Daughtry - Daughtry

Sommige promo's zijn echt te erg voor woorden. Neem de tekst van de site die wordt gebruikt bij Daughtry's debuut-cd. Er wordt een citaat van Tom Petty gebruikt - niet over Daughtry, maar een vaag citaat over de pijn van een band met fans tijdens succes - om vervolgens te concluderen Daughtry ongelooflijk veel pijn heeft ervaren. Waarom? Omdat de cd verkocht als een tierelier. Logisch... Maar dat is niet alles. Daughtry heeft in deze tijd van digitalisering en vervlakking rock zijn hart teruggegeven, zo juicht de promo. Right. Nog een paar dubieuze feitjes: Daughtry heeft aan American Idol meegedaan en treedt op bij de TMF Awards. Zijn band, met onder andere een voormalige Suicidal Tendencies-bassist (!), is door de platenmaatschappij bij elkaar gezocht maar speelt niet op deze cd, producer is Howard Benson (o.a. My Chemical Romance). Is het plaatje duidelijk? Daughtry is een commercieel vehikel, niet meer en niet minder. Nog een mazzeltje voor Daughtry dat ik meer waarde hecht aan mijn eigen oordeel, want op basis van het voorgaande ligt een slachtpartij voor de hand. Het album telt twaalf songs, waarvan een met de medewerking van Slash. Het zijn stuk voor stuk bloedcommerciële rocksongs, vol Grote Dichtgemetselde Riffs, akoestische bruggetjes en teenage angst in de teksten. Een beetje Foo Fighters, een beetje veel Nickelback - vooral in Daughtry's zang - en alle tienermeisjes in de VS en veel in Nederland zijn verkocht. Een enkele song ("There and Back Again") doet vermoeden dat Daughtry meer kan. Maar of veel lezers van File Under dit album zullen kopen? Ik betwijfel het...

Ik beken gelijk maar. Toen Daughtry in zijn thuisland aan het door breken was, bevond ik mij daar ook. En hoewel het commerciele er vanaf gutste, beviel het mij toch wel enigszins en tijdens mijn vele bezoekjes aan de cd-store heb ik zelfs met dit album in mijn handen gestaan. De cd heb ik verder gelaten voor wat hij was, maar ik gunde de jongen alsnog een mooie toekomst.

Nu, weer een aantal maanden in Nederland, heb ik het album gedownload en voor het eerst in zijn geheel beluisterd. Ben blij dat ik het toch weer heb teruggelegd.

Voor mij is sowieso ieder vergelijk met Nickelback reden om door te scrollen :)

Arvidium: het is inderdaad zo'n album waarbij een enkele song best lekker is, maar waar het na 4 of 5 songs begint op te vallen dat het wel erg uit het boekje is allemaal....

@ Prikkie
Niet voor niets uit de Idols-school he? Toch is dit een zanger waar veel potentie in zit. Het verschil met een Jim, Jamai, Hind of andere Idols-figuren hier in Nederland is toch wel duidelijk aanwezig. Nu nog dat commerciële lopende-band-randje er af en het is gewoon kwaliteit

Voor een American Idol deelnemer is het nog een behoorlijk ruige zangert, eigenlijk. Je wilt de rest van de deelnemers niet horen zingen van dat seizoen, dat was niet veel soeps. Nou ja, Katherine McPhee mag best gezien worden maar die winnaar, Taylor Hicks is er een om snel te vergeten.

Arvidium: zoals gezegd zijn er een paar songs die boven het niveau van confectie uitkomen. Als 'ie het volhoudt tot zijn American Idol-contract afgelopen is en hij zelf zijn keuzes mag maken wil ik het nog wel eens horen.

Zeg er het uwe van...