Múm - Go Go Smear The Poison Ivy

Ik heb het hele oeuvre van deze IJslandse band in de kast staan, maar moet toegeven dat ik de albums niet bepaald vaak draai. Met name de laatste plaat Summer Make Good was eigenlijk een rommelig gedrocht, met teveel irritante vocalen van een hijgerig zangeresje. Ook nu zijn de zangpartijen weer ruimschoots vertegenwoordigd. Gelukkig bestaan ze vooral uit samenzang, die opgaat in de muziek, wat heel wat beter te verteren is. Afgezien hiervan zijn er vooral accent-verschillen te bespeuren. De beats lijken wat organischer rechtdoor te swingen en ook de baslijnen zijn nadrukkelijker aanwezig. Hierdoor kruipt de band richting het minder sprookjesachtige geluid van labelgenoot Mice Parade. Het lijkt alsof het geluid stedelijker is geworden, is geglobaliseerd. Hierbij past ook het geluid van spelende kinderen, te horen in de fragmentarische single "They Made Frogs Smoke 'Til They Exploded". In mijn fantasie komen ze uit Afrika. Het probleem met Múm laat zich echter nog altijd eenvoudig omschrijven: de groep is opgeschoven van elektronica richting vocaalgeoriënteerd werk, zonder dat ze nu werkelijk echt goede liedjes schrijven. Maar, zie daar de vooruitgang op deze plaat. Het lukt ze een keer, al is dat dan in een tweelingtrack. "Moon Pulls" bevat een mooie zoekende pianomelodie en ook de mannelijke vocalen hebben meer weg van een indiepopband. Dit nummer fungeert als intro voor "Marmelade Fires", waar een refrein met een wagonlading instrumenten (harp, blazers) wordt uitgebouwd, totdat alles wegvalt en enkel nog een kwetterend bliepje en een The Books-achtige strijkerpartij zijn te horen. Zeer fraai en als de strijkers glissando zuchten moest ik de eerste luisterbeurt zelfs grinniken. Even geinig is het toepasselijk getitelde "Schoolsong Misfortune": 'nananananaaana!'

Múm in hun thuisland, dat moet mooi worden binnenkort :)

Zeg er het uwe van...