Citay - Little Kingdom

Opgegroeid in een dorp, de eerste grote stad zo'n twintig kilometer verderop, bleven drugs ver van me. Ik had er wel over gehoord en gelezen, maar met de drugs zelf kwam ik niet in aanraking. Op mijn ontdekkingstocht door de muziekverleden las ik ook over de invloed van drugs op diverse sixtiesalbums en de artiesten met alle gevolgen van dien. Ik had zelfs drugsplaten in mijn bezit. Dat bleek op een feestje waar ik, tijdens het draaien van Pink Floyd's "Wish You Were Here", voor het eerst kennis maakte met de wietdampen. Het is echter nooit wat geworden tussen de drugs en mij. Ook niet tussen de sympho en mij trouwens, al vind ik de gitaarpartijen op "Wish You Were Here" van David Gilmour nog steeds te pruimen. Ik moest hier aan denken bij het draaien van de tweede album Little Kingdom van het uit San Francisco afkomstige Citay. Volgens mij is dit een plaat waar je geweldig op kan trippen. Het is uitgesponnen à la Pink Floyd zoals ze begin zeventiger jaren klonken inclusief de lijze zangpartijen al is het grotendeels instrumentaal. De typische Gilmour-gitaarpartijen zij achterweg gebleven, al lijkt Mike Oldfield ingehuurd voor deze klus inclusief 'Tubular Bells' -loops. Het bijzondere en originele aan Little Kingdom zou een stukje hippiefolk kunnen zijn dat er doorheen is gevlochten. Het is echter 2007 en deze symfomeuk, zo kan ik het toch het beste samenvatten, lijkt me sterk achterhaald. Toch kon ik hier fout zitten, want de eerder genoemde namen doen het volgens mij nog prima. Er zou nog steeds een markt voor kunnen zijn: al is het niet de mijne. Heeft er iemand een joint voor mij? Misschien dat ik dit dan begrijp.

Zeg er het uwe van...