Bruce Springsteen - Magic

Het feit dat Bruce Springsteen de E Street Band voor het eerst in vijf jaar op laat draven voor zijn nieuwe cd Magic wil nog niet zeggen dat Magic automatisch ook een vrolijke, opbeurende plaat is geworden. Het tegendeel is eerder waar. Hoe meer ik de plaat draai, des te treuriger ik hem vind worden. En dan heb ik het niet over de kwaliteit van de liedjes, want hoe vaker ik Magic draai des te beter wordt 'ie ook. Het zit onderhuids, in de sfeer die Magic met zich meedraagt. Ondanks dat er flink gerockt wordt door The Boss en zijn kornuiten en een groot deel van de nummers behoorlijk energiek is, gaat er voor mijn gevoel maar weinig hoop vanuit en overheerst melancholie en ergernis. De oorzaak hiervan ligt grotendeels in de (oorlogs)politiek van de huidige president George W. Bush. 'Who'll be the last to die for a mistake', zingt Bruce in "Last to Die" en het laat zich eenvoudig raden waar dat over gaat. Ook in andere nummers echoot de afkeer van Springsteen voor de situatie waarin Amerika zich op dit moment bevindt. Dus mijmert hij over vroeger en hoe moeilijk het zal worden om de boel weer op de rails te krijgen (in "Long Walk Home"). Mooi is de vertelling over de thuiskomst van de oorlogsveteraan in "Gypsy Biker". Weer geen vrolijke vertelling, want ook deze biker kwam thuis in een grafkist. Het is Bruce op zijn best, maar ook op zijn treurigst.

Bruce = Held

Geen enkel album van Springsteen is vrolijk. Wel zijn ze stuk voor stuk bijzonder goed.

Springsteen brengt altijd een album uit wat betekenis heeft voor zijn fans. Hij spreekt een
keiharde waarheid uit. Waarheid, vrijheid en grondwet....die zijn de laatste jaren vervaagt onder het regime van president Bush. Springsteen spreekt altijd recht uit zijn hart!

Zeg er het uwe van...