Yeasayer - All Hour Cymbals

Ik dacht dat een bekken iets anders was dan een cimbaal. Ik dacht dat een cimbaal weliswaar een percussie-instrument was, maar dat het meerdere tonen kon voortbrengen en nu blijkt een cimbaal gewoon een bekken. Dat is jammer, ik had al een enorme interpretatie aan de titel van het debuutalbum van het uit Brooklyn afkomstige Yeasayer - zonder h! - gehangen. Iets met archaïsch en oosterse invloeden. 'All hour' kon dan wat mij betreft vertaald worden met 'eeuwig voortdurend'. Dat een cimbaal een bekken blijkt maakt mijn interpretatie echter niet meteen kapot. Het belang van onorthodoxe ritmes - ook gemaakt door de cimbaal - die klinken alsof ze uit een soort van internationale spirituele oudheid komen (want helemaal plaatsen kan ik de ritmes niet) blijkt groot. Die ritmes en bovenal melodieën - van Gregoriaans tot Midden-Oosters aandoend - blijven duren en worden door Yeasayer zo ingevoerd in hun composities dat de liedjes op hun debuut klinken als toekomstmuziek die vandaag gebracht wordt. Een beetje TV on the Radio, al is die band duidelijker van nu. Yeasayer klinkt soms new age, soms indie, soms Afrikaans, soms zoals gezegd Gregoriaans of nog iets anders, maar nergens ontbreekt de duidelijke touch van Yeasayer. Ik vind het een knappe plaat, die weliswaar even wennen is, maar die me wel iets brengt wat ik zelden heb gehoord. Ik ben er nog niet helemaal klaar mee. Ik denk dat ik in de war was met een citer. Helemaal verkeerd natuurlijk, maar het had zomaar gekund. Een citer bij Yeasayer. Eigenlijk kan alles, maar dat heeft Yeasayer goed vertaald in een verrassend - excusez le cliché - debuut.

Briljante plaat. Vernieuwend, bezwerend en om bij we g te dromen.

Zeg er het uwe van...