via haar eigen label Righteous Babe records verschenen. Je moet wel rabiaat aanhanger zijn wil je ze allemaal hebben. Ik heb er vijf, geloof ik. Maar goed, als je dan toch een bloemlezing wilt maken uit zo'n aardig omvangrijk oeuvre, wat kies je dan als je als artiest eigenlijk geen noemenswaardige hits gehad heeft? Inderdaad, dat is een kloteklus. Toch heeft DiFranco voor Canon gekozen voor de beste insteek. Ze heeft van elke (studio-)cd minstens één track gepakt, die chronologisch geordend en verdeeld over twee cd's. Natuurlijk valt er te twisten over de keuzes, maar je krijgt zo wel een mooi inzicht in de ontwikkeling van een meisje dat ooit begon met het spelen van Beatles-covers, tot een vrouw die met haar aangename stem luid en duidelijk haar, zeker in Amerika niet gemakkelijk geaccepteerde, standpunten en levenskeuzes verdedigt en een hele eigen manier van (akoestisch) gitaar spelen heeft. Voor de diehards die toch alles van haar bezitten heeft ze aan beide cd's enkele re-recordings toegevoegd, vijf in totaal, waarvan "Napoleon" je misschien nog een beetje bekend voor zal komen en bij de limited edition zit ook nog een dwarsdoorsnede van de Official Bootleg Series. Wie van vrouwelijke folky singer/songwriters met een mening en een eigen smoel houdt en - schaam je! - nog nooit van Ani DiFranco gehoord of altijd al eens van haar hebben willen proberen, is absoluut Canon de ideale introductie.

Zeg er het uwe van...