Crushing Caspars - The Fire Still Burns

Van de enorme berg Amerikaanse emobandjes die het afgelopen jaar mijn boxen zijn gepasseerd heeft niet meer dan een handvol een blijvende indruk gemaakt. Dat heeft niets te maken met productie of iets dergelijks, alle cd's zijn steeds weer superstrak en moddervet, toch wil het op de een of andere manier maar niet echt tot leven komen. Ik vond het steeds moeilijk om te omschrijven wat ik dan precies mis, maar na drie minuten luisteren naar Crushing Caspars weet ik weer helemaal hoe het zou moeten. De Duitsers nemen me tien jaar mee terug in de tijd, ver voordat de gladde drumlijntjes en eentonige jankzangers de alternatieve hitlijsten domineerden. Een scheut ouderwetse Europese hardcore is precies wat ik nodig had om weer een beetje plezier in de muziek te houden. Natuurlijk is er vast een heleboel mis vandaag de dag maar - laten we eerlijk zijn - soms is het ook wel lekker als het allemaal wat minder zwaarmoedig en huilerig is. Soms word ik gewoon heel erg blij van vier mannen met namen als Snoopy, Ronny en Botte die lekker overzichtelijk door 15 stoere liedjes heen rammen en zich bevinden op het niveau van: "Hardcore, what does it mean to you today? Seems like a tattoocontest, it's boring to me". Je proeft aan alles dat er niet bijster veel tijd is genomen om originele maar geforceerde tekstuele vondsten een plaatsje te geven en ook de muzikale begeleiding is sober maar daardoor des te strakker. Dat maakt The Fire Still Burns tot een album dat in al zijn simpelheid een ware verfrissing is tussen de moderne overdaad en daarnaast ook nog eens gewoon snoeiend hard rawkt!

Zeg er het uwe van...