Annuals - Be He Me

Jaloezie is een van die eigenschappen die vrijwel elk mens in meer of mindere mate bezit. In een relatie kan het tot vreselijke taferelen leiden, maar ik kan me voorstellen dat jaloezie voor een artiest ook verstikkend kan werken. Stel je voor, je bent een ongeveer 30-jarige muzikant die al jaren zijn eigen liedjes schrijft en opneemt. Liedjes die misschien op een paar in eigen beheer uitgebrachte cd's zijn verschenen en door een paar honderd personen zijn gekocht. Ik denk dat er veel muzikanten zijn die zich hierin kunnen herkennen. Dan hoor je het debuutalbum van Annuals en je ontdekt dat zanger en liedjesschrijver Adam Baker van die band pas negentien jaar oud is. Negentien en dan al zulke liedjes kunnen schrijven? Je zou je pen er gefrustreerd bij neer willen gooien. Adam is er ook niet erg bescheiden over want "Carry Around" begint als volgt: 'I've got magic in my head, magic up my nose, magic coming out my fingers, magic crying out my eyes. I've got magic everywhere I fucking look.' Be He Me staat vol met betoverende liedjes. Nog voller zelfs want het album bevat maar liefst drie bonustracks en duurt precies een uur. Ondanks zijn jonge leeftijd maakt Adam Baker al vele jaren muziek en met de gitarist en de bassist van Annuals al sinds zijn twaalfde. De band waarvan niemand ouder dan 22 is, bestaat ook al enkele jaren. Een aantal van de liedjes die ze met zijn vijven maken, roepen erg vrolijke beelden op. "Dry Clothes", "Complete, or Completing" en "Sway" doen denken aan een zomerse wandeling in het bos. Andere nummers zoals "Brother" en "Chas e You Off" doen sprookjesachtig aan en dat geldt trouwens ook voor de hoestekening en de video van "Brother". Adam Baker houdt ook van zijn familie want anders zou je "Brother", "Mama" en "Father" niet op één cd zetten. Al die vrolijkheid en familieliefde roepen bij mij ook beelden op van de breed lachende zangers van het EO-programma 'Nederland Zingt' en dat is een klein minpuntje.

Zeg er het uwe van...