Oceansize - Frames

Het was mij niet opgevallen dat Oceansize bij hun vorige album de dingen simpeler hield en daardoor op meer airplay hoopte. Oké, op Everyone Into Position werd er minder gebeukt en geschreeuwd, maar van echt hapklare brokken was nog steeds geen sprake. Nu is daar de derde van deze Britten en gelukkig blijven ze doen waar ze goed in zijn: sfeervolle, opbouwende geluidscollages maken die dermate lang zijn dat van radiovriendelijkheid geen sprake is. Opener "Commemorative T-Shirt" begint met een melodielijn à la "Tubular bells" en pakt gelijk goed uit. Ik ben er in ieder geval meteen aan verknocht, ondanks dat de progressieve indie-muziek van Oceansize meestal meerdere luisterbeurten nodig heeft om te beklijven. Idem voor "Trail of Fire", wat een heerlijke gitaarlijnen zeg! De ritmes en structuren zijn weer van bijzondere klasse. Het lijkt wel of de drummer van Tool bij Mogwai is gaan drummen. Ook liefhebbers van Biffy Clyro kunnen hier hun vingers bij aflikken. "An Old Friend Of The Christies" lijkt zwaar geïnspireerd te zijn door "Private Investigations", maar levert toch een zeer fraaie instrumentale compositie op. Het album is echt een groeibriljant, bij elke luisterbeurt openen zich weer nieuwe luiken met de prachtigste melodieën. Je moet dus wel van de lange adem zijn en de tijd hebben om de tracks, die allemaal dik over de zes minuten gaan, op je in te laten werken. Maar dan heb je ook wat! De impact is mischien minder heftig dan bij debuut Effloresce', maar wederom levert Oceansize een puik stukje post-rock af.

Beste sympho release van het jaar tot nu toe. Maar ik heb de nieuwe Riverside en de nieuwe Radiohead nog niet gehoord...

Zeg er het uwe van...