Pearl Jam - Immagine in Cornice

Ik heb er nooit een geheim van gemaakt: als het om Pearl Jam gaat, dan ben ik een conservatieve fan in de zin van dat ik de eerste albums van de band koester en bij het beluisteren van een nieuwe cd steeds weer begin te mijmeren over vroeger. Ik krijg het weer terwijl ik zit te kijken naar Immagine in Cornice (Picture In A Frame). Het is een mooie film, echt waar. Danny Clinc, die eerder dvd's voor Bruce Springsteen opnam, heeft vakwerk geleverd. Hij had daarvoor ook alle mogelijkheid gekregen van de band en mocht zo ongeveer dag en nacht filmen, front- en backstage. Prachtig zijn de beelden als toetsenist Boom Gaspar een eeuwenoud orgel bespeelt in de kathedraal van Pistoia onder het toeziend oog van de directeur van de muziekschool. En de conversatie met hem is hilarisch: 'What is your repertoire?' 'Some fast and some quiet'. Maar goed, het gaat toch vooral om de muziek die op het podium gebracht wordt natuurlijk. En ik betrapte me er weer op dat terwijl ik -nog steeds- dikke lagen rillingen krijg bij nummers als "Alive" (uit volle borst meegezongen door de Italianen), "Even Flow" en het als altijd superagressieve "Blood", ik bij de nieuwere nummers een beetje stoïcijns zit te kijken. Aan de band ligt het niet. Zeker Eddie Vedder gaat tot het uiterste om zijn fans waar voor hun geld te geven. Hij oefent zelfs samen met een tolk backstage op hele lappen Italiaans om het publiek in haar moedertaal toe te kunnen spreken. Op het podium is hij een ongeleid, gepassioneerd projectiel dat zijn hele ziel en zaligheid geeft, Vedder zegt zelf ook dat hij de energie van het publiek opzuigt en gebruikt om nog meer te kunnen geven ('That was a two shirt gig'). Dat is prachtig om te zien, maar toch raakt het me niet meer zo knetterhard als in de jaren negentig en dat ik vind het best erg om dat bij mezelf te constateren.

Zeg er het uwe van...