Peter Pan Speedrock - Pursuit Until Capture

Het nieuwe album van Peter Pan Speedrock wordt volgens mij unaniem goed ontvangen. Ik heb in ieder geval nog geen negatieve recensie kunnen vinden. Alle recensies hebben ook dezelfde kenmerken: vernieuwen doen de Eindhovenaren niet, keihard rocken wel. Chauvinistisch als we zijn lees ik in Nederlandse recensies vooral ‘we mogen trots zijn op deze band’. Absoluut waar. Pursuit Until Capture rockt inderdaad, de productie is strak, de band is goed op elkaar ingespeeld, de teksten zitten snel in je hoofd en de energie spat er van af. Tot zo ver alle clichés en veren in de reet van de band. Ik vind Pursuit Until Capture eigenlijk niet zo goed. Dat na tien jaar de verrassing er af is hoef ik niet uit te leggen, maar op dit album is werkelijk niets nieuws te horen. Het zijn ‘gewoon’ dertien nieuwe nummers, wederom opgenomen in de studio van Tomas Skogsberg in Zweden. Het album had net zo goed Spread Eagle Part II kunnen heten. Veel mensen zullen nu zeggen ‘nou en, dat wat lekker is hoef je niet te veranderen’. Dat is waar, maar dan blijf ik wel naar de oudere platen luisteren. Met name op de tweede helft van Pursuit Until Capture zijn de nummers nauwelijks van elkaar te onderscheiden en speelt de band wel erg op routine. Peter, Bartmann en Bart vormen één van de beste live-bands van Nederland, maar volgende keer komen ze wat mij betreft niet meer weg met een herhalingsoefening als deze.

Wat een onzin recensie, Pursuit is een kompleet andere plaat als Spread Eagle, de tweede helft is misschien nog wel beter als het begin, luister a.u.b. eerst zelf voordat je deze bollocks aanneemt.

Zeg er het uwe van...