Kill The Young - Proud Sponsors of Boredom

Zou het vanwege de voetbalvedette Eric Cantona zijn dat de gebroeders Gorman, geboren onder de rook van Manchester, met hun bandje Kill The Young ooit bij een Frans platenlabel terecht gekomen zijn? De dynamische powerrock klinkt in ieder geval niet puur Brits, er is uit diverse Westerse windrichtingen geplukt. Na de gevoelige pianoklanken van "All By Myself (part1)" marcheert de rest van dit tweede album binnen, te beginnen met het naar The Fratellis neigende "Saturday Soldiers". "She's got it all" klinkt dan een stuk origineler, maar zou bij nader inzien eigenlijk ook zo van Hell Is For Heroes kunnen te zijn. Het live-gevoel dat "We Are The Birds..." meegekregen heeft draagt zeker positief bij tot deze vrolijk voorthuppelende track. Het is moeilijk om niet mee te deinen en mee te fluiten. Bovendien blijft dit deuntje na het een paar keer gehoord te hebben in je hoofd hangen. Kill The Young rockt bij vlagen wel lekker, zoals het tweede deel van "Miss-education" en "Travesty". Maar in een ballad als "The Television Show" is de confrontatie met de trilstem van zanger wel heel erg groot en eenmaal bij het refrein trek ik het niet meer: skippen! In "When The Sun Dies" is misschien onbewust een dappere poging gedaan om iets met de zanglijn van "War Pigs" te doen. Het klinkt verder klinkt allemaal ook erg als pak 'm beet We Are Scientists en Placebo. Echt iets eigens heeft het niet, da's misschien de makke. Afsluitende track "All By Myself (part 2)" bevat trouwens wel een super mooi stuk en dan bedoel ik niet die 15 minuten durende feedback.

Foutje in de link naar de myspace van deze band, zit een spatie na de laatste / ;)

Zeg er het uwe van...