R.E.M. - R.E.M. Live
Wonder boven wonder lukte het me om in 2003 kaarten te bemachtigen voor het R.E.M.-concert in Tivoli. Het klinkt misschien raar, maar voor het concert dat ze de dag erna in de HMH gaven was ik nooit in de rij gaan staan bij het GWK. En dat terwijl ik me nog kan herinneren als de dag van gisteren dat ik bij Hubert van Hoofs Op Slag van Maandag hun optredens van bijvoorbeeld Pinkpop tapete. Het was een heel bijzondere ervaring om een grote band als Mike Stipe c.s. in zo'n intieme setting te zien, maar ik had de band liever aan het werk gezien, voordat ze met Out of Time echt té groot werden. Want eigenlijk vind ik de albums tot Out of Time veel leuker. R.E.M. Live, het eerste live-album sinds de oprichting in 1983, bevestigt me hierin wederom. Ik kan zo een handvol nummers opnoemen van de tachtiger jaren-albums die ik node mis. Deze hadden met groot gemak op het met vijf nummers wel zeer karig gevulde tweede cd-tje gepast. Aan de andere kant kun je natuurlijk nooit iedereen tevreden stellen en is het begrijpelijk dat de band gekozen heeft voor het opnemen in twee dagen in Dublin en het daarbij te laten. Toch knaagt het aan me dat ik "Radio Free Europe" of "It's the End of the World as We Know It (And I Feel Fine)" niet langs hoor komen. Slechts af en toe hoor (en zag, want de cd komt vergezeld van een DVD met dezelfde nummers) ik op R.E.M. Live een glimp van de band die ik zo goed vond en te vaak de band die miljoenen anderen te gek vinden. Daar had ik in Tivoli minder last van overigens. Misschien is het wel mijn probleem en niet dat van R.E.M. Al denk ik wel eens dat Stipe dolgraag zou willen dat het weer pak 'em beet 1987 was in plaats van 2007...
File: REM - Live in Dublin
File Under: Feeling Gravity's Pull
Hulde voor het exact omschrijven van wat ook míjn REM-gevoel is. Net als u hing ik REM-pijp ook aan de wilgen na het succes van Out of time. In geen velden of wegen kwam de band aan het niveau van - ik noem maar wat meesterwerkjes - Perfect Circle, Orange Crush, Can't Get There From Here, Driver 9, So. Central Rain of een (Don't go back to) Rockville. Toch bleef ik braaf het latere werk aanschaffen. Het overgrote deel heb ik vermoedelijk 1 keer beluisterd. En dan nog niet eens helemaal. Ik vrees dat ook deze liveplaat hetzelfde lot wacht...
Driver 9??? Slip of the finger :-)
Mijns inziens ging R.E.M. pas echt de mist in na Automatic For The People, toen op voorspraak van Peter Buck een album gemaakt werd met dramatisch groteske stadionrock (Monster). Ondanks een heel redelijke opvolger (New Adventures, nog steeds mijn favoriete post-1989 R.E.M.-plaat) en een bij vlagen fijn zomerplaatje (Reveal) is het daarna nooit meer goedgekomen, met de drumcomputers op Up en de dertien-in-een-dozijn SkyRadio-pop op Around The Sun. En toch is Tivoli 2003 iets waar ik het over 40 jaar nog steeds over zal hebben met mijn toekomstige kleinkinderen.
Ontopic: als je dan toch een actuele live-registratie van R.E.M. wilt zien, koop dan Perfect Square. Betere setlist en een veel betere registratie (ook daar was ik overigens bij, in Wiesbaden).
Jullie zijn toch wel allemaal negativisten.
Automatic staat vol met klassiekers.
En Monster gaat blijkbaar jullie muzikale petje te boven, de gelaagdheid van de muziek op die plaat is enorm.
Dat jullie de platen na Out Of Time niet meer zo goed vinden is als zeggen dat The Beatles enkel goed waren voor Sgt. Peppers.
The Beatles waren enkel goed voor Sgt. Peppers
r.e.m. heeft even een dipje gehad met out of time en automatic, maar wat was ik blij met monster. r.e.m. was terug met kwaliteit en dat is daarna niet veel veranderd. hi-fi was geniaal, up was duidelijk een nieuwe r.e.m. zonder bill, maar behoorlijk goede plaat, reveal was verassend goed (hoewel imitation een beetje cliche liedje is) en around the sun was briljant, hoewel veel journalisten het daar niet mee eens waren. en live is een leuk tussendoortje totdat het nieuwe album, geproduceerd door Jacknife Lee uit komt.