The Pierces - Thirteen tales of love and revenge

Als ik bij de platenboer binnenkom op 'mijn' woensdagmiddag, kijk ik altijd naar de nieuwe cd's op de rand. Op deze muurrand namelijk de recente releases en de nieuwe releases die ik wil checken, draai ik altijd op deze woensdagmiddag in de winkel. Soms draai ik iets nieuws waar ik benieuwd naar ben, soms draai ik oude re-releases, soms gewoon oude dingen en soms dingen die me alleen vanwege de hoes aanspreken. Zo kwam het dat ik een paar weken geleden ook het album van The Pierces in de speler stopte. Twee meisjes, veel elektronica, soms akoestische gitaar, maar ook banjo en marimba. Nooit van gehoord, maar Thirteen tales blijkt al het derde album van dit mooie meisesduo. Zwoele, geile zuchtstemmetjes die zingen over meisjesdingen als liefde en bijbehorende pijn (en daarom ook wraak, aldus de titel van het album). Catherine en Alison Pierce dichten een scheiding tussen country en elektropop, maar als hun stemmen gaan lijken op die van bijvoorbeeld Gwen Stefani, dan zijn de liedjes niet meer dan middelmatig. Middelmatigheid ook in de teksten - veel puberliefde en bijbehorende twijfel, zelden het sarcasme dat dit onderwerp sterk maakt. Waar de meisjes de luisteraar niet per se willen vermaken, maar afwijken van wat al bestaat, zijn ze op hun sterkst. "Secret", "Turn on Billie", "Go to heaven" en "Boy in a rock and roll band" (dat vast over Albert Hammond jr. gaat, want een van de twee doet het met hem) zijn de liedjes die dit album een beluistering waard maken. Op de bewuste woensdag dat ik dit album bemerkte, zette ik het album na een stuk of vijf liedjes af. Het is me iets te middelmatig, hoewel ik denk dat het misschien ooit toch nog wel iets zou kunnen worden.

Zeg er het uwe van...