The Flower Kings - The Sum Of No Evil

Collega's Storm en Gr.R. zijn na pakweg hondervierentachtig Roine Stolt-releases alleen al dit decennium een tikkie Stolt-moe geworden. Omdat ik de laatste van Stolts vroegere bandje Kaipa zo leuk vond, kreeg ik daarom nu de nieuwe van zijn bandje The Flower Kings toegestuurd. Vijfenzeventig minuten muziek en toch maar zes songs. Volgens mij is daar genoeg mee gezegd. Inderdaad, Stolt heeft zich zonder enige terughoudendheid gestort op composities met een zeer hoog Yes-gehalte. Zij het dat Stolt geen Jon Anderson is. Dan kunnen er in de promo nog zoveel superlatieven gebruikt worden, hier wordt het Yes van de jaren zeventig nog eens dunnetjes overgedaan. En daarmee weet u allang of het iets voor u is of niet. Ik vind 'm best aardig, maar zelfs ik vind dat "Love Is The Only Answer" met 24 minuten, hoewel een prima song, aan de lange kant is... De enige niet-Stolt-song, het instrumentale "Flight 999 Brimstone Air" van Tomas Bodin, is de kortste song en tegelijkertijd de weirdste song van het stel. Fraai jazzrockachtig drumwerk van Zoltan Csérz - alleen teruggekeerd voor de opnamen, voor de tour is Pat Mastelotto (o.a. King Crimson) aan de band toegevoegd - en veel rare geluidjes op weg naar een langzaam opgebouwde climax. Live zal het een fraai stukje wildwest tussen lang uitgesponnen songs zijn.

progrock is een ramp voor je last.fm stats ;)

Zeg er het uwe van...