Kula Shaker - Strangefolk

Meteen vanaf de eerste maten van opener "Out of the Highway" is het duidelijk: Kula Shaker is terug en niet echt weggeweest. Een kleine decennium geleden viel de band uiteen in het beginstadium van wat Strangefolk zou moeten worden, hun derde album. Nu, al enige tijd gereïncarneerd en al enkele korte tourneetjes achter de rug is dit album uiteindelijk gematerialiseerd. De uit duizend-en-één te herkennen Kula Shaker-sound blijkt bijkans volledig behouden. Het milde stem- en gitaargeluid van Crispian Mills, de pompende bas en achtergrondvocalen van Alonza Bevan klinken als vanouds tegen de achtergrond van Paul Winter-Harts opzwepende drumpartijen. Mooi zijn het mystieke "Ol' Jack Tar" en het zoete "Fool that I am"; "Super CB operator" rockt als tevoren. Toch is er een aantal voelbare accentverschuivingen. Nieuwkomer Harry B. Broadbent (Jay Darlington verkoos de voortzetting van zijn sessiemuzikantenbestaan als toetsenist van Oasis) laat zijn Hammondorgel hier en daar wel erg hard de seventies in gieren. Zijn introductie in de videoclip van de eerste single "Second Sight" getuigt dan wel weer van enige moed: met ontbloot bovenlijf trekt hij ten strijde tegen een figuur in konijnenpak. De ironische insteek heeft ietwat de overhand op Strangefolk - culminerend in de protestsong "I'm a dic, I'm a dic, dictator of the free world". Dit soort flauwiteit gaat helaas ten koste van de oosterse invloeden die zich beperken tot het sterke "Song of love/Narayana" (het laatste deel van dit nummer verscheen in '97 al op het Prodigy-album The fat of the land), een spraakgebrekkig verteld sprookje ("Strangefolk") en een verdwaald sitartje op "Hurricane season". Een reïncarnatie naar een verhoogde staat van klankvoordracht is Strangefolk niet, maar Kula Shaker keert zeker niet terug als wormvormig aanhangsel van haar korte doch imposante eerste manifestatie.

Zeg er het uwe van...