Soul Doctor / Hanoi Rocks

Radiovriendelijke en toch niet te softe hardrock. Dat is de beste omschrijving voor Soul Doctor, het bandje van Tommy Heart en Chris Lyne. Een tikkie Y&T, een tikkie Aerosmith, een tikkie Scorpions en een paar tikkies Whitesnake en Bon Jovi. Nou ja, zoals Bon Jovi geklonken zou hebben als ze er niet voor hadden gekozen steeds dezelfde plaat uit te brengen. Waar op het vorige album For A Fistful Of Dollars wat meer de rhythm n' blueskant werd opgezocht, is op dit album de rock wat meer rechttoe rechtaan stadionrock. De kwaliteit is echter net zoals de vorige keer uitstekend. De songs kloppen - geen potentiële rockklassiekers, maar wel songs met kop en staart, goede riffs en prima refreinen -, de uitvoeringen getuigen van inzet en overtuiging en de productie is gelikt maar wel steeds een echte rocksound. Soul Doctor beweegt zich op erg bekend terrein, maar doet dat zo goed en lekker dat ik me daar niets van aantrek. Heerlijke plaat!

Hanoi Rocks' Street Poetry was een cd'tje waar ik me wat minder op verheugde. De Finnen maken voor mijn gevoel te weinig een keuze tussen enerzijds sleazy rock á la Guns N'Roses en de Stones en glamrock, anderzijds feesttenthoempapoprock. Het gevolg is dat er op de meeste van hun cd's verschillende songs staan die goed te hebben zijn, maar ook altijd de nodige draken van songs die mijn luisterplezier danig verstoren. U begrijpt: bij beluistering van deze cd zat ik steeds met frisse tegenzin te wachten op die draken. Tot mijn verrassing bleek er dat maar één te zijn, de zevende track "Worth Your Weight In Gold". De rest van de songs is als vanouds vederlicht, maar wel gewoon genietbare rock. Hoogtepuntjes op de cd zijn "Hypermobile" en "Teenage Revolution" (zelfs mét kinderkoor...). De instrumentale afsluiter "Fumblefoot and Busy Bee" is een fraaie verrassing ter afscheid tot de volgende cd. Van mij mag die er komen.

Zeg er het uwe van...