Nunan / Lapaz

Het Brusselse Nunan is zo'n bandje dat het uitstekend zou doen op compilaties, als ze alleen hun beste nummer hoefden af te leveren. Dat is in dit geval gelijk het openingsnummer "Little Johnny". Dat heeft wat interessants onheilspellends in zich. Wat zeker versterkt wordt door de stem van zanger Elgrandelgado die een geraffineerde hussel is van wijlen Jim Morrison (wijlen), Layne Staley (wijlen) en Scott (weiland). Het nummer maakt in ieder geval nieuwsgierig naar de rest van een eventuele cd. Die is er dus met Will You Dance? Dat album blijkt dan -helaas- een bittere teleurstelling te zijn. Vooral tekstueel ga ik me na verloop van tijd ergeren. Hoeveel platvloerse stupiditeit kun je in hemelsnaam in tien nummers proppen? Ook qua muziek raakt het eigenlijk kant nog wal. Geen stoner, geen volvette rock, geen niks eigenlijk. Een slechte versie van Astrosoniq gekruist met het volstrekt onbekende (en onderschatte) Last Crack daar kom ik uit. (En die twee bands balen nu dat ik deze vergelijking maak). Maar goed, zoals gewoonlijk zal het wel weer aan mij liggen, de band verklaart zelf zelfspottend Bad Music for Ugly People te maken en ik houd niet van het eerste en ben niet het tweede.

Nee, doe mij dan maar het eveneens uit België afkomstige Lapaz. Niet dat hun ep Avoiding Blues zo schokkend is dat die vijf sterrenrecensies en vette koppen in de bladeren op gaat leveren, maar dit vijftal heeft in ieder geval een positieve insteek. Lapaz gooit het ook over een veel luchtiger boeg en maakt zogezegd Fine Music For Fine People. Bovendien is de invalshoek globaal om lief te zijn voor de meisjes en dat klinkt mij een stuk beter in de oren. Sterke troef is ook hier weer het openingsnummer. "Marie Louise" combineert Jason Falkner-achtige powerpop (al missen ze wel zijn raffinement) met een Bee Gees-achtig koortje in de refreinen. Ook aan powerpoplegendes The Rubinoos en aan The Beach Boys moet ik met enige regelmaat denken in de drie volgende nummers. Al heeft "She, Her Highness" op een bepaalde manier ook wat Saybia-achtigs over zich. Eigenlijk is het best jammer dat Avoiding Blues maar vier nummertjes telt, want ik kan er nog wel een paar extra gebruiken om de vieze smaak die hun landgenoten achtergelaten hebben weg te spoelen.

last crack, inderdaad een vergeten en verschrikkelijk ondergewaardeerde band. debuut sinister funkhouse #17 is al best goed, maar opvolger burning time is een klassieker zoals een klassieker moet zijn.

Zeg er het uwe van...