Saint Joan - The Wrecker's Lantern

Eerst akoestische gitaar. Dan strijkers. En dan de stem van Ellen Mary McGee, die wel wat heeft van een eigentijdse Nico met een vleugje Hope Sandoval en een warme PJ Harvey. Zo opent The Wrecker's Lantern, de eerste langspeler van Saint Joan, na een mini-album in 2005. Later worden er slechts spaarzame drums en bas aan toegevoegd. Nooit te veel, altijd rustig, hoewel vanaf "Fire at sea", de vijfde track op het album, een behoorlijk donkere kant naar voren komt. Als het moet zijn ook drums, gitaar en viool opgefokt. Vergelijk het met de eerst rustige en daarna woeste zee. McGee heeft echter een stem die ervoor zorgt dat erin verdrinken niet meer erg is, sterker nog, dat je erin wíl verdrinken. De kracht van deze plaat ligt dan ook vooral in haar stem, en oké, misschien ook wel in de in elk lied aanwezige viool die telkens een hoofdrol opeist. "Gone" is de luwte die logischerwijs volgt op de storm. En in bijvoorbeeld "December" baant McGee zich afwisselend met zang en parlando een weg door een wat meer experimenteel progrockachtig nummer, waarin veel aandacht voor de afzonderlijke instrumenten. Om vervolgens met een langzame americanadeun af te sluiten. Veel verschillen op een erg consistente plaat. Het is niet gek dat dit vijftal uit Nottingham komt. Ik stel me tenminste zo voor dat ze elkaar ergens midden in het bos gevonden hebben. En die zee, die hebben ze er voor het gemak gewoon bij bedacht. In ieder geval iets met kaarsen en iets van vroeger. Dat is de dromerige sfeer die The Wrecker's Lantern oproept. En dat doen zij van Saint Joan erg goed.

Zeg er het uwe van...