Grappig hoe twee acts waar je an sich weinig mee had kunnen versmelten tot iets waar je geen genoeg van kunt krijgen. "Kiss Me" van Sixpence None The Richer vond ik op zich wel een aardig nummer, maar ik heb niet bepaald wakker gelegen van het feit dat deze band in 2004 uit elkaar ging. En Delerium, daar vond ik ook maar weinig aan. Hun samenwerking met Sarah McLachlan in "Silence" ging nog, maar hun andere hitsingles deden me weinig. Nu is er echter een nieuwe band opgestaan die luistert naar de naam Fauxliage - wie een idee heeft hoe je dat uitspreekt, ik hoor het graag - waarin voormalig Sixpence-zangeres Leigh Nash en Bill Leeb en Fhys Fulber van Delerium hun krachten bundelen. En hun debuut-cd is er een om je vingers bij af te likken. Tenminste, als je net zoals ik ooit verkikkerd was op de Love In The Time Of Science-cd die Emiliana Torrini maakte met Tears For Fears-frontman Roland Orzabal of Anja Garbarek's Briefly Shaking. Net als bij Garbarek en Torrini leent de kristalheldere stem van Nash zich uitstekend voor dit soort triphop-achtige muziek. Fauxliage is wel wat meer mellow en ambient-georiënteerd, maar dat maakt Fauxliage niets minder dan een aanrader van jewelste. Het enige dat van mij niet nodig was geweest is het toevoegen van twee remixen van "Rafe". Da's leuk als aanvulling op een single, maar de uptempo Gabin-remix en dubby remix van Pacha hebben op mij niet de betoverende uitwerking die de negen originele tracks wel degelijk hebben.

Ergens in de jaren tachtig kwam ik in aanraking met garagerock. Ik ontdekte bands als The Nomads en The Vipers, maar ook de garagebands uit de zestiger jaren zoals The Seeds en The Chocolate Watchband. Mijn broer woonde destijds in de buurt van Rotterdam en hij ging regelmatig naar de centrale discotheek om platen te lenen. Hij leende ook wel eens platen voor mij en die zette hij dan op cassette. Ik had toen niet veel geld maar zo kon ik toch een hele verzameling van cassettes met garagerock aanleggen. Korte, stevige songs zonder poespas die in korte tijd waren opgenomen. Als je deze beschrijving hanteert dan maken The Pyramids ook garagerock. Niet de surfrockers met die naam die in de jaren zestig een hitje hadden met "Penetration", maar Mark Cleveland en Sam Windett, twee leden van Archie Bronson Outfit. Tijdens een van de sessies voor de cd "DerdangDerdang" besloten ze om samen een plaat op te gaan nemen. De tien songs op deze titelloze cd zijn in een weekend geschreven en in ��n week opgenomen op een oude 16-track recorder. Het is zelfs aan de verpakking te zien dat ze niet veel tijd voor dit album hebben genomen en dat is toch wel jammer. Met een beetje meer geduld en aandacht had dit misschien wel een aardige cd kunnen worden. Nu is het een cd met een paar leuke en met een paar oninteressante songs geworden. "Guitar Star" is bijvoorbeeld een song die iedereen na twee gitaarlessen had kunnen maken en ook op "Festoons" hadden ze wel een beetje meer hun best kunnen doen. Het is ook jammer dat de beste tracks van The Pyramids zoals "A White Disc of Sun" en "A Gala in the Harbour of Your Heart" weer te lang duren want een garagerocksong van vier of vijf minuten is toch wel te veel van het goede. Met andere woorden: een gemiste kans.

Over Battle and Victory valt genoeg te zeggen, maar tegelijkertijd volstaan eigenlijk de woorden 'gewoon goed'. Het is geen schokkende plaat, maar Nancy Elizabeth is duidelijk een jongedame met talent, die in haar folkmuziek volkomen naturel Keltische invloeden met de Balkan en Amerika laat samengaan. Om daarachter te komen had ik overigens wel een flink aantal luisterbeurten nodig, dus geef haar de tijd. De Engelse zangeres beweegt zich op een zeer aangenaam grensvlak. Freakfolk zonder gefreak, zeg maar. Nancy Elizabeth heeft nu eens geen krakende stem, maar een helder geluid. Zoals Laura Veirs, alleen dan nog wat liever, ze zingt werkelijk als een engeltje. Ook zijn er leuke, bijna poppy meerstemmige passages, bijvoorbeeld in opener "I'm Like The Paper". Daarbij is mevrouw een verbluffende multi-instrumentaliste, die op gitaargebied niet voor Tiny Vipers onderdoet en als een echte muze van deze tijd ook op harp, dulcimer en nog een waslijst andere instrumenten excelleert. Niets te klagen dus? Nou, ik had graag gezien dat het schetsmatige "Electric" uitgebouwd was tot een wat ruiger (swingender!) nummer. Ze zou het absoluut kunnen. Die uitbarsting komt pas in het daaropvolgende "Hey Son", al is dat eerder een vervelend stukje postfolk-chaos à la Akron/Family. Speeltijd dan. Hoewel het een van mijn vervelende stokpaardjes is, kan ik 't weer niet laten: zelfs met slechts vierenveertig minuten is de plaat wat te lang. Na "Weakened Bow", wederom een charmante akoestische gitaar-ballade, versierd met harmonium-accenten, is 't voor mij genoeg.

Een enkele keer heb ik zo'n cd'tje dat ik al een hele tijd beluister en waarbij ik me ineens bedenk dat ik er ook nog iets over moet schrijven. Stiekem is zo'n cd dan in mijn gedachten al onderdeel geworden van mijn vaste collectie en komt de gedachte aan een recensie niet eens in me op. Dat gebeurde ook bij deze cd van de Jack Molton Distortion, een fijne Nederlandse rammelrockband. Op de een of andere manier klinkt hun muziek direct heel vertrouwd en lekker. Hun vorige album vond ik al lekker klinken, maar op dit album - met een nieuwe drummer - is wat mij betreft geen mindere track te vinden. Het is ruig waar het kan, melodieus waar nodig en gevarieerder dan ooit. Daarnaast zijn er goede songs in de traditie van Claw Boys Claw en aanverwanten, in een ongepolijste productie maar allebehalve rommelig. Eigenlijk is dit album van een soort vanzelfsprekende kwaliteit die in Nederland maar ook daarbuiten eigenlijk helemáál niet vanzelfsprekend is. Als slot van de cd hebben ze nog twee verrassingen in petto. Allereerst een electrorockversie van "Rachel" waarop ze ineens klinken als NE1. Volstrekt anders, maar ik vind 'm erg leuk. Als bonusdingetje, dat wel, want de rammelrock moet vooral rammelrock blijven. Dat ze daar goed in zijn laten ze nog eens horen in "Jam #162", een eh... jam die het album afsluit. Als bonusbonus krijg je er ook nog een dvd met zes live-opnamen in een polderlandschap bij. Rammelrock extraordinair!

'Huh? Die stem die ken ik!', dacht ik toen ik voor het eerst Justin Currie's What Is Love For draaide. Maar waarvan ook alweer? Ik kon de verleiding weerstaan om gelijk die naam in mijn Google-zoekvenster te rammen. Ik besloot voor mijn tegenwoordig weer netjes op alfabet staande kasten gevuld met cd's te gaan staan en net zo lang te turen tot ik gevonden had waar ik naar zocht. Want ik wist zeker dat die stem in mijn cd-kast stond. Ik tuurde en tuurde; dat gaat nou eenmaal zo gaat als je vier Billys vol hebt. Ondertussen draaide ik het openings- en titelnummer nog een paar keer achter elkaar. Dit is namelijk absoluut een van de mooiste liedjes die ik dit jaar hoorde. Een liedje om bij weg te mijmeren. Dik aangezet met strijkers en dan die stem die invalt - wow! Opeens had ik een brainwave! Het was Del Amitri! Justin Currie was de zanger van Del Amitri! U weet wel van "Nothing Ever Happens" Ik trok Some Other Sucker's Parade uit de kast en vond daarop de gezochte bevestiging. Het gros van de liedjes daar was inderdaad geschreven door deze sympathieke Schot. Zijn eerste solo-plaat is veel meer singer/songwriter georiënteerd dan Del Amitri dat toch vooral uit het rootsy rockvaatje tapte met powerpop doorkijkjes. What Is Love For klinkt oneerbiedig gezegd zelfs Radio-2-fähig. Maar met zijn donkere, warme stem en grotendeels prachtige, romantische liedjes geeft hij de Josh Groban's, James Blunt's, Gavin DeGraw's en gelijkgestemden van deze wereld wel mooi het nakijken. Als zij miljoenen kunnen verkopen, dan zou Currie dit met zo'n mooie plaat als What Is Love For, toch ook moeten lukken?

Ik reed er pas nog langs: het meertje waaraan een camping gevestigd is. Achter het meer loopt een spoorbaan en hierachter ligt een klein stuk bos. In dit bos had ik ooit mijn spannendste verjaardag van een vriendje ooit. Wij, kinderen, werden losgelaten in het bos met als doel om de vader te zoeken: ik won. Als je soms hoort wat ze tegenwoordig verzinnen om te gaan doen met de verjaardag dan krommen mijn tenen. Het is vaak duur en o-zo fantasieloos. Ik moest aan die verjaardag denken bij het zien van de prachtige hoes van The Ancestral Swamp van de folk-mijnheer Michael Hurley. Ook hier is er een meertje, er lijken karpers in het meer te zwemmen, er ligt een bovendien een bootje en er speelt een wolf op de veranda op zijn gitaar. Als je de cd draait dan begrijp je het helemaal. Mocht je het even helemaal gehad hebben met al die nieuwerwetse dingen dan is dit een goed alternatief. Hurley bespeelt de hoofdinstrumenten. Dat zijn de gitaar, fiddle, banjo en piano. Sporadisch wordt hij begeleid door andere muzikanten. Zou Hurley rond 1930 geleefd hebben, een tijd waar het oppoetsen van geluid technisch niet kon, en dit album zou nu al krakend nog steeds te verkrijgen zijn, dan was dit een legendarische plaat. Het is lang geleden dat ik zo'n puur album gehoord heb. De liedjes met blues- en folkinvloeden klinken als een tocht met het bootje door de swamps begeleidt door Hurley waarbij hij zijn levensverhalen zingt. Hurley is al 66 jaar, de eerste release stamt uit 1965 en dit is zijn twintigste (!) album. Vijf songs zijn covers, vijf zijn van hemzelf en eentje is een mix van beide.

Het schijnt een door verzamelaars van psychedelica uit de jaren zestig en zeventig zeer gezochte plaat te zijn, deze lp van Blind Ravage. En daar begrijp ik helemaal niets van. Want ook elke verzamelaar van proto-hardrock, liefhebber van bluesrock uit begin jaren zeventig en meer dan oppervlakkige fan van bands als Blue Cheer en Deep Purple zou elke platenbeurs af moeten zoeken voor deze gem. Wel zou die platenverzamelaar dan zo'n $300 neer moeten tellen voor een exemplaar. Meer dan deze debuutplaat zonder titel heeft de uit Montreal, Canada afkomstige band rond Jean Charbonneau niet gemaakt en na het overlijden van Blind Ravage raakten de leden verzeild in progrockbands en country. Maar eerst was er in 1971 Blind Ravage. Behalve opener "Suzie-Q" zijn alle tracks originals. Donderende drums, een geweldige rockstrot die ook de bas hanteerde, en behalve de gitarist is het vooral de organist, Serge Fleury, die het geluid van deze band bepaalde. Hier en daar verdwaalt hij in gepingel (afsluiter "Loser"), maar wanneer hij als een Jon Lord vette strepen onder de gitaarlicks van Jean Charbonneau zet, knalt het. Het standbeeld voor de oprichters van reissuelabel Gear Fab wordt zo steeds groter.

Thuis in Tennessee ben ik voornamelijk aan het relaxen
Sarah Bettens, tenger, rustig en een dijk van een stem! En dan hebben we het nog niet eens over haar fantasieën en inspiraties voor haar muziek en teksten. Ze woont tegenwoordig samen met haar vriendin en haar twee kinderen in Tennessee en houdt zich vooral bezig met ontspannen. Maar kan ze wel ontspannen na zo'n emotionele periode? Het openhartige interview begint.

13 oktober is een belangrijke dag voor Sarah Bettens. De cd komt 2 november pas uit, maar de nieuwe cd Shine wordt nu al gratis weggegeven bij deze zaterdageditie van de Belgische krant ‘De Morgen’. Normaal gesproken telt deze krant een oplage van 95.000 exemplaren, vandaag ruim 180.000. Overweldigend, want dit is de eerste keer in de Belgische geschiedenis dat een artiest een primeur gratis weggeeft. De actie mag dan wel niet uniek zijn, maar het heeft zeker voor veel exposure gezorgd, vooral in België.

Het allereerste echt concert dat ik ooit zag zal ik nooit vergeten. Ik samen met mijn maatje van school op de fiets naar Enschede. Naar Atak. Naar Vengeance. Onze ouders bezorgd. Zorg je wel dat je je drinken niet uit het oog verliest? Vroeger handelden ze daar in drugs! En meer van dat soort zinnen. Ik weet nog goed hoe geweldig stoer ik mijn shirt zonder mouwen vond. Al was dat wit natuurlijk niet de juiste kleur om te dragen, daar in Atak. Man, man, wat hadden we het naar onze zin. De band zien van wie we elke dinsdag minstens een paar maten muziek hoorden omdat zij de jingle gemaakt hadden van het radioprogramma voor ons: Vara's Vuurwerk. Toen Henk Westbroek nog smaak had en opgewonden raakte van Angel. We hadden een veel slechtere keuze kunnen maken voor ons eerste concert. Want we troffen een band in bloedvorm en een beter hardrock repertoire dan welke band van dat moment dan ook. Vonden wij. Leon Goewie met zijn enorme bos haar, een showpik die zo gek als een deur is. Arjen Lucassen de koele, boomlange gitaarheld. Een gouden combo van songschrijvers die twee. Dat blijkt wel als nu, ruim twintig jaar later de nummers nog steeds klinken als een klok. Vengeance is met het bepaald niet misselijke Back in the Ring in 2006 aan haar derde leven begonnen. De tour wordt gelijk gevolgd door een live-cd en nog een tour. Same/Same... But Different is een tikkie kort en de drums staan niet echt lekker in de mix, maar o, oh wat klinken die oude krakers nog steeds ge-wel-dig. Het enige jammere is dat Lucassen er niet meer bij is. Zijn vervanger Peter Bourbon is overigens adequaat. Bovendien steekt Goewie nog steeds in bloedvorm en dat verzacht de pijn van het twee-meter-plus-gemis. Even de concertagenda in de gaten houden en de cirkel rondmaken. Ik heb nog wel een shirt zonder mouwen ergens. Wit.

Cruel Art Of Gossip van het Utrechtse Mr. Love And The Stallions begint met het aanstekelijke up-tempo nummer "Boys", dat door het gebruik van de viool wel wat doet denken aan Dexy's Midnight Runners en Camper Van Beethoven. Waar het vorige album nog van Nirvana-achtige songs naar electropop zwierde is dit album wat stijlvaster. De cd is gevuld met heldere, goed opgebouwde popliedjes die wel wat doen denken aan dEUS, maar meer nog aan een jaartje of dertig Engelse popgeschiedenis, inclusief fijne ska in "Parade Of The Drunk". Doorgaans voorzien van veel opvallend en toch heel natuurlijk aanvoelend vioolwerk, wat beslist een extra dimensie aan de songs geeft. In een opbouw van luchtig naar rockier en afsluitend met weer luchtiger werk valt vooral op dat ze het losjes en springerig hebben weten te houden terwijl het tegelijkertijd tot in de puntjes is afgewerkt. Losjes is best te doen, strak spelen ook nog wel, maar de combinatie blijkt vaak lastiger. Daar hebben de Stallions - bijgestaan door Remco Schouten (o.a. Bettie Serveert) achter de knoppen - echter weinig moeite mee. Evenmin met een fraaie ballad trouwens, getuige "Chasing The Sun". Net zoals het vorige album is dit een groeiertje waarop gaandeweg de liedjes steeds meer gaan leven. Zij het dat ze op dit album nog wat verder doorgroeien dan de vorige keer. Nederlandse top, zeg ik u, Nederlandse top! Misschien moeten ze bij Excelsior dit album eens beluisteren. De reclamewereld heeft ze al ontdekt, want "Fill Me Up" heeft het inmiddels geschopt tot muziek van een theereclame.

Toen ik het gelijknamige debuut van de onbekende Deense band The Elephants voor het eerst opzette, klonk het schijfje niet meer dan gemiddeld. Wat ik hoorde was een vrolijk indie gitaarbandje dat standaard popliedjes maakt en dat weliswaar goed doet, maar niets toevoegt aan wat er al bestaat. Toen ik later in het donker van mijn werk naar huis liep - al mijn vervoersmiddelen waren kapot! - luisterde ik beter en inmiddels weet ik ook beter: de standaardpopliedjes van The Elephants zitten vol met goed gekozen vrolijke noten, verborgen retro, zowel jaren zestig als jaren tachtig, en prachtige momenten. Het langzame, beetje profetische "New Ark" bijvoorbeeld, greep me werkelijk. De banjo die opeens een onderschat instrument blijkt en door The Elephants hier en daar vakkundig wordt ingezet. Ik zoek naar een juiste vergelijking (ook terwijl ik naar huis loop), en ik hoor wel wat van bandjes als Spinto Band en Mystery Jets, maar ik hoor ook geluiden uit de jaren tachtig, van bijvoorbeeld Prefab Sprout (maar dan iets minder glad). Ik kan er de vinger niet opleggen, maar The Elephants doen meer met me dan ik in eerste instantie verwachtte. En dat is goed! Het catchy liedje "Ann", over meisje Ann, mét mondharmonica, gaat over een gesloten meisje dat meestal net naast de pot piest, maar dat toch een enorme aantrekkingskracht op de mensen uitoefent. Misschien is het zo ook met The Elephants, opererend in de marge, niet erg opvallend, maar erg aantrekkelijk en als je beter kijkt, heel erg leuk.

Gulzig etend en steeds naar de klok kijkend zit ik aan tafel. Ik móet op tijd zijn op Crossing Border. De openingsact van de tweede avond is Anja Garbarek en dat mag ik, met heur laatste plaat op 1 in mijn jaarlijstje van 2005, niet missen. Anja treedt maar weinig op en nog minder in Nederland. Dus ik móet de trein halen en dat lukt. Alleen besluit de aansluitende trein in de richting van Den Haag waar ik in volle vaart inspring op zijn dooie gemakkie richting de regeringsstad te gaan. Te laat dus in Den Haag. Het wederzien met jnnk en Het Meisje verzacht de pijn genoeg natuurlijk. We moeten anders dan voorgaande jaren. Crossing Border is dit jaar niet in het Theater aan 't Spui, maar in de combinatie Koninklijke Schouwburg / Nationale Toneel Gebouw. (Storm)

Je zou het als een noodgreep kunnen betitelen dat Duran Duran mensen als Timbaland, Danja en de toevalligerwijs in de studio naast hen opnemende Justin Timberlake in heeft geschakeld voor de opnamen van hun nieuwe cd Red Carpet Massacre. Een wanhopige - laatste? - poging om niet definitief uit het vizier te verdwijnen. Maar aan de andere kant, is het wel zo raar? Ik vind het gat tussen Justin Timberlake en Duran Duran best te overzien eigenlijk. Over de keuze voor mensen als Danja en Timbaland was ik wat sceptischer. Timbaland heeft dan wel de laatste Björk gedaan, hij en Danja zijn toch vooral mensen die in de R&B-hoek rondhangen. Gematigd optimistisch, maar sceptisch zette ik dus Red Carpet Massacre op. En na de eerste twee nummers "The Valley" en het lekker felle titelnummer dacht ik: 'Zo, dit was een goede keus!' Helaas bleken dit gelijk om de twee beste nummers van Red Carpet Massacre te gaan. Het is niet zo dat de rest slecht is, maar het mist wat. Drums vooral! Volgens mij heeft Roger Taylor zijn drumstel bijna niet gezien tijdens de opnamen. Echt alles lijkt uit een doosje te komen. En anders is het op bijzonder vervelende wijze gemummificeerd. Ook Simon Le Bon heb ik wel eens sterker horen zingen dan hij hier laat horen. Alleen de nog immer cool & collected kijkende Nick Rhodes heeft zich waarschijnlijk helemaal kunnen uitleven met zijn synths. Dat gitarist Andy Taylor in een vroeg stadium houdoe! zei verbaast me dan ook niet echt. Duran Duran is veels teveel in een benauwend Timbaland/Danja-stramien geduwd, des te verder de cd vordert des te meer verlang ik naar de tijden van Rio en Seven and the Ragged Tiger. Jammer.

"I'm easily bored by life"
De proef op de som, een gat in de markt of gewoon een heel erg goed idee? Woensdagavond sprak de Vlaamse popjournalist Serge Simonart met Rufus Wainwright tijdens Crossing Border. Het gebeurde in de tent, Theater Cuatro, die speciaal voor het festival op het Korte Voorhout in Den Haag is neergezet. Wiebelende stoeltjes, heel dicht tegen elkaar aan, zorgden voor een bijzondere sfeer onder de fans van Rufus Wainwright die een kaartje hadden weten te bemachtigen.

Het was er erg intiem. Ik schaar mezelf niet onder de grootste fans, maar ik hou wel heel erg veel van Rufus - iedereen mocht Rufus zeggen - en zijn muziek. Uiteraard vooral zijn muziek, want ik ken Rufus niet. Niemand daar, denk ik. Toch ging het over een bezorgde bos rozen in de kleedkamers, hoe het de dag ervoor in de Heineken Music Hall was geweest, hoe het bij Paul de Leeuw ging - komend weekend op tv - en hoe enorm fan iedereen wel niet was. Bovendien staat er een piano, versterkt, en dat valt iedereen op...

Ze zijn schaars, de leadzingende drummers. Hooguit als ze als duo optreden nemen ze wel eens de leadzang voor hun rekening. In een band zie je ze echter hoogstzelden. Doyle Bramhall is zo'n geval apart. Mocht deze naam je een belletje doen rinkelen dan kan dat goed kloppen. Bramhall trok in de beginjaren dat hij muziek maakte veel op met de broertjes Jimmy & Stevie Ray Vaughan. Hij schreef uiteindelijk mee aan vele nummers voor Stevie Ray's soloalbums. Met de jaren werd hij ook een graaggeziene gastmuzikant en speelde onder andere mee met Sheryl Crow en Roger Waters. Maar zijn roots liggen toch in het zuiden van de VS, in Texas, om precies te zijn, bij de swampy bluesrock. Door al dat uitsteken van helpende handjes kwam Bramhall maar weinig toe aan het opnemen van zijn eigen muziek. It is News is dan ook pas de derde cd die hij onder eigen naam uitbrengt. Dat is best jammer, want Bramhall heeft met de combinatie van zijn warme soulvolle stem en zompige, maar strakke drumstijl een gouden combinatie in handen. Bovendien blijkt hij een meer dan bekwaam liedjesschrijver. Een deel van de liedjes voor Is It News schreef hij samen met CC Adcock. Met hem produceerde hij ook samen het album. Bijzonder hierop is "Chateau Strut", een nummer dat Bramhall lang geleden samen schreef met Stevie Ray en met Tina Vaughan die Franse zinnetjes prevelt. Hier in doet Mike Keller stinkend zijn best Stevie Ray Vaughnan te benaderen. Waarin hij aardig slaagt. Sowieso klinkt Is It News ouderwets op een aangename manier. Het album ademt passie voor vervlogen tijden uit, zonder er mee te dwepen.

Vrijwel alle nog actieve bands uit de tweede punkgolf van halverwege de jaren negentig hebben recent een live album uitgebracht. Dit heeft vooral te maken met platenlabel Fat Wreck Chords en de Live In A Dive serie, waarin onder andere Lagwagon, No Use For A Name en Strung Out hun meest bekende werk in een heuse greatest hits show speelden en opnamen. Platenbaas Fat Mike bracht met zijn bandje NOFX twaalf jaar geleden al eens een live album uit met de typerende titel I Heard They Suck Live. Dat is al weer lang geleden en dus is een glimmende nieuwe liveshow best gewenst. Begin dit jaar werd in drie avonden zo ongeveer het complete oeuvre van bijna twintig jaar pretpunk gespeeld en de beste opnames werden geselecteerd voor They've Actually Gotten Worse Live. Dat betekent dat er keuzes gemaakt zijn en dus ook nummers niet uitgekozen zijn die ik heel erg graag had willen horen (wat te denken van de integrale versie van het 18 minuten durende "The Decline", naar het schijnt ook uitgevoerd). Desondanks is er een goede steekproef genomen van de zes albums die sinds 1995 zijn uitgebracht, gecombineerd met enkele klassiekers die geen plaatsje hadden gekregen op I Heard They Suck Live. Het geheel is uiteraard doordrenkt met de onvermijdelijke flauwe grappen en grollen - soms ook echt om te lachen - en veel harde kritiek op de Amerikaanse overheid, twee handelsmerken waar NOFX inmiddels wel een patent op aan kan vragen. De oplettende luisteraar die de band al die tijd heeft gevolgd zal bemerken dat er niet bijzonder veel veranderd of vernieuwd is en dat sommige grappen al jaar in jaar uit gemaakt worden. Dat neemt gelukkig niet weg dat NOFX nog steeds garant staat voor een geweldige avond vol retestrakke punkrock, iets wat deze 26 livenummers nog maar eens duidelijk onderstrepen.

Omdat wij zo lief zijn, en Fat Wreck Chords ook, gaven wij enkele exemplaren van They've Actually Gotten Worse Live weg. Je bent daar nu te laat voor!

Hehe, daar is-ie dan. De eerste volwaardige Nederlandse release van The Wombats. Hopelijk heeft u geen geld uitgegeven aan de EP, en gewoon netjes gewacht op A Guide To Love, Loss & Desperation. Nu krijgt u namelijk veel meer waar voor uw geld. Inhoudelijk valt er weinig toe te voegen aan de vorige recensie. The Wombats zijn nog steeds de band van de aanstekelijke, vrolijke en uiterst dansbare songs. En The Wombats moeten het nog steeds vooral van de liveshows hebben in plaats van het gerammel, gestuiter en ge-woeoeoeoeoe op plaat. Alleen krijgt u nu meer van dit alles. Jammer is wel dat "Caravan In Wales" en "Sunday T.V.", die wel op de Japanse release stonden, hier de eindstreep niet gehaald hebben. A Guide To Love, Loss & Desperation is niet het beste Britpop-debuut van dit jaar (die titel is wat mij betreft voorbehouden aan The Enemy), maar wel een van de leukste. Beter dan de Pigeon Detectives, origineler dan The Maccabees en bijna net zo grappig als Art Brut. En met een setje sterke singles ("Kill The Director" en "Let's Dance To Joy Division") en potenti�le singles ("Backfire At The Disco" en "Lost In The Post") zou 2008 zomaar eens de doorbraak voor The Wombats kunnen betekenen. Alleen die bandnaam h�. Want de muziek van The Wombats past natuurlijk voor geen meter bij het rustige dier waaraan de band zijn naam ontleent. The Kangaroos, anyone?

Er is iets vreemds aan de hand met The Dust Dive: afkomstig uit het grootsteedse Brooklyn maken ze muziek die eigenlijk alleen op het platteland zou moeten aarden. De spaarzame vioolklanken, de zingende zaag en verder ferm in de folkgeschiedenis gewortelde liedjes worden desondanks wel degelijk vanuit New York de wereld in gebracht. Met behulp van Jason Loewenstein (van Sebadoh-faam) brengen ze op hun tweede plaat Claws of Light twaalf tracks die klinken als de soundtrack voor een roadmovie. Zo eentje die van het noorden van Maine langzaam afzakt naar het zuiden, via Massachusetts en New York de Appalachen ingaat om ergens in de heuvels van Georgia te eindigen. Tussendoor zijn er uitstapjes richting het desolate midwesten van de lange, rechte wegen, maar het tempo is er meestal eentje voor de backporch. Meest opvallend is het weglaten van drums (vaak niet meer dan een verdwaalde tik op een snare), wat de gelatenheid en rust benadrukt. Toch is het geen kalme atmosferische muziek, daarvoor ligt de waanzin te dicht onder de oppervlakte. Zou dat dan toch nog de invloed van die verdoemde grote stad zijn?

Voor mijn gevoel heeft Threshold nooit echt de doorbraak gekregen waar ze wel recht op hebben. Sinds hun debuut-cd Wounded Land uit 1993 zijn de releases van deze Britten vrijwel continu overladen met lovende recensies. Toch lijkt het grote publiek er maar niet aan te willen geloven. Maar hoe komt dat nou? Komt dat doordat de muziek niet progmetal genoeg is en ook te weinig conformeert aan obligate symfo? Het zou kunnen, maar als ik zo luister naar The Ravages of Time (The Best of Threshold) dan vind ik het tof wat Threshold heeft afgeleverd in de afgelopen vijftien jaar. De band kiest - gelukkig - niet voor het een of het ander, maar weet juist een goede balans te vinden tussen beuken en melodie. Oneerbiedig zou ik het Van-dik-hout-zaagt-men-planken-progmetal progmetal kunnen benoemen, maar dat bedoel ik lief. Ik houd wel van het soort liedjes dat Threshold maakt. Ze nodigen vrijwel stuk voor stuk uit tot uitbundig mee blèren, zonder dat je pijn in je kop krijgt van de manier waarop de band achter de zanger van dienst over hun instrumenten raast. Karl Groom (hij schrijft het leeuwendeel van het materiaal) en zijn mannen hebben die manier van songschrijven perfect in de smiezen. En dan maakt het niet zo heel veel uit wie er achter de microfoon staat, als de zanger er maar een met ballen is. Dat vereist de muziek van Threshold namelijk wel. En dat hadden achtereenvolgens Damian Wilson, Glynn Morgan en Andrew 'Mac' Mcdermott ook alle drie. Die laatste is ondertussen onverwacht opgestapt en wordt voorlopig vervangen door Damian Wilson. Ik hoop dan ook dat The Ravages of Time en het optreden in het voorprogramma van Within Temptation in het Beursgebouw volgende week niet de zwanenzang zullen blijken te zijn van deze band. Daarvoor heb ik ze te lief.

Een nieuw studio-album van The Eagles, het eerste sinds 1979, zes jaar (!) aan gewerkt en dan nog meteen een dubbelaar ook. Dan is het reuze makkelijk om een stukje te schrijven dat het vroeger allemaal beter was en dat dit een megalomane egotrip is waarmee ze nooit kunnen tippen aan "Hotel California" of "Desperado". Maar opener "No More Walks in the Wood" biedt meteen fraaie harmonieën zoals we die gewend zijn uit vroeger dagen. "Busy Being Fabulous" is voornamelijk een refrein, maar wel een prachtig, verslavend refrein. En toch is vooral disc 1 niet altijd even sterk, vooral wanneer er allerlei arrenbie-elementen als geprogrammeerde drums opduiken. The Eagles is in de eerste plaats een *band* en mag, nee móet klinken naar echte instrumenten. Wat die "Hotel California" betreft, de opener van disc 2, "Long Road Out Of Eden" komt verrassend dicht in de buurt. Tien minuten afwisseling tussen hard en zacht, zoetgevooisde koortjes en lekkere gitaarsolo's maakt dit het hoogtepunt van deze cd. De sceptici zullen verrast zijn. Twee cd's is misschien wat veel van het goede, zeker als je bedenkt dat er maar weinig echte countryrocksongs op dit album te vinden zijn, maar nu Don Henley heeft verzekerd dat dit echt het allerlaatste album is, is het misschien nog niet zo gek. Per slot van rekening hoef je ze niet per se achter elkaar te draaien. Dat zal mij er wel vaak toe brengen direct cd2 op te zetten. Maar ik klaag niet. Als altijd zijn er de cynische teksten van Henley, de bijna vrolijke popsongs van Walsh, de meer aardse country van Glenn Frey en vooral heel veel mooie koortjes. Als bonus zijn er nog een paar interessante covers, zoals van Larry John McNally en Paul Carrack. Iets meer uptempo werk was mooi geweest, maar de verstokte romanticus is hier blij mee, net als de Eaglesfan. Maximaal resultaat, zou ik zeggen.

Sint zat te denken
Wat zal ik pa dit jaar eens schenken
Je vroeg wederom een geurtje
Maar dat is een open deurtje
Of een dik spannend boek om te lezen in je luie stoel
Maar dat is wel erg een schot voor open doel
Wij dachten meer aan iets met muziek
Want dat houdt je jong en kwiek
Roots en americana is waar je van houdt
Al die hippe platen laten je helemaal koud
Wij dachten eerst iets te kopen van ome Bob
Maar je hebt al zoveel van deze snob
Of de nieuwe Ilse de Lange, die is live
Maar ze zingt volgens jou niet puur genoeg dat commerciële wijf
Bovendien was dit wel wat ruim in het budget
Want veel voor weinig dat geeft pas echter pret
We vonden iets van het label Corazong met twee ceedees erin
En van al die namen die erop meedoen kregen we goede zin
Er is uit ons eigen land JP den Tex(y)
Maar het Belgische Inneke23 vinden we ook sexy
Of namen als Kim Carnes, The Mercy Brothers en Patricia Vonne
Of Peter Cooper en Jeff Talmadge, bonne bonne bonne
Vierentwintig nummers aan muziek en twee voor op je pc
Alleen die lelijke hoes is wel erg saai en doorsnee
Maak nu je pakje maar snel open
Sint gaat ondertussen nog een exemplaar voor zichzelf kopen

Sint en de hulppiet

Ik ben geen man van de shownieuwsprogramma's en bladen om op de hoogte te zijn van de laatste weetjes over artiesten, maar soms is het wel handig ze wel te lezen en op de hoogte zijn van hun reilen en zeilen. Niet dat de scheiding van Mark Olson en Victoria Williams de bladen of dat verschrikkelijke RTL-programma met Albert Verlinde gehaald zou hebben. Daarvoor is deze gewezen frontman van The Jayhawks - na de cd's Hollywood Town Hall en Tomorrow The Green Grass pakte hij zijn biezen - toch teveel een artiest in de marge. Maar ik wist dus weer van niets en was in de stellige veronderstelling dat het tweetal nog steeds gelukkig samenwoonde in Joshua Tree en samen muziek maakte. Nu ik The Salvation Blues van Mark Olson veelvuldig beluisterd en het begeleidend schrijven gelezen heb, weet ik echter wel beter. Mark Olson voelde zich als stront, ontvluchtte zijn woonplaats en ging op bezoek bij vrienden in Europa. Daar kwam hij langzaam weer tot zichzelf en vond op een bepaald moment zelfs weer inspiratie in, vaak toevallige, gebeurtenissen om weer liedjes te gaan schrijven. Het leidt met The Salvation Blues, met als alleszeggende ondertitel A two-year journey through the heart of loss and redemption, tot de mooiste plaat die Olson in jaren heeft uitgebracht. Voor het eerst in jaren schreef hij ook weer een liedje samen met Gary Louris, de man met wie hij in The Jayhawks zo'n gouden koppel vormde: "Poor Michael's Boat". Het nummer, het meest poppy van de cd overigens, doet je gelijk mijmeren over hoe goed het vroeger was. De rest van de cd is een stuk soberder en vaak weemoedig. Maar de ellende heeft duidelijk het beste in hem bovengebracht. Je zou bijna wensen dat hij zich als stront zou blijven voelen, maar dat gun ik niemand.

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik er niet naar uit heb gekeken. Als een negenjarig jongetje die weigert te erkennen dat de Sint niet bestaat. Vol verwachting klopte mijn hart. Maar ook met de nodige huivering. Het bestaansrecht van The Sugababes heb ik na hun recente tegenvallende release inmiddels al in twijfel moeten trekken. Als ik dan vervolgens berichten lees dat de girls van mijn favoriete meidengroep vinden dat hun nieuwe plaat meer 'volwassen' klinkt, gaat bij mij dat verwachtingsvolle hart angstvallig in de keel kloppen. Eenieder die alvast de dikpunter ter handen wil nemen om Tangled Up met een dikke vette streep van het verlanglijstje te schrappen, kan ik echter gelukkig geruststellen: het is een kneiter van een popplaat geworden. Geen overbodige covers en geen stroperige ballads werd ons ditmaal beloofd en de meiden hebben woord gehouden. Productieteam Xenomania organiseerde pakjesavond en hebben de meiden wederom overladen met onweerstaanbare popdeunen en instant meezingbare refreinen - soms zelfs drie per nummer. Zo blaast het stuiterende "Black Jacks" de bolletjes van de jurkjes van de excuus-meidengroep The Pipettes en zou het uitbundige "Fling" zelfs Rouvoet en de zijnen nog tot een slippertje kunnen verleiden. 'It's just a fling baby / just a ding-a-ling baby'. Guilty pleasure? Ik voel me in ieder geval nergens schuldig over. Girls Aloud is in zo verre volwassen geworden dat dit album de drie voorgaande overtreft en de comeback van hun spicey oermoeders volledig overbodig maakt. Voor zover dat al niet zo was, natuurlijk.

Voor wie liever niet teveel vernieuwende dingen in zijn metal wil komt de nieuwe cd van Wolfpack Unleashed als geroepen. Dit Duitse gezelschap doet er namelijk alles aan om de oude tijden van de Bay Area-thrash te doen herleven. Wolfpack Unleashed strooit dan ook lustig met opgefokte thrash-riffs, puike gitaarsolo's, doordenderende drums en statige melodieën die doen herinneren aan bands als Forbidden, Exodus en vooral Testament. De composities zijn goed maar niet spectaculair te noemen en daarnaast heeft de band zo'n typische Duitse brallerige zanger, die toch een klein beetje afbreuk doet aan het geheel. Maar toch zeker geen slechte poging al met al.

Voor wie juist wel een flinke partij vernieuwing in zijn metal wil ligt dan weer de nieuwe cd van het Noorse Manngard in de winkel. Deze band doet er alles aan om zo doorgedraaid mogelijk uit de hoek te komen. Denk hierbij aan een gestoorde mix van blackmetal, technische thrash en opmerkelijke metalcore, waarbij het wemelt van de breaks en extreme zang. Ik kan met heel goed voorstellen dat dit voor menigeen teveel van het goede zal zijn, want Manngard kijkt niet op een tempowisselingetje meer of minder. Ik weet zo 1-2-3 ook niet echt een band waarmee ik deze gestoorde herrie kan vergelijken. Een kruising tussen Slayer, Darkthrone en de huidige lichting pielcore klinkt mij het meest zinnig in de oren. Geen gemakkelijke kost derhalve, wel iets voor de fijnproever met een flink doorzettingsvermogen.

Als je mij vraagt wat de beste stonerrockband van Nederland is, dan geef ik je voordat je bij het vraagteken in je zin aangekomen bent al een antwoord: Wallrus. Wellicht dat jij daar anders over denkt hoor en dat mag. Ik zie echter graag dat mijn stonerrock verweven wordt met de nodige bluesinvloeden. En dat is precies wat vier Rotterdammers leveren. Helemaal nu superstrot Rob Rietdijk met grote regelmaat de mondharmonica gebruikt. Ze zijn al sinds 1999 in de weer, maar zijn helaas niet al te scheutig met het afleveren van releases. Burn The Shivers is zelfs pas hun tweede 'echte' cd. Da's veel te weinig wat mij betreft. Gelukkig geldt wel voor Wallrus dat als ze iets doen, dat ze het ook goed doen. Zoeken naar een slecht nummer op Burn The Shivers is als wachten naar een hapering in een partijtje tennis van Roger Federer: dat gebeurt voorlopig niet en zeker niet op deze cd. Wallrus is alles behalve een one-trick-stoner-pony. Burn The Shivers kent namelijk een fijne afwisseling tussen massieve geluidsmuren en gestaag groovend voorbijtrekkende uitgestrekte vlakten en alles wat daar tussen ligt. Inclusief af en toe een struikje groen. Wat dat betreft mag de band zijn handen dichtknijpen met iemand als Rietdijk achter de microfoon. Hij kan woest uit de hoek komen als John Garcia, maar ook Chris Goss-achtig. Maar aan de andere kant, met een gitarist als Conrad Freling, een drummer als Joeri Rook (ook Charlie Dée) en een knorrende bassist als Paul van Schaik achter je, is het als zanger comfortabel zingen.

The Accidents zijn de Zweedse belichaming van rock 'n roll. Nederland heeft Peter Pan Speedrock, Zweden heeft The Accidents. Er is een klein verschil. The Accidents nemen wat vaker gas terug. Op het meer dan vijf minuten durende liefdesliedje "Summer Of Dreams" bijvoorbeeld, je moet er maar van houden. De band kent zijn klassiekers. Veel referenties naar Motörhead en Black Flag dus. "20.000 Days Ago" en "Wired" zijn lekkere snelle punkrock nummers. "Wrapped In Linnen" klinkt dan weer als een afgekeurd nummer van de Dropkick Murphys. Het tenenkrommende "I Just Wanna Take You Home" slaat de plank ook volledig mis. Met het geweldige "Weight Of The World" bewijst het viertal nog wel dat ze het niet verleerd zijn. Er blijven genoeg aardige nummers over, maar het niveau van voorganger Poison Chalice wordt nergens gehaald. Dat album was een stuk strakker en vooral harder. Op Summer Dreams klinkt de band te vaak als een standaard punkrockbandje, terwijl rauwe rock 'n roll The Accidents een stuk beter past. De band probeert catchy te zijn, de luisteraar wacht op spierballen. Zodra die spierballen komen is The Accidents een bovengemiddeld goede band, jammer dat het op deze nieuwe plaat te weinig gebeurt. De liefhebber hoeft zijn dagelijkse portie snelle rock niet helemaal in Zweden te halen, maar kan gewoon terecht bij de mannen van Peter Pan. Want ondanks dat ik ook niet helemaal tevreden was over de laatste plaat van de Eindhovenaren, vol gas geven doen ze wel. Nederland - Zweden 1-0.

Zozo, grote bek dacht ik, toen ik Audio & Murder van The Frantic in het cd-laatje legde en op Speuluh! drukte. Want als je je debuutplaat opent met de woorden "We are The Frantic and who the fuck are you", dan leg je de lat meteen wat hoger. Helemaal als je leest dat band in de VS nog niet de leeftijd heeft om drank te bestellen. Nou lijken ze daar ook niet mee bezig te zijn, want de punkpop van The Frantic gaat vooral over meisjes. Zo af en toe humoristisch, met een zwart randje, maar het blijven teksten over meisjes. Niks mis mee, maar het maakt de punkpop van The Frantic wel heel erg lief. En naast lief, ook heel berekend. Want er hangt een enorme punkpopboybandgeur om The Frantic heen. Voor zover ik kan zien zijn alle nummers door de band zelf geschreven, al dan niet met wat hulp, maar een degelijke producer heeft het één en ander aardig glad getrokken. En ze maken mij niet wijs dat "Movin' Along", een slide intermezzo, door de band zelf is geschreven. The Frantic krijgt voorlopig wel het voordeel van de twijfel want hun FM-vriendelijke poppunk luistert lekker weg. Maar toch, het idee blijft, dat die grote bek van het begin, toch een kwestie was van het juiste filtertje in ProTools. Eens zien hoe lang dat overleeft...

Lichten uit, wierookstokjes aan en ogen dicht. Het is tijd voor een uurtje ontspanningsoefeningen met Alejandro Franov. Deze Argentijnse kosmopoliet vormt in zijn eentje een indrukwekkend orkest. Hij neemt ons mee op een muzikale reis die onder andere India, Indonesië en Zimbabwe aandoet. Des te knapper dat hij vrijwel alle instrumenten zelf bespeelt. Zijn voorkeur lijkt op dit album uit te gaan naar de harp, maar ook accordeon, duimpiano, fluit en sitar vormen geen enkel probleem. Met het laatstgenoemde instrument mediteren we de plaat binnen. Dit "Micerino Alap" verglijdt in "Micerino Tema", een nummer waarop Alejandro wat hulp krijgt van zijn achternaamgenoot Lea. Vermoedelijk zijn zusje, aangezien ze op haar MySpace over hun grootmoeder babbelen. Lea's zachte stem is al even aangenaam als de muziek. Kan iemand wat honingthee inschenken? De eerste luisterbeurt dacht ik dat Lea's bijdrage helaas de enige vocalen vormden, maar wie goed luistert hoort Alejandro her en der hardop dromen. Een purist is hij niet, de keyboard-akkoorden die in "Pasando El Mar" aan komen rollen behoren tot mijn favoriete momenten van de plaat. Ook opvallend zijn de vele Afrikaanse nummers. Franov bewerkte muziek van het Zimbabwaanse Shona-volk voor harp en dat kabbeldekabbelt al even hypnotiserend als de originele versies die de etnomusicoloog Paul Berliner in de vorige eeuw opnam. Via "Sumutra" belanden we in "Luxor", aan de oevers van de Nijl, waar de vogeltjes vroeg in de ochtend kwetteren. U merkt het, deze plaat is heel erg Zen. Misschien wel té. De totale rust maakt wat slaperig. Twee sessies van een half uurtje dan maar?

Pete Doherty is een beroemd man. Helaas kennen de meesten hem niet vanwege zijn muziek. Iets waar hij mijns inziens vooral beroemd om had moeten zijn. Na het verscheiden van The Libertines bracht hij onder de naam Babyshambles in 2005 Down In Albion uit, een album dat een nader uit te werken ruwe schets leek. Hier moesten wij het verder mee doen, want de aangekondigde concerten die hierna in ons land plaats zouden vinden gingen uiteindelijk niet door of hij kwam pas laat opdagen. Nu hij het zonder zijn oude Libertines-maat Carl Barât moet doen heeft Doherty andere schrijvers gevonden die hem helpen bij het schrijven van de nummers. Er zijn o.a. bijdragen van zijn beroemde (ex?) vriendin Kate Moss, waar ook minder fraaie verhalen over de ronde gingen, gitarist Michael Whitnall en ook Ian Brown wordt op één nummer als co-schrijver opgevoerd. In Stephen Street, bekend van werk met The Smiths en Blur, wordt de producer gevonden Dit alles leidt uiteindelijk tot twaalf nummers die verzameld zijn op Shotters Nation. Daar waar de nummers catchy en veel gelikter klinken dan die op de voorganger en commerciëler dan de albums van The Libertines, daar zijn de teksten dat allerminst. Het geheel is dan ook alle negativiteit rond Doherty ten spijt, een erg gaaf album geworden is: zelfs één van de betere britpop-platen van dit jaar. In januari staan ze in theorie weer op enkele Nederlandse podia, hoe de praktijk eruit zal zien zal de tijd leren. Ik heb in ieder geval een kaartje gekocht.

Ook na een week zwoegen, weet ik nog niet wat van Dry Land te denken. En ik had me er nog zo op verheugd. Jaren geleden, toen de internetbubbel nog niet uiteen was gespat, deelde het Amerikaanse Garageband.com grif platenbonnen uit, aan degene die onbekende bands op de site beluisterden en beoordeelden. Een leuk klusje, al was het wel zoeken naar de juiste toon. Good band, but you need to fire the singer, werd niet geapprecieerd... Toch was het niet alleen wansmaak dat ik tegenkwam. A Whisper In The Noise bijvoorbeeld, een slaapkamermuzikant uit Minnesota. Zachte vocalen en een flinke dosis duistere elektronica, maakte deze jongen tot een vleermuisversie van Sparklehorse. Tot mijn verbazing werd ik nu dus geconfronteerd met een album. Blijkt alweer zijn derde te zijn, met ditmaal achter de knoppen ene Steve Albini. Zoals zovelen voor hem heeft West Thordson zijn solo-project inmiddels uitgebouwd tot een grote band, waaronder een dramatische violist. Weg is de intimiteit, op naar het grote gebaar. Of, zo u wil, minder whispers en meer noise. Ik kon er niet zoveel mee, al is "Sons" wel een lekker brute track. De snaredrums klinken als pistoolschoten, de feedback suist rond, terwijl West zingt als een stervende robot. (Of moet ik zeggen, een paranoïde androïde) Net als ik de moed op wil geven, komt "You, The Orphan" langs. Eindelijk eens een lieve piano-melodie en wat vriendelijkheid. Ook de hoge vocalen in "Go On" weten me te raken. Waar de eerste helft van het album meer Nine Inch Nails is, gaat het daarna richting de galmende melancholie van Dolorean, met als pluspuntje ook nog een aardige versie van Daniel Johnston's "True Love Will Find You In The End".

Well I'm back
I got a cock made out of platinum
I got a bullet coming out of the sky
I got the world's last piece of chocolate
I got the full moon in my eye
I gotta make that soul adoption

Dave Wyndorf laat er in "Wall of Fire" alles behalve gras over groeien. Nadat 'ie even een flinke knauw gehad heeft van een op een haar na fatale drugsoverdosis, is hij helemaal terug. En hoe. Ik ben er blij mee in ieder geval, want alhoewel ik hier en daar nog wel in het rooie schoot van een track op zijn laatste album, was ik stiekem gewoon fan af. De laatste cd's werd het gewoon per plaat minder. Of dat kwam door zijn drugsgebruik weet ik niet. Ik ben er in ieder geval blij mee dat bij Wyndorf de systemen opnieuw opgestart zijn. Het resultaat van deze hardhandige reboot, 4-Way Diablo, doet Monster Magnet terugkeren naar vroegâh. Naar de goede oude tijd van Superjudge en Spine of God zonder te vergeten her en der wat brokstukken op te pakken die wel goed waren op de platen uit dit millennium. Daarbovenop doen ze nog een kekke cover van Rolling Stones' "2000 Lightyears From Home". Dat psychedelische nummer afkomstig van de Stones lp Their Satanic Majesties Request uit 1967 is Wyndorf alleen al om de titel op zijn lijf geschreven. De man verkeert muzikaal gezien nog steeds bijna volcontinu in hogere sferen. Dat hij verder weer met zijn beide benen op aarde staat is alleen maar goed. Daar plukken wij de zoete vruchten van. Alleen lijkt het erop dat Wyndorf het toeren even voor gezien houdt. Hopelijk weet bijvoorbeeld een festival als Roadburn hem toch nog een keer deze kant op te halen, want Monster Magnet staat nog steeds op mijn to-do-list...

Is David Dondero eigenlijk Connor Oberst-in-country-vermomming? Zet Simple Love op en je wenkbrauwen gaan omhoog. Volgens het persbericht (en zijn wikipedia-pagina) heeft hij getourd met Bright Eyes en daarbij delen ze ook nog eens hetzelfde platenlabel, Team Love. Als het zo is, dan wordt de grap ver doorgevoerd, want er zijn foto's, een uitgebreide discografie en andere bewijzen te vinden van het bestaan van David Dondero. Het is dan wel een treurig bestaan, afgaande op de muziek die hij op zijn inmiddels al achtste plaat laat horen. (En dat schiep de verdachtmaking: geen van de eerdere zeven cd's had mijn oren bereikt.) De titel is dan ook ongetwijfeld ironisch bedoeld. Want zo eenvoudig is de liefde nou ook weer niet in het universum van David Dondero: 'When the Heart Breaks Deep', 'You Don't Love Anyone', 'Lone Rose' en als afsluiter 'Doulbe Murder Ballad Suicide'. Het gebruik van de prachtige pedal steel-klanken van Tom Heyman (van Chuck Prophet-faam) versterkt de droefenis nog eens. Tear in my beer-liedjes met de tanden op elkaar, mooi getoonzet tegen een lofi-achtige achtergrond. Het zou zomaar een omschrijving voor een paar van Connor Oberst' mooiste liedjes kunnen zijn.

(Overigens zegt Wikipedia het zo: "Dondero has been attributed with creating the distressed vocal style which influenced Conor Oberst of Bright Eyes.".)

Ik weet het niet meer precies, maar ik was in elk geval bij een van de laatste optredens van De Nieuwe Vrolijkheid en bij een van de eerste van Appie Kim. Toeval, maar ik weet nog dat ik moest wennen aan Appie Kim. De liedjes waren leuk en het was voor een eerste optreden niet slecht, maar het was zo kaal: Natasha van Waardenburg op gitaar en Marcel Duin op drums en keyboard. Een half jaar later, bij een volgend optreden, lieten de twee al zien dat ze zeker wel vooruitgang hadden geboekt, en ook de kaalheid kwam dit ten goede. Hoewel nog steeds met z'n tweeën, was het geluid voller en rockte Appie Kim meer. Ook op (=AOK) klinkt de band prima: fijne, puntige popliedjes, die door de heldere en soms breekbare stem van Natasha een heel eigen karakter hebben. Naar het einde toe worden de liedjes ook wat breekbaarder: "You don't believe a thing", "No message" en "Luke Skywalker" zijn dromerige, rustige liedjes waarin de shoegaze en noise van het begin van de plaat naar de achtergrond zijn gedrongen. Uptempo liedjes variëren van prettige meisjesrock 'n roll tot wat stevigere noise. Toch is de plaat na twaalf liedjes wel echt meer dan klaar. Met twee mensen is het misschien soms wat moeilijker de vaart erin te houden en hoewel het Appie Kim live goed lukt, is het voor een hele plaat hier en daar nog net iets te eentonig. Neemt niet weg dat Appie Kim er wel komt. Zowel in Nederland, als in het buitenland. Denk ik.

Het fijne aan het Haagse drietal Remmelt, Muus & Femke is dat ze er volgens mij totaal geen probleem mee hebben dat ze, ook al zijn ze maar met zijn drieën en is Femke echt een vrouw, de Haagse Crosby, Stills, Nash & Young genoemd worden. Volgens mij vinden ze het zelfs een eer en namen om dat te laten blijken voor hun live-cd Evensong zelfs twee nummers op van Neil Young. Als toegift volgt de combi "Tonight's The Night/New Mama" gespeeld, eerder in de set zit al "Old man". Dit nummer wordt aangekondigd met de woorden 'Het is niet dat we niet genoeg eigen liedjes hebben, maar zo af en toe moeten we toch een covertje spelen'. Wat volgt is een ronduit prachtige versie van dit nummer dat Neil Young in 1972 voor zijn album Harvest opnam. Als het nummer niet als cover aangekondigd was, dan had het tussen de eigen nummers van Remmelt, Muus & Femke niet eens opgevallen als je niet beter wist. Zo goed zijn namelijk de liedjes van dit drietal. De cd is opgenomen tijdens het Roots@Roepaenfestival in 2006 door Radio L1 en wie wel eens in Roepaen geweest is weet dat de entourage daar in dat gewezen klooster prachtig is. Het is zo'n plek waar het publiek nog muisstil is als een band speelt en beschaafd, doch enthousiast klapt als een nummer afgelopen is. Remmelt, Muus & Femke klinken live zo mogelijk nog beter dan op hun drie studio-cd's doordat ze pats-boem opgenomen zijn zonder verdere poespas. Liedjes als "Move On" (waarom hebben jullie dat lullige intro er in godsnaam niet gewoon afgeknipt!?), "Wishing" en "Carina's Waltz" worden er alleen maar mooier op. Ik word er zelf inderdaad als vanzelf ook een beetje stil van.

Dat de heren van Ween met blazers aan de slag zijn gegaan heeft alles te maken met één enkele blazer: David Sanford. Dat was de enige waarvoor ze een uitzondering wilden maken qua blazers. Groot gelijk, zou ik zeggen, doe lekker je ding. Maar toch zal de schrik menig Ween-fan om het hart slaan als La Cucharacha opent met "Fiesta", bijna bigband met schettertrompet. Bij "Blue Balloon" is het echter weer helemaal Ween. Zelf bleef ik niettemin wat op mijn hoede na de - heel zacht uitgedrukt - ernstig teleurstellende Friends EP. De titeltrack daarvan is track drie op dit album. Minder verhoused, maar nog steeds zwaar onder de maat. Dat is het patroon dat op dit hele album te zien is. Lekkere rockers ("With My Own Bare Hands") of fijne weirde tracks met de bekende Ween-kwaliteit, afgewisseld met happy-go-lucky reggae, -pop en -latin. Waarbij in de laatste categorie helaas meestal sprake is van een groot of zelfs totaal gebrek aan Ween-ingrediëten. De reggae "The Fruit Man" is een positieve uitzondering, maar de helft van de songs op dit album is erg on-Weens. Zo beginnen de heren in "Spirit Walker" bij de zang te spelen met de AutoTune knoppen. Laat dat alsjeblieft over aan de Henk-Jan Smitsen van deze wereld! En dat is vaak het probleem op dit album: Gene en Dean lijken allerlei apparatuur ontdekt te hebben en hebben meer met de knopjes zitten spelen dan dat ze echte instrumenten vast hielden. Dat is in elk geval wel de indruk die het bij mij achterlaat. Minder beroerd dan de Friends EP, maar nog altijd zeer teleurstellend.

In mijn cd collectie bevinden zich een aantal exemplaren die letterlijk kapot gedraaid zijn. Ze doen het simpelweg niet meer en ik ben dan ook blij dat ik ze in een eerder stadium al eens in mp3 heb omgezet. Wat dat betreft is het een uitkomst dat enkele van deze cd's momenteel opnieuw worden uitgebracht. Het legendarische titelloze album van Operation Ivy is hier een mooi voorbeeld van. Legendarisch omdat het de band is die de onbetwiste grondlegger is van het moderne skapunk genre in het algemeen en punkband Rancid in het bijzonder. Voor de originele plaat ben ik ooit eens half San Francisco afgelopen, op zoek naar dat ene winkeltje waar hij nog op vinyl te vinden zou zijn, terwijl de cd ergens halverwege de jaren negentig al eens in een herdruk bij Lookout Records verscheen. Vanaf dat moment was hij een tijdje eenvoudig verkrijgbaar, maar sinds een jaar of vijf botert het niet meer zo tussen het label en haar bands van het eerste uur (kort gezegd: ze kregen niet betaald). Dat alles heeft er vast aan bijgedragen dat Rancid-voorman Tim "Lint" Armstrong - die ooit samen met bassist Matt Freeman in Operation Ivy zat - het heft in eigen handen heeft genomen. Armstrong is inmiddels een grote man in platenland met zijn eigen label Hellcat en het is voor hem dus een peulenschil om dit stukje punk erfgoed te onderhouden. Het remasteren zal vast allemaal heel gezellig en belangrijk geweest zijn, maar ik hoor het er persoonlijk niet aan af: de 27 liedjes klinken nog net zo heerlijk blikkerig en low-budget als ze in 1989 deden en dat is maar goed ook. Deze heruitgave is onmisbaar voor al die jonge skatertjes die interesse hebben in hoe het allemaal begonnen is en daarnaast een prima gelegenheid voor de wat ouderen om eerdere stuk gedraaide exemplaren waardig te vervangen.

Chagrijnig en in het wit gestoken kijkt Polly Jean Harvey ons aan. De stemming is meteen gezet. We waren elkaar even uit het oog verloren, haar laatste release was uit 2004. Ik ben geen fan van het eerste uur. Sterker nog, eigenlijk vond ik haar een Patti Smith-kloon: wel een goede, maar toch. Dit veranderde pas nadat ik een optreden van haar zag op Lowlands 2005. Ik was om. Ik ook met mijn rare hersenspinsels. Met White Chalk begint ze aan een nieuw hoofdstuk in haar carrière. Nog nooit klonk Polly zo intiem en raakte ze mij zo van top tot teen. De gitaarherrie is ingeruild voor een basis van pianogepingel waarop de songs zijn gebouwd. De begeleidingsband met grote namen als John Parish, Eric Drew Feldman en Jim White staat geheel in haar dienst, maar trekt haar (bijna ongemerkt) tot grote hoogte. Het album is inmiddels al even uit, maar aangezien niemand zich hier geroepen voelde om dit te bespreken doe ik het dan maar. Ik heb zodoende de tijd gehad om het op houdbaarheid te testen en ze slaagt met vlag en wimpel. Meer woorden wil ik er niet aan vuil maken, maar ik moet bijna huilen, en dat doe ik niet snel, van zoveel schoonheid. Keer op keer weer. En dan te bedenken dat ze er zelfs over dacht om te gaan stoppen. Ongelooflijk.

Toen ik zelf nog een Storm Jr. was deed ik aan atletiek. Op een bepaald moment kwam er een nieuwe beheerder in de kantine - eigenlijk gewoon een afschreven schaftkeet - van die club. Hij bleek net als ik veel van muziek te houden, maar had zijn muzieksmaak niet echt geupdate. Dat was niet erg, want zo kon ik wat doen aan mijn historisch besef. Hij had een enorme verzameling vinyl en ik leende elke keer een linnen tasje vol platen, luisterde ze, en nam ze als ze me bevielen op cassette op. Zo pendelde ik met flink wat lp's van Santana heen en weer. Daar had hij er namelijk flink wat van. Het viel me toen al op dat Santana zijn beste werk afleverde in het begin van de jaren zeventig. Dat blijkt ook wel uit de manier waarop The Ultimate is samengesteld. Er staat niet een nummer uit de jaren tachtig op, maar wel (heel) veel van zijn laatste drie succesalbums (al waren die laatste twee beduidend minder dan hét comebackalbum Supernatural). Toen ik die lp's leende viel me ook op dat Santana weinig liedjes zelf schreef. Van de klassiekers "She's Not There", "Black Magic Woman", "Oye Como Va", "Samba Pa Ti" en "Europa" schreef hij bijvoorbeeld alleen de laatste twee zelf. Daar draait het ook niet om bij Carlos Santana. Het gaat vooral om zijn fabuleuze uit duizenden herkenbare gitaarspel. Of hij nu zelf zingt of met hippe artiesten als Rob Thomas, Chad Kroeger, Jennifer Lopez of Michelle Branch, zijn gitaarlicks vallen altijd op. Toch bekruipt me, als ik luister naar deze mix van toen en nu, het gevoel van 'vroeger was alles beter'. Dat kan betekenen dat ik ondertussen zelf een ouwe lul aan het ben of dat Santana vroeger gewoon (nog) beter was. Zegt u het maar...

Dirty Reggae
Dat je bij muzikanten -net als bij gewone mensen- niet altijd op het uiterlijk moet afgaan bewijst het uit Los Angeles afkomstige The Aggrolites. Deze betatoeëerde en kaalgeschoren spierbundels blijken namelijk heel andere muziek te maken dan hun uiterlijk doet vermoeden. Niet dat dat uiterlijk zo'n probleem is. Ik hou namelijk wel van een beetje hardcore (de muzieksoort waarvan je zou verwachten dat deze mannen die maken). Maar ze maken dus reggae. Reggae! Buiten een sporadisch Bob Marley-moment is dat niet aan mij besteed. Maar daarmee hoor ik vreemd genoeg meteen tot de doelgroep van de band, aldus drummer Korey Horn: 'Mensen denken bij reggae meteen aan Bob Marley. Maar reggae is niet altijd zo mellow, zo langzaam. Reggae used to be tough!'

D'r zit geen enkele Nederlander in de band, maar toch opereert het drietal van The Stutters vanuit Nederland. Amsterdam is hun thuisbasis. Daar openden de twee Denen en geboren Londenaar afgelopen zomer een winkel waar alleen maar de EP Viva La Stutters en T-shirts van de band te koop waren en alleen maar foto's en flyers van de band te zien waren aan de muren. Het riekt naar narcisme, maar was bovenal natuurlijk een gehaaide manier om aandacht te trekken. Zijn The Stutters al die aandacht wel waard dan? Nou, waarom ook niet eigenlijk. Hun EP bevat, naast een wat mindere ballad als afsluiting, namelijk vier bommetjes energie, die zeker niet onderdoen voor veel van die andere springerige The-bands. Als zo'n winkel je dan extra in the picture zet, dan onderscheid je je in ieder geval. Alleen zijn ze wel vergeten hun internetdomein in de lucht te houden. Of zal dat ook een gehaaide truc zijn?

The High Dials zijn ook een The-bandje, maar halen hun mosterd niet bij de springerige rock vandaan, maar gaan nog een jaar of tien verder terug, stoppen een bloem in hun haar en roken een pretrakket. Powerpop met een dikke laag psychedelica erbovenop en wat galmende britpop om het af te maken.. Ze opereerden oorspronkelijk onder the naam The Datsons, maar - ik gok vanwege de te grote gelijkenis met het succesvolle Australische herriegroepje The Datsuns - die naam hebben ze dus veranderd. The High Dials past ook beter. De reden voor deze EP ligt in het succesvolle gebruik van "The Holy Ground" in een commercial door een Canadees bedrijf. Dit vrolijk voort huppelende titelnummer stond namelijk al op hun in 2005 verschenen (en lovend ontvangen) War of the Wakening Phantoms. De andere liedjes zijn wel nieuw en in een ervan speelt Rod Argent een moppie mee op Hammond. Maar het is vooral bandleider Trevor Anderson die hier de show steelt. Zijn sterke stem vormt met zijn gitaarspel de ruggengraat van deze leuke band die vooral met het Radiohead-achtige "Sing For Loveless Moons" een sterke troef uitspeelt.

MTV is al vele, vele jaren op de kabel te vinden en omdat ik tegenwoordig digitale tv heb, kan ik ook MTV2, MTV Brand New en nog enkele versies van dit muziekstation zien. Toch kijk ik er zelden of nooit naar. De oorspronkelijke MTV bevat tegenwoordig meer reality-tv dan muziek en ook de andere zenders zie ik alleen voorbijkomen bij het zappen. In de jaren negentig was er één MTV-show die ik wel elke week volgde en dat was 120 Minutes. Twee uur (inclusief reclame natuurlijk) vol met clips van alternatieve en independent bands. Deze show werd in eerste instantie gepresenteerd door Paul King (van de hit "Love & Pride) en daarna door Miles Hunt (van The Wonder Stuff). Dankzij 120 Minutes heb ik toen vele leuke en soms zelfs fantastische bands ontdekt. Bijvoorbeeld Cranes, Pale Saints, Slowdive en nog veel meer. Als Pluramon het album The Monstrous Surplus zo'n vijftien jaar eerder had uitgebracht, zou hij zeker ook in dit rijtje hebben gestaan. De muziek doet me in ieder geval denken aan bovengenoemde bands. Pluramon is de Duitse muzikant Marcus Schmickler en dit is de tweede cd die hij voor een deel heeft opgenomen met zangeres/actrice Julee Cruise die in de jaren negentig bekend werd als de stem op de soundtrack van de tv-serie Twin Peaks. Julee zingt op vier nummers, de Duitse zangeres/actrice Julia Hummer neemt er net zoveel voor haar rekening en performance-artieste Jutta Koether hielp Marcus met nog eens twee tracks. Een daarvan is het meest experimentele en spannende nummer "Fresh Aufhebung". Andere hoogtepunten zijn de Sham 69-cover "If the Kids Are United" en het eerste nummer van het album "Turn In". "The Monstrous Surplus" is een cd met mooie droompop, misschien niet heel erg vernieuwend, maar zeker meeslepend.

Tijd voor een geschiedenisles van uw ernstig grijzende gerontorockoloog. Vroegâh, in het vroeg-metalliaanse tijdperk, waren vrouwen in de rock een bijzonderheid. Nou ja, tenzij als groupie of ter opleuking van de platenhoes. In die dagen was het doorgaans voldoende om als vrouw zelfs maar een gitaar vast te pakken. Prompt kreeg je alle aandacht die je wilde, al betekende dat nog niet dat je serieus werd genomen. Een vrouw in de rock, dat was een curiosum. Leuk kapsel, leren stoeipakje, een paar kant-en-klare songs van iemand die tien hits per dag schreef, een producer met gevoel voor commercie en je had alles om een hit te scoren. En nee, het spelniveau deed er niet echt toe. Tot frustratie van dames die wel degelijk konden spelen. Gelukkig zijn we die tijd al even voorbij en is het hooguit een terzijde waard wanneer een vrouw in een rockband de gitaar ter hand neemt of de mussen van het dak brult. Menig prima band heeft een vrouw als stralend middelpunt met eerst en vooral muzikale kwaliteiten. Bij The Donnas is de klok dertig jaar geleden stil blijven staan, want die doen nog eens dunnetjes over wat The Runaways ooit deden. Wel een stuk braver en voorspelbaarder trouwens, ondanks titels als "Bitchin'", "Wasted" en "Like An Animal". Kijk eens naar de hoes, de belettering en een foto's van de dames: de hoes toont een in leer gehulde damesderrière, het logo staat er in een lettertype en kleurenschema van begin jaren tachtig en de dames zijn voorzien van lange haren met zorgvuldig gecoiffeerde krullen en pakjes die het midden houden tussen wild en verleidelijk. Muzikaal is het even verrassend en oubollig: de songs zijn brave drieminutensongs, met veel koortjes in liedjes die vaak niet meer dan een refrein zijn en o wat is er bij de productie voorzichtig omgesprongen met de volumeknop. De voorgaande albums kwamen uit bij Atlantic en een ervan behaalde zelfs goud in de Verenigde Staten. Schiet mij maar lek, want ik kan op dit album met de beste wil van de wereld niet langer dan drie songs zonder ergernis naar deze glampop luisteren. Geen pit, geen bijzondere songs, hapslikwegrock van de ergste soort. Hopelijk weten ze live wel een aardig feestje te bouwen, maar op dit album is daar bar weg van te horen. Volgende!

(...)
Als ik naar buiten kijk vervloek ik mezelf. Ik had beter de fiets kunnen laten staan en met het laatste pendelbusje naar het station kunnen gaan. Het hoost en niet zo'n klein beetje ook. Bovendien moet ik nog de batterijen vervangen van mijn fietslampen - soms vervloek ik al dat moderniseren - want anders is het straks echt heel donker langs het spoor. De wind raast om het gebouw. Geen leuk vooruitzicht om over een klein uurtje op de fiets te stappen. Binnen is het gelukkig wel aangenaam warm. En was het dat al niet, dan zorgde Newton Faulkner daar hoogstpersoonlijk met zijn debuut-cd Hand Built By Robots wel voor. Met zijn dreadlocks is deze jonge muzikant een opvallende verschijning. Het had zo weer zo'n surfdude kunnen zijn, die toch maar muzikant besloot te worden. Zo klinkt hij bovendien ook met grote regelmaat. Faulkner komt echter uit de koude kant van de kust van Zuid-Engeland. Hij houdt volgens mij ook meer van singer-songwriters en heeft een opvallende stijl van gitaar spelen. Hij had me eigenlijk al overtuigd voordat ik zijn cd gehoord had. Hij speelde toen - geassisteerd door met Stevie Ann - in het ochtendprogramma van Giel Beelen en het was prachtig hoe ze Massive Attack's "Teardrop" speelden. Geen sinecure namelijk om dat nummer goed te coveren. Fijn aan Hand Built By Robots is dat de toon aangenaam positief is. Een album dat je met een gerust hart opzet als je nog drie kwartier moet fietsen door de gutsende regen. De zon schijnt wel in je hoofd en dat is genoeg in dit geval.

Een voorkantje dat er behoorlijk urban uitziet, een label dat ik ken van gemoedelijke popmuziek en een bandnaam die trage treurwilgmuziek doet verwachten. Bij elkaar opgeteld krijg je een heel wispelturig bandje, wat overigens aan geen van deze voorspellingen voldoet. De plaat opent met een kort intro, waar Muse in de musical Hair lijkt te zijn beland. De ruige lijn wordt doorgezet in "Boys", waar de zanger kweelt als die knakker van The Darkness. Terwijl ik peins wat ik hier toch mee aanmoet, begint het derde en beste nummer "Clem". Ineens zijn daar de miniatuur-gitaarlijntjes waar Minus The Bear me laatst mee enthousiasmeerde. Ook hier is het drumwerk boeiend, met een snaredrum als een pingpongballetje. De falset van Matthew Kelly is ineens aandoenlijk. Ook het aanstekers in de lucht-refrein mag er best wezen, met een scherp mespuntje teenangst: 'Don't say no! Say it isn't so! Never gonna let goooo'. Erg lekker en dat kaftje was dus achteraf eerder emo. Hier vlogen intussen alweer termen over tafel als Fall Out Boy en Circa Survive. Maar goed, daar zal The Autumns wel teveel indie-credibility voor hebben. Ze hebben dan ook goed naar Thom Yorke en kornuiten geluisterd, een titel als Night Music spreekt al boekdelen en dan heb ik 't nog niet over de melodie. Misschien is het mijn zapgeneratie-achtergrond, maar gedurende de week begon ik de plaat al snel bij het eerder genoemde hoogtepunt, om daarna al snel mijn interesse te verliezen. Ik wijt het vooral aan de zanger, die alle trucs uit de kast haalt, maar mij vooral ergerde.

De award in de categorie 'ik-ben-Noor-en-ik-doe-Pink-Floyd-op-mijn-manier-na' gaat dit jaar zonder twijfel naar Annot Rhül voor de geleverde prestatie in "Lost in The Woods", de openingstrack van de EP die dezelfde naam draagt. Goed, Rhül levert vocaal gezien misschien een iets mindere prestatie dan zijn overduidelijke voorbeelden deden jaren terug, muzikaal gezien komt "Lost in the Woods" eng dicht in de buurt van een verloren gewaande Pink Floyd-track. De door horrorfilms en hun muziek geïnspireerde EP Lost in The Woods werd in september door Rhül in eigen beheer uitgebracht, en wordt nu twee maanden later opnieuw aan de man gebracht door het Sulatron-label in combinatie met de eveneens in eigen beheer verschenen cdr Who Needs Planes or Time Machines, When There's Music And Daydreams. Gelukkig blijft het niet bij een en al Pink Floyd-na-aperij gedurende de gecombineerde duur van deze twee releases. Op Who Needs Planes heeft het grootste deel een heel andere sfeer. Veel meer surfachtig zelfs, als de Treble Spankers die een flinke pretracket achter de kiezen hebben en een rondje doen op de draaimolen. Op beide releases krijgt Rhül hulp uit de gelederen van zijn labelgenoten Seid, die voor zover ik weet nog steeds zijn opgedoekt. Aangezien die niet vies waren van een meer dan flinke dot krautrock echoot dat op deze release natuurlijk ook behoorlijk na. En zolang Rhül niet al teveel zingt heb je aan Lost in the Woods een zeer aangename nostalgische plaat.

Eerlijk is eerlijk, ik had ook niet geweten welke band dit was. Het is niet vreemd, als je midden in het nummer "Fly" binnenvalt, je denkt met de nieuwste van Kylie Minoque te maken te hebben. De zangeres in kwestie is echter Devlin Love. Het is ook niet vreemd, als je later met Bob Dylan te maken denkt te hebben. Eén der drie zangers lijkt qua stemgeluid op een wat minder gehavende versie van hem. Muzikaal zou Dylan echter wel een erg dansbare funky richting ingeslagen zijn. We hebben hier te maken met het Londense Alabama 3 en -shame shame shame- ik had nog nooit van ze gehoord. M.O.R. is hun zesde album vol met muziek die zoals je misschien gezien de titel zou verwachten niets te maken heeft met "Middle-Of-The-Road"-muziek, maar naar eigen zeggen met "Mice On Rophynol", waar ik me goed in kan vinden. De glasheldere foto van een ronkend vliegtuig dat een beetje flauw in de openingintro onderweg is naar Saturnus, maar waar het glasheldere vertaald lijkt in de manier waarop e.e.a. geproduceerd is. Er zijn veel gastmuzikanten. Er is freestyler Errol T. op "Monday Don't Mean Anything". Er is The Kings Of Kaos op het gospelachtige "Holy Blood". Er is Brian Jackson op "The Klan", een nummer van zijn broodheer Gil Scott-Heron. Ook The Proclaimers doen in het afsluitende "Sweet Joy" mee. Ik zou zo nog wel even door kunnen gaan, maar zal je er niet verder mee lastig vallen. Belangrijker is dat je weet dat de (negenkoppige?) band het ritme centraal stelt, dat drie heren de vocalen een voorname rol geven en dat het van voor tot achteren swingt. Op hun eigen website komen ze nog met de term "Country Acid House". Het is maar hoe je het wil noemen, maar nooit gedacht dat ik nog eens iets positiefs in House zou zien.

Bij hoge uitzondering was ik donderdagavond thuis. Toevallig was het de avond van de MTV Europe Music Awards. Snoop Dogg presenteerde (gaap), Amy Winehouse was high (gaap), Dave Grohl zorgde voor de 'komische' intermezzo's (gaap) en Within Temptation (gaap) won de prijs voor 'Best Dutch/Belgian Act' (gaap). Wat wel opviel was de enorme overvloed aan emobandjes. In zo'n beetje elke categorie waren Fall Out Boy, 30 Seconds To Mars, My Chemical Romance en het vreselijke Tokio Hotel genomineerd. Die laatste twee mochten zelfs optreden. Emopop verovert Europa! In dat licht gezien is het vreemd dat Motion City Soundtrack hier nog betrekkelijk klein is. Na hun optreden op Powerfest in april van dit jaar voorspelde ik dat Even If It Kills Me weleens de Europese doorbraak voor de band uit Minneapolis kon worden. Een paar maanden later dan verwacht ligt de plaat in de winkel en werkelijk niets is aan het toeval overgelaten. De drie (!) producers hebben er voor gezorgd dat alle dertien nummers zo de radio op kunnen. Gelukkig vermijdt de bands de emoclichés en blijft het, toch wel unieke, eigen geluid overeind. De neerslachtige teksten van zanger Justin Pierre zijn in een constant gevecht verwikkeld met de vrolijke melodieën. Als Even If It Kills Me één ding bewijst is het wel dat emopop geen modegril hoeft te zijn. Over elk nummer is goed nagedacht, de opbouw is in orde en Pierre heeft één van de betere stemmen in het genre. Ingenieuze plaat dit. Volgend jaar een MTV Award?

Toen Frank Zappa zijn album Ruben & The Jets uitbracht, was het idee om een doowop-pastiche te maken. Maar zijn liefde voor het genre was zo groot, dat het eigenlijk mislukte. Het werd geen grappige uitwerking van doowop-cliché's, maar een goede en vooral liefdevolle plaat in het genre. Iets dergelijks is er aan de hand met Psychedelic Comedy van Hampton Court (eigenlijk een project van de Britse 60's-fanaten en Syd Barrett-fans Alice's Orb). Alle cliché's die er aan psychedelica uit de jaren '60 kleven werden bij elkaar geveegd en met een vette knipoog en de tong ferm in de wang op deze plaat verzameld. Onbegrijpelijke teksten, lachwekkende achtergrondzang, fuzzgitaren en zelfs loungy exotica-klanken en (namaak) radioreclame's vormen samen deze Psychedelic Comedy. Maar het idee is mislukt. Tenminste als grap of satire. Want de liefde voor dit tijdperk en de lol van het samenstellen van deze cd is te groot om alle spaced-out ideeën te fileren. Zodat we nu een fijn neo-sixties plaatje hebben vol knipogen naar Beatles ("Crispian Crisp"), Kinks ("Ladbroke Grove") en oude Pink Floyd ("Crispian's Dream pt. 2"). Overigens komen ook The Mothers of Invention regelmatig om de hoek kijken ("Alexander the Great").

De relatie werd bezegeld met een kind. Net als zoveel andere mensen zat er alles op en aan: oren, neus, ogen en had het benen en armen. Het was een mooi kind. Een kind waar elke ouder trots op zou zijn en dat ze graag aan de wereld wilden laten zien en horen. Ouderschap was toch iets moois. Het leven veranderde hier echter door en de ruzies maakten het leven er niet beter op. Papa Eén en Papa Twee vonden elkaar niet meer lief. Ze gingen uit elkaar. Papa Twee had het helemaal gehad met het kind en wilde een ander kind. Papa één ontfermde zich over de arme ziel. Dit was geen toeval, want qua uiterlijkheden leek het toch het meest op hem. Soms werd hij nog verdrietig als hij aan Papa Twee dacht, maar hij moest toch vooral vooruit kijken: de toekomst lag voor hem. Om het verleden te vergeten besloot hij dat hij het beste er nog maar een kind bij kon nemen. Hij vond andere Papa's om zijn partner te worden, maar het tweede kind bleek meer dan de eerste op hem te lijken. Hij was trots, de wereld mocht het zien. Minder dan bij de eerste interesseerde het hem wat men ervan vindt. Het zou ongetwijfeld met het eerste kind vergeleken worden en hij wilde niet meer aan Papa Twee denken. Deze weg was afgesneden, hij stond er nu alleen voor. Al waren er andere Papa's die hem nu ondersteunden.

De naam Blue Cheer staat voor een drugscocktail. Dat is ook niet zo'n verrassing, als je bedenkt dat de band eind zestiger jaren gevormd werd in San Francisco. De tijd van The Grateful Dead, hippies, en heel, heel veel drugs, weet je wel. Zanger/bassist Dickie Peterson en drummer Paul Whaley hebben de begindagen meegemaakt, gitarist Duck MacDonald is present sinds begin jaren negentig. Het genre is in al die jaren amper veranderd, de benaming wel. De psychedelische bluesrock (een heftige versie van Cream, zeg maar) klinkt nog steeds zo. Inmiddels is het etiketje veranderd en zal het stonerrock genoemd worden, maar ach. Het zo'n beetje doodgecoverde "Born Under A Bad Sign", maar vooral bekend van Cream, staat ook op dit album. Met de rauwe stem van Peterson en het fraaie gitaarspel van MacDonald, heel wat ruiger dan dat van Clapton, is het echter niet de zoveelste nagespeelde versie, maar een versie met ballen en met een flinke dosis Blue Cheer. En toch is dit album geen hoogvlieger. Er zijn een paar uitschieters, zoals de semi-ballad "No Relief", maar de meeste songs zijn aardig, maar niet meer dan dat. De uitvoeringen zijn wel lekker ruig, een powertrio pur sang, en de stem van Peterson...mja, een acquired taste als je het mij vraagt. Of je vindt het een lekker rauwe stem, of je vindt 'm vreselijk. Na enige gewenning begon ik 'm wel te waarderen. Close but no cigar.

Bijna in hetzelfde genre zit Down, het bandje van Phil Anselmo (ex-Pantera). Down is gepromoveerd van projectje ernaast naar Anselmo's belangrijkste bezigheid. Veel stonerinvloeden, met logge riffs die de songs dragen. Maar meer dan dat klinkt het vaak als Black Label Society, zowel qua zang als qua composities. De riffs zouden van Zakk Wylde himself kunnen zijn, Anslmo's rauwe, galmende zang eroverheen. Het feit dat er hier twee gitaristen actief zijn in plaats van eentje zoals bij Black Label Society, maakt minder verschil dan je zou denken. Op enkele songs is wel het een en ander aan dubbele gitaarsolo's te horen, maar het gros van de songs moet het van de riff hebben. Prima songs, met "Pillamyd" als uitschieter, maar wel allemaal al een paar keer eerder gedaan door anderen, en net zo goed.

Het is dan eindelijk zover, ik mag m'n eerste visual-kei bandje recenseren. En dan doel ik niet op de immens populaire bands als Tokio Hotel en Cinema Bizarre, maar op het Canadese The Birthday Massacre. Hoewel de band hier in Nederland nog verre van bekend is brengen deze jonge gasten (met bijpassende 'namen' als Chibi, Rainbow, OE en Rhim) met Walking With Strangers hun derde album uit. Ooit zijn ze begonnen als bandje van enkele klas- en schoolgenoten. En de eerste twee albums bracht hun al de nodige populariteit in Noord-Amerika. Via Duitsland, waar anders, proberen ze nu ook Europa te veroveren. En aangezien ze goed meedoen met de visual-kei trend van vandaag de dag, zal het daar in ieder geval niet aan liggen. Gelukkig maken ze wel hele andere muziek dan de eerder genoemde bands, namelijk een gothic achtige sound die sterk geïnspireerd is door onder andere de donkere synth-pop uit de jaren 80, industrial en gothic rock. Met als resultaat een uitermate relaxed ceedeetje, met een fris en origineel geluid. Slechts bij enkele fragmenten komen er de rauwe, harde en scherpe kenmerken van metal naar voren. En dat alles met een prima verzorgde productie. Tel daar ook nog eens de aangename stem van zangeres Chibi bij op en je hebt een zeer aangenaam en geslaagd album.

'Het viel me best mee zo'n avondje Kus. Of zal het komen doordat je ziet dat Junior en de Jongedame zo'n lol hebben?'
'Misschien wel, het verzacht de pijn wel een beetje. Na drie liedjes was ik er al wel klaar mee.'
'D'r zit in de tas nog wel iets om de pijn te verzachten. Bovendien is het nog roze ook!'
'Huh? Wat is dat nou? Een nieuwe cd van The Cult? Die bestaan toch al lang niet meer?'
'Ach ja, die Astbury en Duffy die kunnen niet met elkaar, maar ook niet zonder elkaar lijkt het wel. Dit is de tweede reünie al namelijk.'
(...)
'Zo, dat klinkt gelijk oud en vertrouwd zeg.'
'Ja, wel weer een heel verschil ten opzicht van de veel steviger vorige reünie. Het is bijna weer classic Cult geworden. Maar, als je wat beter luistert, dan hoor je wel dat het geluid van de band wel degelijk gepimpt is. Dat hoor je zo in de auto niet zo goed'
'Dit nummer klinkt bekend! Hoe heet dat?'
'Grappig, dat had ik nou ook. "Dirty Little Rockstar" was de eerste single van de cd, maar dat was het niet. Ik moest er een tijdje over nadenken, maar dat riffje lijkt echt verdomd veel op "Undercover of The Night" van The Rolling Stones. In dit nummer hoor je wel goed dat er met Youth een producer achter de knoppen gezeten heeft die goed beseft dat zelfs een band als the Cult wel een beetje met zijn tijd mee moest gaan.'
'Kan me niet zoveel schelen wat de bedoeling is geweest van die producer, het klinkt in ieder geval ouderwets lekker.'
'Dat klopt, maar een kraker als "She Sell's Sanctuary", "Love Removal Machine" of Edie (Ciao Baby)" heb ik er nog niet op kunnen vinden. Maar Born Into This is wat mij betreft beter dan alles wat The Cult in de jaren negentig afgeleverd heeft.'

Allereerst mijn excuses. Ik had nog nooit van het Duitse Crash My Deville gehoord. Het tweede album van deze oosterburen heet Please Glamour, Don't Hurt 'Em. Zonder ook nog maar een noot te hebben gehoord had ik mijn oordeel eigenlijk al klaar. De bandnaam, de naam van de plaat, het artwork en de songtitels klinken behoorlijk emo. Twee voorbeelden: "Don't Piss Down Our Backs And Tell Us It's Raining" en "Sorry, No Personal Convenience Within The Next 4.55 minutes". Op basis van dit alles verwachtte ik een soort Duitse kruising tussen Fall Out Boy en Panic! At The Disco. U raadt het al, ik kwam bedrogen uit. Want hoewel op Please Glamour, Don't Hurt 'Em wel degelijk emo-invloeden te horen zijn, is Chrash My Deville in de eerste plaats toch echt een metalcore-gezelschap. Een hip metalcore-gezelschap wel te verstaan en dus zijn er twee zangers. Eén voor de grunts en eentje voor de cleane zang. Ik hoor de liefhebber bijna zuchten; 'niet weer zo'n bandje'. En toch. Toch is dit een heel aardig album. Muzikaal zit het goed in elkaar en er is voldoende afwisseling. Wat deze plaat echt de moeite waard maakt zijn de nummers. Dit klinkt logisch, maar Chrash My Deville weet verdomd pakkende songs te maken. Met een begin, een middenstuk en een eind. Drieluik "The Glamour" nadert briljantie, zelfs het instrumentale tweede gedeelte wist mij te boeien. Misschien neemt de band iets te vaak gas terug. De vaart wordt zo uit sommige nummers gehaald. Aan de andere kant is de plaat juist daardoor ook luisterbaar voor de emo-liefhebbers. Mijn favoriete metalcore-album van dit jaar is in ieder geval niet langer The Serpent van Still
Remains.

Mr. J. Medeiros is een nogal vreemde eend in de hiphop-bijt. Anders dan zoveel andere mc's ontwikkelde Medeiros zijn liefde voor de mic niet in Compton, South Central of de Bronx, maar in Colorado Springs of all places. Bovendien is Medeiros niet bepaald de cliché bitch slappin', gin zippin' and gun slingin' rapper. Je zou kunnen denken dat zijn debuutplaat Of Gods And Girls verwijst naar melancholie over vroegere liefdes, een gevoel dat alleen maar wordt versterkt door de sfeervolle strijkers, akoestische gitaren en saxofoon die de lome beats van Medeiros aanvullen. Maar deze plaat blijkt verraderlijk misleidend, wanneer je eenmaal naar de teksten gaat luisteren. Hier geen heldhaftige drugsverhalen uit de ghetto of mierzoete ballads over romantische avondjes in een overmaats hemelbed, maar gitzwarte verhalen over armoede, alcoholisme, gedwongen prostitutie en mensenhandel. Uit "Constance": 'It's not illegal to use raping as a cash crop / As long as it says she's 18 on your laptop / She's 3 dollars less than his cab fare'. Medeiros schreef dit nummer naar aanleiding van een waargebeurd verhaal rondom een 13-jarige Filippijnse prostituee, en richtte een gelijknamig platform op om aandacht te vragen voor dergelijke praktijken. De zanglijn van de vocaliste ('In his arms she fell / Will you stay with me?') wordt er alleen maar wranger door. Of Gods And Girls is, volgens de beste hiphop-tradities, een verbluffend en onverbloemd statement tegen maatschappelijke misstanden.

Ook een release van het Rawkus label, maar geheel andere koek, is Panacea uit Washington. Debuutplaat The Scenic Route van dit duo is eigenlijk meer een mixtape dan een album, in die zin dat er ruimschoots tijd wordt besteed aan instrumentale stukken, waarbij schijvenrijder K-Murdock zich mag uitleven in scratches en originele samples. Hij kent zijn klassiekers, en leeft zich uit op oude tracks van usual suspects als De La Soul, A Tribe Called Quest, Fugees en Beastie Boys. Opmerkelijk genoeg wordt ook Coldplay's High Speed door K-Murdock onder handen genomen in "Bubble". Je zou bijna denken dat het een hype wordt. Dat de eerstvolgende track na deze sample Square One heet mag een leuk grapje heten. Of ik zoek er gewoon teveel achter, dat kan natuurlijk ook. Hoe dan ook, naast Murdock krijgt ook mc Raw Poetic ruimschoots de gelegenheid zijn niet geringe kunsten te vertonen. Vergeleken met Medeiros is dit veel luchtigere hiphop, die soms neigt naar trip-hop uit de tijd dat Massive Attack nog te genieten was, maar ook jazz en funk niet schuwt. The Scenic Route is typisch lome zomeravonden-barbeque-werk. Een avondwandeling in juli door bruisend Amsterdam, vol met toeristen, terrasjes en straatartiesten, terwijl je mp3-speler het geheel van een soundtrack voorziet. Of zoals HipHop Connection over deze plaat schreef: 'Watching a glorious summer sunset while knowing that under your feet, the subway is rattling around'. Amen.

Tijdens het huiskamerconcert dat Mist bij mij thuis gaf tijdens hun Red Car-tour, verraste zanger Rick Treffers het aanwezige publiek met een Nederlandstalig nummer. Het was een mooi ingetogen nummer, zingen in de Nederlandse taal ging Rick goed af. Ik had echter nooit verwacht dat dit een voorbode zou zijn van een geheel Nederlandstalige cd. Toch ligt Het Heeft Niets Met Jou Te Maken hier naast me. En het is een verrassende plaat geworden, waar zeker mensen zoals ik die de cd's van Mist koesteren, even aan zullen moeten wennen. Waar ik verwachtte dat zo'n solo-cd kaler zou uitpakken dan de droompop van Mist, blijkt Rick solo juist precies de andere kant op te zijn gegaan. Het Heeft Niets Met Jou Te Maken begint zelfs met harde met distortion doorspekte gitaarakkoorden in "Ook Jij Moet Sterven". Het is ook niet alleen de muziek waar ik aan moet wennen, ik moet ook wennen aan Treffer's teksten. Ze zijn vaak nogal direct, een tikkeltje naargeestig en af en toe zelfs behoorlijk grof, al past dat allemaal wel weer soepel binnen de muziek op Het Heeft Niets Met Jou Te Maken. Bovendien heb je echt geen loep nodig om de 'fijne' zinnetjes te vinden, die hebben wel degelijk de overhand. Rick past deze jas duidelijk prima. De liedjes hebben, zeker als Treffers aan het experimenteren slaat, af en toe wel wat Spinvis-achtigs. Ze zijn wel ruwer, maar ook stijlvol. Zoals zijn ogenschijnlijk immer aanwezige driedagenbaardje in combinatie met de smaakvolle zwarte kleding in het met prachtige foto's van Tessa Posthuma de Boer voorziene boekje. Met haar en schrijver Thomas Verbogt vormt Rick samen de werkgroep Weemoed. Een treffende naam.

Huh? Is dit dezelfde band die ik zag op Pukkelpop 2007, maar mij niet kon bekoren? Zat ik op dat tijdstip al in een vat Belgisch bier ondergedompeld ofzo? In ieder geval ben ik nu dan toch zeer te spreken over dit derde album van The Cribs. Waar de liedjes van de drie gebroeders Jarman (gitaar-bas-drums) die zonnige middag in augustus nauwelijks indruk op me maakten, doen ze dat nu bij het beluisteren van het door Franz Ferdinand's Alex Kapranos geproduceerde Men's Needs, Women's Needs, Whatever zeker wel. Ok�, het lied "My Life Flashed Before My Eyes" had van mij zwaar achterwege gelaten mogen worden: wat een irritante zanglijn heeft het refrein zeg! Maar da's dan ook het enige wat ik hier te mekkeren heb, want de indierock van deze Britten zit verder goed in elkaar. "Our Bovine Public", "Girls Like Mystery", "I'm A Realist" en "Woman's Needs" zijn heerlijke deuntjes. Hoe zou het eigenlijk met Voicst zijn by the way? Bij het voor de eerste keer horen van "Be Safe" dacht ik gelijk 'ha, Sonic Youth!' en wat blijkt: het is Lee Ranaldo himself die het spokenword-gedeelte voor zijn rekening neemt. Speciaal voor de aanhangers van po�et Ranaldo weet ik te melden dat het handelt over 'one of those fucking awful black days when nothing is pleasing and everything that happens is an excuse for anger...'. Het is maar dat je het weet. Een goed nummer, maar nog mooier is wat mij betreft "I've Tried Everything". In "Shoot The Poets" laat The Cribs zich van hun softe, bijna alternative country-achtige kant horen en dat levert een pracht van een afsluiter op.

Als huis-gerontorocker van File Under krijg ik heel wat Zweeds spul om te recenseren. Ook deze keer zaten er weer een paar bij.

Bij de naam Dogpound (kennel) zou je misschien rauwe metal met verscheurende zang verwachten, maar het tegendeel is waar. De heren spelen classic rock van de hitparadevariant, dus compacte songs, sterke refreinen, heldere zang en songs die niet teveel van de luisteraar vergen. Dat neemt niet weg dat de heren in dat genre heel aardig materiaal leveren. Mij doet het vooral denken aan Bon Jovi, Santers - als dat iemand nog iets zegt - en de Duitse collega's van Soul Doctor. In het voordeel van die laatsten spreekt dat het allemaal net iets minder gelikt en klinisch is dan dit Dogpound, waardoor de rockfactor ook iets hoger is. Op dit album is het allemaal net iets te netjes ingeperkt: refrein, bruggetje voor de gitaar, de gitaar even naar achteren voor een stukje drums, dat idee. Soul Doctor slaagt er beter in de songs als een geheel te laten klinken. Bovendien is de band na het vorige album precies de verkeerde kant opgegaan qua stijl, ik hoopte op iets meer diepte en verrassing. Toch is dit III best de moeite waard. Met de juiste verwachting is het veertien songs lang plezierig, mede door de uitschieters "Human Hologram", "Glass Jar" en de pianoballad (!) "Rain Must Fall".

In hetzelfde genre, maar beslist een niveau hoger, beweegt zich House of Shakira. Al op hun debuutalbum lieten ze horen bloedcommerci�le hardrock met een poppy twist te kunnen schrijven. Denk aan Extreme ten tijde van III Sides To Every Story, maar dan met iets minder individuele uitblinkers. Hoewel, zanger Andreas Eklund mag je nog best tot die categorie rekenen. Maar vooral compositorisch weten de heren regelmatig te verrassen en dat maakt dat ze heel wat bandjes achter zich laten. En hoewel er geen Nuno Bettencourt in de band zit, zijn ook de technische kwaliteiten en de productie dik voor elkaar. De songs hebben niet die stop-start-overgangen zoals je die vaak hoor in de hardrock. Even adem inhouden vóór de solo, zeg maar. Integendeel, House of Shakira grossiert in subtiele overgangetjes, fraaie koortjes, gelikte accenten én verrassende details. In die laatste categorie: het Deep Purple-achtige intermezzo in "High Above" en het lekker tegendraadse koortje in "Bloodline". Voor het echte succes zitten ze in het verkeerde genre, maar wie van het genre houdt hoort House of Shakira te kennen.

Met Boy Ler heb ik na Joyfalds alweer een bandje bij de kladden waar ik langere tijd weinig van gehoord heb, en dat met een nieuwe cd op de proppen komt. Lord Palf heet Boy Ler's nieuwe boreling en dat is inderdaad Flap Drol achterstevoren geschreven. Dat is zo ongeveer de enige reden tot lachen. Lord Palf staat verder namelijk vooral vol met stemmige ingetogen liedjes, met hier en daar in een nummer nog een onderkoelde uitbarsting. "Solaris" is hiervan een fijn voorbeeld, al straalt het repeterende pianowerk dat het ingetogen gitaargeweld ondersteunt toch vooral rust uit. Bovendien wint de piano het van de gitaar. Toetsen zijn dan ook behoorlijk dominant aanwezig op Lord Palf, want naast de piano eist de Rhodes veel aandacht op. D'r zit qua sfeer ook meer Tindersticks in Lord Palf dan op voorganger Friendly Fire From The Midnight Flanger en daar is de band beter van geworden. Bovendien vind ik dat zanger Daniël Papen veel beter zingt dan op Friendly Fire. Helemaal door de af en toe Caveiaanse trekjes die hij in zijn zang stopt. Omdat hun vorige label Zabel de pijp helaas aan Maarten gegeven heeft komt deze nieuwe cd van de Utrechtenaren uit op Dying Giraffe Recordings. In het afsluitende "Requiem For Zabel" wordt tenslotte op passende wijze nog afscheid genomen van dit fijne label. Hopelijk hoeven we dat voorlopig nog niet van Boy Ler te doen.

Fietsvakanties zijn mijn lust en mijn leven. Het leven wordt simpeler. Je moet eten, drinken en een slaapplaats hebben. Verder is de route in je leven beperkt tot links, rechts of rechtdoor. Als je echter iemand bent die alle kanten op wil dan is een dergelijke vakantie niets voor jou. Blitzen Trapper lijkt me een band die je ondanks de Trapper in de naam ook nooit op de fiets tegen zult komen. Ze maken althans op hun eerste album Wild Mountain Nation met een wereldwijde release, en hun derde in successie, weinig keuzes. Als ze de lijn van het titelnummer doorgezet hadden dan was het een bluegrass-band geweest. Hadden ze voor de lijn op "Devil's A-Go-Go" of "Hot Tip/Tough Club" doorgezet dan was het meer een Beck-achtig geheel geworden. Ze hadden echter ook voor de "Futures & Folly" -lijn kunnen kiezen, dan was het een Belle & Sebastian -achtige plaat geworden. Maar de "Sci-Fi Kid"-variant had juist weer een Guided by Voices -achtig album opgeleverd. En dan heb ik alle nummers nog niet eens behandeld. De band uit het Amerikaanse Oregon eet van veel walletjes en doet dat goed. Nu is het vreemd gezien het begin van dit stukje, dat ik het een leuk album vindt. Fietsvakanties versimpelen het leven dan wel, maar het genot zit hem in de details: de ontmoetingen, het uitzicht, het leven dat aan je voorbij glijdt. Achteloos, maar vaak erg genietbaar.

Veel metal uit het land van Sinterklaas bereikt mij niet, maar na het uitstekende The Second Philosophy van Nahemah, heb ik ver voor pakjesavond toch alweer mijn tweede Spaanse release dit jaar mogen ontvangen. Dit keer een illuster gezelschap dat schuilgaat onder de naam Sound Of Silence en op de proppen komt met een Spaanstalig werkje genaamd La Casa De Los Lamentos. Nu ben ik niet zo'n talenwonder, maar Lamento schijnt iets als klaagzang te betekenen en de rest laat zich wel raden. En als zij mogen klagen, dan mag ik dat ook. Ik ben namelijk beduidend minder onder de indruk van de prestaties op deze cd, dan wat hun eerder genoemde landgenoten lieten horen. En dat komt niet eens omdat er slecht gespeeld wordt of door het muzikale aanbod. Melodieuze deathmetal wordt afgewisseld met wat metalcore-breakjes, aangevuld met een paar lekkere thrash-riffjes en hier een daar een veegje noise. Dat is allemaal zo gek nog niet. De grootste moeite heb ik echter met zanger Nefta. Zijn schreeuw klinkt namelijk als een zeer slechte imitatie van Angela Gossow. Een wijvenschreeuwtje wil ik het niet noemen, daar zou ik sommige vrouwelijke vocalisten tekort mee doen, maar overtuigend is het allemaal niet. Eerder irritant, saai en eentonig. En dat is jammer, want de rest van de band doet zijn stinkende best en nummers als 'Una Lágrima' en 'Más Allá De Mí' mogen best gehoord worden. Stop die zanger dus in een zak naar Verweggistan en probeer het volgend jaar nog eens.

De Nieuwe Revu is een heel aardig blad. De toon staat me aan en bovendien vind ik de film- en muziekrecensies van een hoog niveau. Meestal dan. Redacteur Gert-Jaap Hoekman slaat de plank deze keer namelijk mis. Hij eindigt zijn recensie over de nieuwe Jimmy Eat World met: 'de emoscene krijgt een nekschot van één van haar grondleggers'. Hij beweert nog al wat. Na een nekschot sta je namelijk niet meer op. Emo is dood, aldus Hoekman. Verder vindt hij dat Jimmy Eat World anno 2007 nog maar weinig gemeen heeft met de stroming die werd aangevoerd door At The Drive-In en Boysetsfire. Hier maakt hij een denkfout. De twee laatstgenoemde bands zitten niet in dezelfde stroming als Jimmy en zijn mannen. Tien jaar geleden niet en 'anno 2007' nog steeds niet. Ik ben niet zo goed in genres, maar At The Drive-In en Boysetsfire maakten muziek die zijn wortels duidelijk in de hardcore had. Jimmy Eat World begeeft zich als sinds haar oprichting op het terrein van de poppunk. Van een popjournalist mag je toch verwachten dat hij zulke verschillende bands niet bij elkaar op de stapel 'emo' gooit. Dat Gert-Jaap op basis van een plaat van Jimmy Eat World, de collegerockband bij uitstek, een heel genre doodverklaart gaat mij dan ook wat ver. Zeker omdat Chase This Light geen slecht album is. Natuurlijk is het lichtvoetig, natuurlijk is het licht verteerbaar, maar dat is Jimmy Eat World altijd geweest. Wat de Revu wel goed ziet is dat "Gotta Be Somebody's Blues" het hoogtepunt van deze plaat is. Ook single "Big Casino" en "Let It Happen" behoren tot de betere JEW-nummers. Eigenlijk is het simpel, dit nieuwe schijfje is beter dan Futures, maar minder goed dan Bleed American. Kortom heerlijk vertrouwd.

Op dinsdagavond en donderdagavond tussen half negen en half tien kun je bellen naar huize Storm tot je een ons weegt, de telefoon wordt echt niet opgenomen. Dan hangen mevrouw Storm en ik op de bank en kijken we House M.D. En dat ondanks het feit dat ik een broertje dood heb aan ziekenhuisseries. Maar House M.D. is anders. Dat komt vooral door spil Dr. Gregory House, gespeeld door Hugh Larie. Hij is een moeilijke man met een dikke gebruiksaanwijzing. Nors, grofgebekt zonder blad voor de mond, maar natuurlijk ook een arts die het beste met zijn patiënten voorheeft. Daarbij schuwt hij het niet om onorthodoxe methodes te gebruiken, die - surprise, surprise - vaak werken. Omdat House zo hot is staan de artiesten in de rij om muziek te leveren voor een aflevering, maar bij Fox zijn ze volgens mij aardig picky op welke artiesten ze gebruiken. Het zijn vaak niet gelijk de meest voor de hand liggende namen van mainstream artiesten. Afgelopen dinsdag nog, zat Damien Rice's prachtige "Delicate" in de laatste minuten van de aflevering en donderdag kwam AC/DC nog voorbij. Beiden staan helaas niet op de soundtrack bij de serie, maar dat de makers smaak hebben blijkt wel uit de nummers die het wel gered hebben. Onder andere Gomez, Michael Penn, Elvis Costello, Josh Rouse, Josh Ritter en Lucinda Williams komen langs. Het meest bijzonder aan de soundtrack is zonder twijfel Costello's versie van "Beautiful", inderdaad het door Linda Perry geschreven nummer voor Christina Aguilera. Het meest ludiek is het afsluitende nummer waarin de cast van de serie The Rolling Stones' "You Can't Always Get What You Want" in een reggaeversie doet. Die titel past goed bij een serie als deze, waarin lang niet altijd alles gaat zoals je wilt dat het zou gaan.

Wat zou je baas ervan zeggen als je ook nog eens in dienst zou treden bij twee of drie concurrenten die vrijwel hetzelfde product maken? Waarschijnlijk zou hij dat niet zo leuk vinden. Je moet dan zowel je tijd als je aandacht verdelen over de verschillende werkgevers. Het ergste is misschien nog wel dat het heel goed mogelijk is dat je een goed idee hebt en daarmee naar een van die andere bedrijven gaat. Ik denk dat zo'n situatie niet erg gezond is en dat er snel een einde aan gemaakt zou worden. Toch is dit in de muziek meestal helemaal geen probleem. Neem nou Spencer Krug. Deze Canadees speelt in drie bands: Wolf Parade, Swan Lake en Sunset Rubdown. Deze laatste band heeft nu zijn derde album Random Spirit Lover uitgebracht. De eerste cd was nog een solo-project van Krug, maar Sunset Rubdown schijnt nu een echte band te zijn. Schijnt, want in het inlegboekje bij de cd staat `Sunset Rubdown is, on this record, Jordan Robson Cramer, Michael Doerksen, Camilla Wynne Ingr en Spencer Krug.' Als je deze cd beluistert valt direct op dat Krug heel veel fantasie heeft en dat komt natuurlijk goed uit als je die fantasie over drie bands moet verdelen. De muziek van deze band lijkt iets meer experimenteel te zijn als die van beide andere bands. Toch zou ik niet durven te zweren dat ik de drie bands in een blinde luistertest uit elkaar zou kunnen houden. Dat komt natuurlijk deels door de herkenbare stem van Krug, maar ik hoor bij alledrie de bands af en toe vergelijkbaar gitaarspel en ook de achtergrondzang klinkt vaak hetzelfde. Op "Up on Your Leopard,..." hoor je een soort gitaar-draaiorgelgeluid en dat ken ik ook al van enkele songs van Swan Lake. Laten we het er gewoon op houden dat Spencer Krug fantastische (in de betekenis van `wonderlijke') muziek maakt en dat het daarbij nauwelijks uitmaakt met welke band hij dat doet. In het bedrijfsleven zou dat al snel tot een fusie leiden.

'Wel leuk' en 'muzak' waren de tegengestelde meningen die ik hier in huis opving bij het draaien van Coronet Blue's tweede album. Ikzelf neig naar het laatste. De band wordt geleid door de Australiër John Rooney, die hulp krijgt van een stel gelouterde sessiemuzikanten, onder wie drummer Simon Kirke van Free en toetsenist Ian McLagan van de Faces. Belangrijker zijn echter de snarenplukkers Don Dixon en Mitch Easter, die in een ver verleden nog achter de knoppen zaten bij R.E.M.'s debuut, Murmur. Ze zijn op hun plek, want Rooney zingt als Stipe met een cowboyhoed, luister alleen al naar de coupletten in "Promises". Deze vertrouwdheid wekt over de gehele linie echter wat op de zenuwen. Rooney pent variaties op bekende deuntjes, met leuke koortjes en melodietjes, die instant meezingbaar zijn, maar mijn hersens nemen niet de moeite ze op te slaan. Daar komt bij dat de productie wel erg gladgestreken is, iets waar ik me vaker aan erger bij dit soort countrypop. Alsof de stroperige vocalen met autotune op toon zijn gehouden en da's toch meer iets voor Britney Spears. Wat meer lo-fi indie-esthetiek, zoals de vergelijkbare Pernice Brothers wél serveren, had de zaak flink vooruitgeholpen. Lichtpuntje is "Looks Like Love", waar Rooney zingt 'She says she's not love', wat door achtergrondzangeres Georgina Johnston charmant wordt bevestigd: 'I am not in love'. Een simpel en effectief staaltje van Stars-magie. Moet je wel even de harmonica-solo à la Stevie Wonder negeren.

Tijd om iets recht te zetten. De afgelopen jaren heeft half internet dit filmpje bekeken, waarin een aantal hits van Daft Punk direct zijn vastgeplakt aan de nummers waar hun samples vandaan komen. Bijgevolg denkt de hele goegemeente dat Daft Punk al zijn hits compleet bij elkaar gejat heeft. Daar wou ik even drie dingen op terugzeggen. Ten eerste heeft Daft Punk er nooit een geheim van gemaakt dat ze nogal wat foute platenbakken met seventies- en eighties-disco hebben geplunderd. Niet álle, maar toch wel de meeste originelen worden keurig gecredit op de hoesjes. Ten tweede: de godganse popindustrie drijft op samples, dus zeur niet en ten derde: als je de andere originele nummers in hun geheel hoort, krijg je toch wel veel respect voor de Daft Punk-creaties op basis van goedgekozen mini-samples. De riff van "One More Time" is bijvoorbeeld zo tot stand gekomen (de gelinkte mp3 is niet het origineel, maar de re-creatie). Het was dan ook totaal voorspelbaar dat een willekeurige handige platenbaas op dit thema zou inspelen door een verzamel-cd op de markt te slingeren met twaalf originele nummers. Kost toch geen drol, want de rechten op al die ouwe meuk heb je voor een appel en een ei. En de timing is ook perfect, nu Daft Punk weer hotter dan hot is. Het is namelijk iets meer dan tien jaar na het verschijnen van debuutplaat Homework en binnenkort komt Alive 2007 uit. Allemaal mooi en aardig. MAAR. Discovered is incompleet: ELO's "Evil Woman" ontbreekt (Face To Face), evenals "Who's been sleeping in my bed" van Barry Manilow (Superheroes), Barry White en Vaughan Mason & Crew (Da Funk), en nog wel meer. Discovered is daarnaast zielloos: enige uitleg of een connectie met Daft Punk zelf ontbreekt. En: Discovered is geen "essential listening", zoals de bio roept, maar is na één keer overbodig. Tenzij je misschien zelf mee gaat spelen of mixen, maar het mooiste heeft Daft Punk er echt zelf al uitgevist. Dus: interessant, maar helden eren kun je beter anders doen.

De tel ben ik al lang kwijt, zoveel juichende recensies hebben we op deze plek geschreven over (obscure) jaren zestig re-releases die we van diverse kanten met open armen hebben mogen ontvangen. Er is in die tijd zoveel toffe muziek gemaakt die nu pas opnieuw uitgebracht wordt dat we bij wijze van spreken heel File Under ermee zouden kunnen vullen. Al zou dat wel een beetje teveel van het goede zijn. The Madd had een prima bandnaam kunnen zijn voor een band uit die tijd. Maar The Madd is allerminst een obscuur vergeten beatbandje, het is een Rotterdams kwartet waarvan de leden de dertig volgens mij nog geen van allen gepasseerd zijn, maar wel een enorme liefde koesteren voor alles dat obscuur en beat in zich heeft. Op hun debuut-cd Ongeneeslijk Beat (er zal toch wel een kekke vinyl-versie van verschijnen mag ik hopen?) schudden ze in sneltreinvaart elf beatpareltjes uit de jaren zestig uit hun mouw. Althans, dat vermoed ik, en de credits suggereren het ook. Maar gezien de titel "I Saw Abba" moet er welhaast een lik eigen verf aan te pas gekomen zijn, ook al wordt het nummer toegeschreven aan het mij volstrekt onbekende trio Pace / Huntley / Charles. Het maakt ook geen kont uit eigenlijk. Van dingen als de geweldige trommelroffel in het openingsnummer "Jump Now!" (met in datzelfde nummer nog een glansrol voor The Riplets als achtergrondkoortje) kun je gewoon alleen maar genieten. Dave von Raven, De Schuinsmarcheerder, Slammin' Marty Graveyard en Richard Bouquet brengen hun liefde voor beat puur en onversneden. En dat wij daar hier op File Under van houden, daar hoef ik u niet van te overtuigen.

Het uit New Jersey afkomstige Overkill geldt intusssen als een van de diehard volhouders van de eerste thrasmetalgolf van begin jaren 80. Een absolute topper is band nooit geweest en zullen ze waarschijnlijk ook nooit worden, maar een stabiele middenmoter zijn ze wel. Een die degelijke thrashmetal-schijven aflevert met hier en daar een uitschieter naar boven of naar beneden. Anno 2007 stoomt de band doodleuk door en leveren ze hun dertiende studio-album af. En dit is wederom een typisch Overkill-album geworden, met alles wat daarbij hoort,zoals de snerende net-niet-zang, het kletterende baswerk en over de gehele linie akelig strak drum- en gitaarwerk. Wat ook gebleven is, is het gebrek aan kwaliteitscontrole binnen de band, aangezien ze prima thrashmetal-songs zoals opener "Devils In The Mist" en "Shadow Of A Doubt" afwisselen met dorre middelmaat als "Hellish Pride", welke een wel heel flauw refreintje heeft. Daar word ik niet vrolijk van. Wat wel wel weer helpt zijn de genadeloze solo's van gitarist Dave Linsk, die op de juiste momenten de plaat een flinke trap onder zijn hol geeft met zijn spectaculaire leadpartijen. Al met al heeft Overkill dus wederom een typische Overkill-plaat gemaakt. De fans weten genoeg en kunnen hem weer blind aanschaffen, algemene passanten kunnen hun geld beter besteden aan echte toppers.