Chris Volz - Redemption

Een artistieke en sobere foto van een stoere man siert de voorkant van de debuutcd van Chris Volz. U zou hem kunnen kennen als voorman van Flaw en later Five Bolt Main, maar - daar ben ik heel eerlijk in - dat zei mij tot voor kort ook weinig. Na een gematigd succes met voornoemde bands is Volz op de solotoer gegaan. Zoals zo vaak met stoere zangers van harde bands gebeurt, wanneer ze het in hun eentje doen, worden de scherpe randjes vervangen door een meer emotionele kant. Desondanks is Redemption geen softe plaat geworden en voert de harde gitaar de boventoon. Muzikaal heeft het helaas allemaal weinig om het lijf: saaie eentonige gitaarpartijen en drums die net zo goed uit de computer hadden kunnen komen. De stem van Volz moet de liedjes naar een hoger niveau tillen en hij heeft inderdaad een goede strot. Waar het in het verleden nogal schreeuwerig was, vertoont zijn stemgeluid nu grote gelijkenissen met Disturbed's David Michael Draiman, toch zeker niet de minste zanger. De vergelijking met Disturbed reikt niet veel verder, het gebrek aan pakkende liedjes is daar te schrijnend voor. Toch denk ik dat Redemption vooral in de Verenigde Staten, waar kitscherige slijmrock vaak goed aanslaat (herinnert u zich Creed nog?), stiekem best wat succes zal oogsten. Ik vind het echter ronduit saai en voorspelbaar.

Zeg er het uwe van...