Pram - The Moving Frontier

Poeh, deze band blijkt al zeventien jaar te bestaan. Ik dacht te maken hebben met een onevenwichtig debuut. We zullen zien of er in de underground massa's fans zijn, die mijn negatieve oordeel komen aanvechten. Ik vermoed van niet. Goed, dit zestal maakt triphop-achtige schetsjes, opgebouwd rond de stem van ene Rosie. De elektronische loops zijn nog wel aardig, soms zelfs urban als Madlib. Rosie is in een aardige omschrijving een combinatie van Emiliana Torrini en Björk, maar zonder goede melodieën wordt het zelfs met een lieve stem niets. Ook de muzikanten lijken wat lui. Er zijn genoeg momenten waar ik het gevoel heb te luisteren naar compleet willekeurige noten. Het beruchte kat over het toetsenbord idee, bijvoorbeeld te horen in "Beluga". En dan maar denken dat als je een vreemde melodie maar vaak genoeg herhaalt, de luisteraar er zelf wel wat coherents van maakt. De lichtpuntjes zitten in het tweede gedeelte. Zo lijkt het intro van "Salva" wat op het prijsnummer van Télépopmusik, "Breathe". Ook de opbouw (met diepe melancholische blazers) en het eenvoudige ritme kunnen er mee door. "Blind Tiger" verbeeldt de waanzin die een verkeersregelaar op een druk plein voelt, terwijl de auto's toeterend langsrijden. Aan zo'n clichématig dissonant scheurend blazers-outro was ik ook wel toe. De laatste (en ook beste) nummers knipogen naar het werk van Colleen. "Mariana Deep", werd hier in huis al vergeleken met een tochtje door de Fata Morgana, "Compass Rose" heeft lieve belletjes, terwijl de leuke afsluiter "The Silk Road" krakende beats met de sfeer van een Oost-Europese spionagefilm verbindt.

Zeg er het uwe van...